Walgelijk, maar voorspelbaar.
AfD haalt bijna 44% in Saksen-Anhalt. Duidelijke winnaar. Geen meerderheid, maar de kiezers hebben gesproken.
En wat doet de media? Overal hetzelfde script. Kranten, journaals, praatprogramma’s: “extreemrechts”, “Nazi”, “gevaar voor de democratie”, “donkere dag”. Alsof 44% van de kiezers ineens collectief gek geworden is.
Kijk je naar hun programma — migratie onder controle, grenzen die weer grenzen zijn, prioriteit voor de eigen bevolking, stoppen met eindeloos weggeven — dan is het geen extremisme. Het is wat miljoenen mensen al jaren vragen. Gezond verstand.
Het échte probleem is niet de AfD. Het is een media- en politieke klasse die weigert te luisteren, dezelfde labels herhaalt tot ze niks meer betekenen, en dan verbaasd kijkt als de kiezer weglopt.
In België kennen we dat toneelstuk ook. Zelfde woorden, zelfde framing, zelfde weigering om de oorzaken te benoemen.
Democratie is niet: de uitslag negeren en de kiezers uitschelden. Democratie is: de reden zien waarom zoveel mensen dit stemmen.
Wanneer gaan de ogen van de bevolking eindelijk open?
Ganse bussen vol. Zwaar beveiligd door de politie. Alsof we iets binnenhalen dat we niet mogen zien, niet mogen vragen, en al helemaal niet mogen tegenhouden.
Dit is geen vluchtelingencrisis.
Dit is omvolking.
Als je de klasfoto’s bekijkt, zie je het dan echt niet?
Één generatie geleden nog herkenbaar. Nu moet je zoeken naar je eigen kind in een klas die niks meer te maken heeft met het land waarin jij bent opgegroeid.
Waar zijn ze in godsnaam mee bezig?
Wanneer stopt het?
En wie vindt dit oké?
Echt? Denk je dan niet aan de toekomst van je kinderen en kleinkinderen? Aan de wijk waarin zij moeten opgroeien, de school waar ze naartoe moeten, de veiligheid op straat, de zorg die er straks niet meer is omdat alles al volloopt?
Als je dit blijft goedpraten, blijf je meewerken.
Als je blijft stemmen op de traditionele partijen — ja, ook op de N-VA — speel je hun spel mee. Jarenlang beloven, jarenlang laten doorgaan, en jij geeft hen opnieuw het mandaat.
Schaam je dan ook.
Niet morgen. Nu.
Want jouw stem van gisteren is de realiteit van hun kinderen morgen.
Tot hoe lang blijven we kijken terwijl het gewoon doorgaat?