iki tane donemim var, biri duygusal olarak savunmasiz olup her seye ve herkese inanmak istedigim donem, digeri kalbimin yerinde tas varmis gibi her seye kendimi kapattigim donem, arasi yok
rutin o kadar büyük bir nimet ki, sabah sapasağlam uyanmak, günün tam da olması gerektiği gibi sakince akıp gitmesi. hayatın o ‘hiçbir şey olmuyor’ gibi duran geniş açılı resmi aslında büyük huzur. bu sessiz ve sağlıklı düzen bozulmadıkça insan ne kadar şanslı olduğunu unutuyor.
insan çok sevdiği bir şeyden vazgeçebilir. bazen ağladığı bir şeye gülebilir. hata yapabilir, düşebilir. hayat hep aynı akmaz, arkadaşlarıyla arasına mesafe girebilir. yaşadığımız güzel anılar bizimledir. zaten hala gençken biraz kavga etmek, ortalığı dağıtmak gerekir.
İnsan neye inanır çağırırsa onun frekansına giriyor. Doğa kanunu bu. Polyanacılık yapmakta mantıksız, karamsarlığın içinde yüzmekte. Hayata bir kez geliyoruz. D��nün tekrarı yok, yarının garanti geleceği. Anı yaşayıp hakkınca yaşamak lazım.