Levent adında bir arkadaşım vardı Güngören'de; tanıdığım en neşeli, en sosyal, en fırlama adamlardan biriydi. Yıllar önce bir sabah, daha yirmili yaşlarında camdan atlayarak canına kıydı. O gün bu gündür kim gönülden neşeli kim yürekten yaralı bilmem. Zarf başka, mazruf başka.
"Sevgi göstermek için hep son anları bekliyorsunuz; hastane koridorlarını, siren öncesini, veda vaktini ama ölümün son anı yok. O ansızın gelecek, yüreğinize binen pişmanlık hiçbir şeye fayda etmeyecek."