Benim bazı arkadaşlarım var ve açıkçası midemi bulandırıyorlar. Bilmiyorlar ki yukarıdaki yasa sebebiyle kölesi oldukları bu düşünceler zaman ilerledikçe anlamsızlaşarak onların midesini bulandıracak. Ve onlar "Keşke böyle aptallıklar yapmasaydım" diyecekler.
İnsanlar geçmişe baktıklarında ulan ne kadar acizmişim derler. Ancak buradaki ince nokta bunu dedikten birkaç sene sonra yine şuan ki haline ne kadar acizmişim demeleri olacaktır.
Dolayısı ile kendimizi kötü hissettiğimiz anlarda, bundan daha kötü bir durumun olduğunu; kendimizi iyi hissettiğimiz anlarda da bundan daha iyi bir durumun her zaman var olduğunu bilmek. Şu anın kıymetini bilmek, çok kıymetli bir erdemdir. Bunu yapabilen adamı yenemezsiniz.
Eskiden umudun bittiği yerde ölüm başlar demiştim. Yanılmışım, bu bir paradokstur. Eğer ortada gerçekten bir umut varsa onun sonu olmaz. Eğer sonu olduğunu düşünüyorsak o umut değildir.
Eğer kafanızda bir gün öleceğiniz fikrini mütemadiyen bir duruma sokabilirseniz, bir anda kendinize daha iyi davranmaya başlayıp o depresif hayat tarzından kaçabilirsiniz.