نمیدونم ولی شاید زیباترین نوع دوست داشتن رها کردنِ!
رها کنی که رشد کنه، که بزرگ بشه،که موفق بشه و تو تماشا کنیو لبخند بزنی و باهاش قدم به قدم جلو بری
نه اینکه دستو پاشو بگیری و هرطرف خواستی؛ یا هرطرف که شد، ببریش...
ولی تروماهای بچگی هیچوقت مارو ترک نمیکنن...
حتی وقتی که فکر میکنی تونستی خیلیهاشون رو کنترل کنی دقیقا همونا برمیگردن با یه لبخند ژکوند زل میزنن توی چشمات!