Film izlerken aynı esnada arkadaşımla konuşuyordum konu beni derinden üzmüştü göz yaşlarımı tutamadım o esnada Annem odama girdi filme ağladığımı sandı iyi ki o an film açıktı yoksa Annemin melek kalbi yavrusunun hüznüne dayanamazdı :’)
Bütün yaşantım boyunca korku yerine cesareti, cimrilik yerine cömertliği, taklit etmek yerine kendim olmayı, yalakalık yerine dik duruşu, vefasızlık yerine dostluğu tercih ettim. Şahsımı herkesin sevmemesini anlayabiliyorum.
Hayatta en çok kendime yetebilme gücümü, kimseye minnet etmeyen karakterimi, kim ne yaparsa yapsın kaybetmediğim merhametimi, herkesin ne olduğunu çok iyi bildiğim hâlde yüzlerine hiçbir şey bilmiyormuş gibi bakabilen sabrımı seviyorum.
hayat beni vazgeçme ustasına çevirdi dostlar. herkesten ve her şeyden vazgeçmek, benim için rutin bir eylem haline geldi. sabahın erken saatleri ya da akşam, kalabalıkta veya yalnızken fark etmeksizin vazgeçiyorum. bazen muhatabın gözüne soka soka bazen de haberi olmadan.
Yaşım ilerledikçe, en çok hayran olduğum insanların en zengin ya da başarılı kişiler olmadığını fark ediyorum. Asıl hayran olduğum insanlar; karşılık beklemeden iyilik yapan, herkese saygı ve şefkatle yaklaşanlar. Birinin garsona, çocuklara, özel ihtiyaçları olan birine ya da zor durumdaki birine nasıl davrandığı, karakteri hakkında para ve başarıdan çok daha fazlasını anlatıyor.
Neler olduğunu nasıl buralara geldiğimi ne diyeceğimi kelimelerin boğazıma dizildiğini nasıl hissettiğimi unutamayacağım 1 gün yaşadım ama her halime Elhamdülillah🥺Rabbim sen içime ferahlık ruhuma dinginlik ver beni feraha erdir🥹🤲