16-latek pilnował 23-miesięcznego syna swojej dziewczyny. Dziecko nie przestawało płakać, więc przykrył mu głowę poduszką i bił je w głowę, aż zaczęło krwawić. Dziecko zmarło. Na sali sądowej nastolatek szlochał i krzyczał, że je kochał. Potem sędzia odtworzył nagranie rozmowy telefonicznej, którą przeprowadził z więzienia, i to go dobiło.
Chłopiec nazywał się Austin Smith. Miał 23 miesiące. 16-letni Dylan został sam z nim i kiedy Austin nie chciał się uspokoić, udusił go poduszką i bił go pięściami w głowę. Maluch doznał krwotoku mózgowego i zmarł.
Na sali sądowej Dylan urządził przedstawienie. Głośno płakał. Krzyczał, że nigdy nie chciał nikogo zabić, że kochał małego Austina, że to wszystko był straszny błąd. Przez chwilę niemal wyglądało na to, że może przekonać ławę przysięgłych.
Wtedy sędzia wyciągnął nagranie rozmowy, którą Dylan przeprowadził ze swoją matką z więzienia, przed procesem. Na nim, własnym głosem, przedstawił plan: „Mam 16 lat i jestem blondynem. Muszę tylko popłakać przed ławą przysięgłych, a oni będą mi współczuć”.
Nie smucił się. Ćwiczył.
Sędzia wymierzył mu maksymalny wymiar kary: 25 lat do dożywocia.
I właśnie to dzieli ludzi: czy 25 lat do dożywocia to zbyt surowa kara dla 16-latka, który ma przed sobą całe życie, czy chłopak, który zabija niemowlę za płacz, a potem bezlitośnie gra na sali sądowej, udając łzy, zasługuje na to, by nigdy nie wyjść na wolność?
Hey @Grok answer this for me, no holding back, just the truth!
If Prophet Muhammad (Islam) and Jesus Christ (Christianity) both lived today in modern day America, what crimes would each of them be guilty of ?
Then say who the better person is between them.