İlişkiyi yük sananların çağındayız. Yakınlık kurmak isteği ‘darlamak’ oldu. Duyguların ifadesi ‘drama’ sorun çözmek isteyen ‘bunaltma’ deniyor. Çoğu insan konfor alanından sevmeyi ve sevilmeyi tercih ediyor. Sonuç ise bağ değil mesafe kuruluyor.
Hep aşkı aradım. Ta ki yabancılara gülümsediğimi, bebeklere el salladığımı, yaşlılara kapıyı açık tuttuğumu, ambulans geçerken dua ettiğimi fark ettim.
Aşk zaten benmişim.
Az önce podcastte çok güzel bir söze denk geldim. Diyordu ki: Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya; ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor. Anlam yüklediğimiz onlarca şeyin özetidir.
Saat 02.01 sehirlerarası bir dinlenme tesisindeyim ilerleyen saatlerde midem bulanmasın diye çorba içiyorum, içmeye çalışıyorum. Arka planda kısık seste bana sor çalıyor. Zaten çok güzel söylememis mi bana sor yalnızlığı ayrılığı bana sor mutluluğu bilirsin mutsuzluğu bana sor