Can S.

damağındaki sıyrık

[Can S. @venenum_est]

Arayış seni yalnızlaştırıyor. Çünkü cevaplar hep aynı. Aykırı bir zihnin varsa, orası tek kişiliktir.

[Can S. @venenum_est]

Bazı hisler ve bazı insanlar birbirlerinden kopamazlar çünkü birbirlerine olan bağları, hiçbir şeye bağlanamıyor oluşlarıdır.

[Can S. @venenum_est]

Herakleitos “kendimi aradım” der, Albrecht Dürer ise “kendimi yarattım” diye yazmıştı bir tablosunun üzerine. Aradığın şeyi bulamadığında, onu yaratmak zorunda kalırsın.

[Can S. @venenum_est]

Arada kalmışlığın bir tanımı olarak: “Sonra arkamı döndüm. Geride bıraktığım ne varsa; tekrar dönemeyeceğim, dönersem geleceğe bir daha yetişemeyeceğim kadar uzakta.”

[Can S. @venenum_est]

Zamanın yavaşladığını hissettiğinde, ruhun tam tersine hızlanmaya başlar. Ruhu bedenine sığmayalar için bir kaçma şekildir, göz göze gelmek.

[Can S. @venenum_est]

Bir şeyi yeterince sevmen yetmez bazen. Sadece onu sevmen gerekir, başka hiçbir şeyi sevmeden. Bazı tutkular tek olmazsa hiç olurlar.

[Can S. @venenum_est]

Eski bir şarkısın, tadı silinmiş bir şarapsın, hiç dinlenmemiş bir hikayesin, hiç hatırlanmamış bir hissin ama unutuluşun hep hatırlanmış.

[Can S. @venenum_est]

Bir Pessoa deyimi: “uzaklıklar eski denizlerin hafızasıdır.” Aramıza girsin istemem.

[Can S. @venenum_est]

İçinin sıkıldığı zamanlarda kendi içinde biraz yürümeyi severdin. Ama artık içindeki yol da uçurumun kenarı. Tedirginliğin bundan.

[Can S. @venenum_est]

Ait olunan yer kavramı olarak; ışıklar aniden kapandığında, karanlıkta elini ilk attığın yerdedir, ilk tutunduğundur. Evin yolunu şaşırdığında, evden önce aradığın yerdir.

[Can S. @venenum_est]

Anlaştığımız konular var ama birbirimizle anlaşamıyoruz.

[Can S. @venenum_est]

İnsanın en zayıf parçası alıştıklarıdır. Acının da uyumun da en yoğununu tatmış olan, bir dahakine alıştığı kadarının daha azını umursamaz.

[Can S. @venenum_est]

Ben gelemem böyle soğukluğa, hissizliğe. Benim kanunlarımda içtenlikten payını almamış hiçbir hareket, bir eylem yaratmaz.

[Can S. @venenum_est]

Durgun insanların bir portresi olarak: Hiç canı yanmamış birisiyle yanıp da dinmiş birisi aynı değildir. Ruhunda hep bir izi kalır. Bazı izler insanı durgunlaştırır.

[Can S. @venenum_est]

Biliyorum tatsız bir yaşam biçimi bu. Ama ağzından tadı silinmeyen bazı hislerin var. Hırçın fikirlerin var. Yerli yersiz mutlulukların var. Nedense gerisi seni hiç ilgilendirmiyor.

[Can S. @venenum_est]

“Eğer gerçekten birini sevmek istiyorsan açıkçası biraz kaçması gerekir. Çünkü bizce sevgi bir olanaksızlık, bir umutsuzluk ilişkisi olduğu sürece bir anlam taşır.”

[Can S. @venenum_est]

On binlerce tanrının arasında en akla yatkın olanını sende buldum.

[Can S. @venenum_est]

Seni götürebildiğim en ileriye götüreceğim, tek başına daha da ilerisine gidebilesin diye. Bu, sıradan bir günde rastgele karşılaşabileceğin bir his değil.

[Can S. @venenum_est]

Öylece gözlerini dikmek baktığın yerden bağımsızdır bazen. Bana baktığında, beni görmeni dilerdim.

[Can S. @venenum_est]

Kendin dışında bir şeyleri sorgularsan hayatı kaçırırsın. Kendini fazla sorgularsan da kendini kaçırırsın. Kendi elinden tutup bırakmadığın geceler oldu, kapıdan çıkıp gitmesin diye. Ve bazen bunu başaramadın.

[Can S. @venenum_est]

Tüm ulaştıkların hep farklıymış gibi görünen ama aynı cevaplardı. Bu yüzden artık soruları umursamıyorsun. Ve bir yerden sonra bir şeylerin ne olduğuyla değil, ne hissettirdiğiyle ilgileniyorsun.