yine yapayalnız, yine kimsesiz, yine çocuk, yine korkak
yine o titreyen ellerini nereye koyacağını bilmez ki bu çocuk
ah çocuk, bir ömrü hiç eden çocuk
yanlış kalplerin elinde
dayak yerken
seviliyorum
sanan
çocuk
bu sefer her şey yolundaydı ama ben hariç, gözlerimdeki neşeyi kaybettiğimi fark ettiğimde paniklemedim, onu tekrar nasıl kazanacağımı düşündüm. ben, ona tekrar sahip olamayacağımı fark ettiğimde duraksadım, derin bir nefes aldım ve o gece sabahın doğuşunu izledim
birbirini seven ailelerin yanındayken fark ediyorum ki ben sadece dışardan izleyebilen olacağım her zaman, bu çok can yakıcı bazen bir ömür aile hissiyatını aradım kapı kapı aradım ama hiç sahip olamadım, ben sadece izleyendim