Köpeğinin hamile olduğunu düşünen hasta sahibi hamilelik süreciyle ilgili bilgi almak istedi. Anlattım. “Benim köpeğim Belçika kurdu ne yani küçücük finoyla aynı sürelerde mi doğuracak olur mu öyle şey” dedi. Ama o da neticede köpek sadece ırkı farklı diyemedim.
Solunum yetmezliği şikayetiyle gelen 10 yaşındaki kedinin sahibine oksijen desteği vermek zorunda olduğumuzu söylediğimde “biz ormanda yaşıyoruz, ağaçların içinde koşuyor oksijeni çok, desteğe gerek yok, ağaçların içinde düzelir” dedi ciddiyetle. Oksijen desteğine ikna edemedik.
Bugün mide problemi olduğu için kusan bir köpeğin yarına kadar aç kalması, hiç bir şey yememesi gerektiğini söylediğim hasta yakınım, hastaneden çıktıktan 2 saat sonra “Fasulye de mi yemesin?” diye sordu. Köpeğin normalde neden fasulye yediğini sormaya cesaret edemedim.
Artık burayı veteriner hekim olarak hasta sahipleriyle yaşadığım garip diyalogları anlattığım bir yer olarak kullanmaya karar verdim. Bir nevi dertleşme gibi düşünebiliriz :)
Saçlarımı boyamayı bıraktım. Beyazlarımla yaşamaya karar verdim. Buraya da yazıyorum ki sürekli acaba saçımı boyasam mı fikrinden bunu görüp vazgeçeyim.
benimle sorunu olan lütfen yüzüme söylemek yerine arkamdan konuşsun hiç çekemem kimsenin boklu fikirlerini falan. yap dedikodumu geç hiç sorun değil vallahi kafam kaldırmıyor kimseyi
Doğum günleri benim için o yıl içerisinde kendime hedefler belirlediğim ve ona göre planlar yaptığım günlerdi. Fakat artık sadece bu biten yaşımı aratmasın ve sevdiklerimi ve beni sağlıkla sınamasın gerisi önemli değil dediğim günlere evrildi. Hedef koyma evresi bitti.
Sadece ben değil çoğu kişinin artık bir şey üretmeye, kendine hedefler koymaya hevesinin olmadığını biliyorum. Elde etmeye çalıştığınız ve sonuna kadar çabaladığınız bir şeyi başkalarının hiç zorlanmadan elde edebiliyor oluşu buna sebep bence.
Eskiden doğum günlerimde çok heyecanlanırdım fakat son bir kaç senedir çok bir şey hissedemiyorum. Konu yaşlanıyorsun da ondan vs gibi basit bir düşünceden kaynaklı değil. Sanırım hayata karşı olan hevesimin eskisi kadar olmamasıyla alakalı.
Bir çarkın içinde dönüp duran hamsterdan farkım yok uzun zamandır. Koşuyorum ama nereye koştuğuma dair bir fikrim yok. İşin kötüsü bir milim bile ilerlemiyorum.
Ben artık buralara yazamadığımı farkettim. Kafamı toplayıp bir türlü cümle kuramıyorum. Cümleye başlıyorum sonu gelmiyor. Yorgunluktan mı acaba? Bilemedim.