bunca duygunun sonu hiçbir şey hissetmemekmiş. ben buna çok üzülürdüm diyip gülüyorum, bu beni mutlu ederdi diyip ağlıyorum. ben artık hiçbir duyguyu hissedemiyorum.
Tüm ve tek ihtiyacımız sadece sevgi değildir. Bu sevginin açıkça gösterilmesine, saygıya, desteğe, güvene, özene, sağlıklı sınırlara, görülmeye, güvende hissetmeye, gelişmeye devam etmeye, kendimize ait zamansal/mekansal alana da ihtiyacımız vardır.
“Hayatımda yeri olan en sağlam kişiler bile bir gün gidebilir, herkes gidebilir arkadaşlar. Bunun aydınlığını yaşadığınız zaman artık size hiçbir şey yara vermez.”
“Hayatın iniş ve çıkışları olduğunu biliyorum ama mutlu olmayı özlüyorum. Eskiden her şey hakkında tutkuluydum ve bir şekilde mutlu olmaya çabalıyordum. Şimdi kendimi uzun zaman önce kaybetmiş gibi hissediyorum..”
İyileşme, suçlama aşamasından sorumluluk alma aşamasına geçtiğimiz noktada başlar. Yaralarımızın sorumlusu başkaları olabilir ancak iyileşmemizin sorumluluğu bize aittir.
“Eski beni nerede ve nasıl kaybettiğimi hatırlamıyorum. Sadece bir akşam vakti balkon serinliğinde otururken geldiğim tüm yolların bana ne kadar uzak olduğunu gördüm.”