ایران اینجوریه که یه اقلیتی در انتخابات شرکت میکنن و یه اقلیتِ اقلیتتری رو شکست میدن بعد اون اقلیتِ اقلیتتر میان از نهادهایی که انتخابشون کوچکترین ربطی به انتخاب ندار�� میخوان جلوی همون نیمچه اقلیت پیروز در انتخابات رو هم بگیرن
اگه من جای نیروهای موساد بودم با توجه به قرابت نظری که با دوستان معترض حال حاضر داشتم به جای ۱۸ و ۱۹ دی امشب میومدم در اعتراضات شرکت میکردم اما ببینیم و تعریف کنیم
ایران خیلی جالبه، گروه های سیاسی و طرفداراشون تا زمانی که اوضاع به نفعشون باشه ایران ایران و وحدت ملی وحدت ملی میکنن و سیس روشنفکری برمیدارن و بقیه رو از بالا به پایین نگاه میکنن اما وقتی یه کم اوضاعشون از وفق مراد خارج بشه شبیه نئاندرتالهای از غار دراومده، وحشی میشن
حداقل برای اونوریا یکی بود که توییت بزنه بگه کمک در راه است، برای بدبختای اینوری که صدروزم هی پرچم میمالیدن اینور اونور، نه تنها که خبری از توییت نیست بلکه روبیکا و بله رو هم مختل کردن
در تاریخ مینویسند کشوری که پدافند نداشت برای دفاع از آن یکی کشور به کشور دیگری حمله کرد و خطر ویران شدن زیرساختهای مردمش را به جان خرید. فارغ از اینکه جنگی بشود یا نه، این طرز فکر به اندازه طرز فکر جماعت شاهاللهی و تنکیو ترامپ گویان خطرناک است.بیچاره ما که بینشان ساندویچ شدیم
وقتی قرار است با چیز وحشتناکی روبهرو شوی بهتر است هرچه زودتر اتفاق بیفتد. هر چقدر هم که وحشتناک باشد بالاخره باید پیش بیاید. زودتر مواجه شدن با آن این حسن را دارد که مدام در ذهنت تصورش نمیکنی.
کتاب نجواگر | الکس نورث