İnsan bu. Tekrar başa dönmelerin, sıfırdan başlamaların, içine attığı hüzünlerin, düşüp kalkmaların, bazen sızlanmaların kimi zaman tebessümlerin, bazen susarak bazen de sadece sabrederek hayata tutunmaların, yıpranmış umutların muhatabıdır.
“Senin gönlün dâima meshûr ve müsahhardır, mâzursun.
Gamın ne olduğunu aslâ bilmedin, mâzursun.
Ben sensiz bin gece kan yuttum,
Sen bir gece sensiz kalmadın, mâzursun”.