ممنون جناب فرهادبهمن عزیز.
فقط یک نکته را لازم میدانم روشن کنم: سکوت من درباره جنگ اخیر، به معنای بیتفاوتی به آن یا گرفتارشدن در دوگانهی «شر داخلی/شر خارجی» نبود. اتفاقاً مسئله برای من دقیقاً پرهیز از همین دوگانه بود. ضمن آنکه در اواخر جنگ دوازدهروزه هم یکبار موضعم را درباره جنگ اعلام کردم که ضمیمه همین توییت من و شماست.
به شخصه جمهوری اسلامی را مسئول اصلی و بخش بزرگی از این ویرانی میدانم؛ اما همین مخالفت، مرا از دیدن رنج و مرگ انسانهای بیگناه در جنگ، یا از گفتنِ «نه به جنگ»، معاف نمیکند. همانطور که «نه به جمهوری اسلامی» هم نباید مشروط به چشمپوشی از جنایت دیگری باشد.
بگذارید صریح بگویم: در جنایتکار بودن نتانیاهو و ترامپ تردیدی ندارم و بدیهی است که هیچ گربهای محض رضای خدا موش نمیگیرد. این البته به معنای هیچ ارادتی به حماس، حزبالله و گروههای تندرویی از این دست هم نیست؛ گروههایی که همچون حاکمان ما، مردمشان را در چنبرهی ایدئولوژی کور گرفتار کردهاند و نگذاشتهاند گره کار ملتشان بسیار پیشتر از اینها با دست باز شود.
باری، «نه به جنگ» برای من یک موضع تاکتیکی یا واکنشی نیست که دیر یا زود به آن رسیده باشم؛ امتداد همان چیزی است که سالها پیش در «پارهسنگ» خواندم: اینکه انسان را نمیشود میان پرچمها و قدرتها گم کرد.
و شاید مهمتر از همه، من نمیخواهم میان «شیاطین داخلی و خارجی» یکی را انتخاب کنم. مسئله برای من این است که در برابر هر دو، جانب انسان بایستم؛ حتی اگر این موضع، از هر دو سو به سوءتفاهم یا مصادره منجر شود.
این شاید تمام چیزی باشد که از «نه به جنگ» میخواهم بگویم.
❤️داریوش مردی برای تمام فصول است❤️
کسی که اصول داشته باشد اینگونه است! باتغییر شرایط نظر و رهبر و فکرش تغییر نمیکند!
همواره از رنج انسان میگوید و آزادی و برابری جهت سیاسیاش را تعیین میکند!
نه همچون #شاهین_نجفی که یکروز قاری قرآن است روز بعد آنارشیست و روزی دیگر سلطنتطلب
«وطنم جوابم کرد»
سالها پیش از مرگش در ۵۴ سالگی، از بیمارستان مسلولین برلین به عمویش نوشته بود؛
خوب به گذشته فکر میکنم به نظرم میآید مدت زیادی است که زندگی میکنم.
و در انتهای نامه آورد:
«چه قدر باید آدمها را ببینم که با آرزوهایشان مدفون میشوند؟»
بعدها در گفتگویی تصویری از او پرسیدند؛ به نظر شما سهراب شهید ثالث چطور آدمی است؟
در پاسخ به این شعر ناظم حکمت اشاره کرد که؛ دربدری پیشهای است بس دشوار.
و گفت:
«سهراب کسی است که از همان جوانی دربدری را یاد گرفت و عادت کرد با آن زندگی کند»
همین بود که پنج سال پیش از مرگش در مصاحبه با “کلک” گفت فرق نمیکند آدم کجای این دنیا زندگی کند.
«درد همه جا هست. منتها بعضی از ما یاد میگیریم این درد را قورت دهیم و هرگز نشان ندهیم»/۱