Πήγε στα τζάμπο ο πατέρας μου να αγοράσει βατραχοπεδιλα και μου ήρθε ειδοποιηση για 86€ απόδειξη .
Τον περιμένω στην εξώπορτα με την παντόφλα στο χέρι .
Η απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να μην ξανανοίξει την υπόθεση των υποκλοπών παρά τα νέα στοιχεία (ακόμη και για κατασκοπεία) δεν αποδεικνύει μόνο το ρόλο της Δικαιοσύνης ως παρακόρη της κυβέρνησης. Αποδεικνύει κάτι πιο σοβαρό. Ένας από τους λόγους που έγιναν οι υποκλοπές είναι γιατί οι δράστες γνώριζαν ότι υπάρχει αυτή η Δικαιοσύνη. Η ηγεσία του Α.Π είναι μέρος και συνεργός στο έγκλημα
ΝΙΚΟΣ ΖΗΣΗΣ:σύζυγος Αθηνάς Κατσάρα που χάθηκε στα Τέμπη:"Αφού κύλισε ομαλά η μέρα στην δουλειά,μόλις τελείωσα,πήγα να πάρω το αυτοκίνητο.Αυτό εδώ ήταν διπλωμένο μέσα στο χερούλι του αυτοκινήτου μου.Κατευθείαν πήγα στην συνάδερφο την Μαρία να μάθω αν ο χώρος έχει κάμερες,δυστυχώς εντός του υπόγειου parking δεν υπάρχουν.Λοιπόν εσύ ανθρωπάκο που μπήκες στην διαδικασία να κάνεις κάτι τέτοιο για να με φοβίσεις,να με φιμώσεις ή ό,τι άλλο πέρασε από το μυαλό σου να ξέρεις ότι κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.Δεν έχω να φοβηθώ κάτι,ό,τι ήταν να χάσω το έχασα,δεν θα φοβηθώ,δεν θα σωπάσω,όλα τα δεν...Δεν ήξερα ότι θα σκότωναν την γυναίκα μου και θα έπρεπε μετά να κυκλοφορώ με ένα αλεξίσφαιρο γιλέκο.Σε τι κόσμο ζούμε Θεέ μου και άντε για μένα δεν με νοιάζει,πού μεγαλώνουμε τα παιδιά μας,αυτό"!!
👇👇
ΤΑΚΗΣ ΣΠΥΡΙΔΑΚΗΣ:"Στην Ελλάδα η υπόθεση καπιταλισμός έχει την δική του έννοια.Δεν αφορά τον καπιταλισμό που ξέρουμε,είναι με όρους της Καμόρα.Αυτοί που είχαν τα φράγκα τελικά,οι 10,15,20 οικογένειες,άντε 30,απόγονοι κατσαπλιάδων και ζωοκλεφτών δεν ήταν ποτέ αριστοκρατία με καλή σχέση με το χρήμα,ποτέ δεν είχαμε αριστοκρατική τάξη στην Ελλάδα.Όλοι οι δωσίλογοι μετά την Κατοχή έγιναν πάμπλουτοι.Ήταν περίπτωση κρατικοδίαιτου καπιταλισμού.Μόλις το κράτος δεν είχε μία την έκαναν όλοι αφού το απομύζησαν και πουλάνε μούρη"!!
ΤΑ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΟΛΑ...
👇👇
Η Ιλιάδα & η Οδύσσεια είναι έπη που κάθε Έλληνας οφείλει να μελετήσει για να κατανοήσει την ελληνικότητα του.
Οι Έλληνες σχεδόν πάντα ταξίδευαν πολύ, γνώριζαν νέους πολιτισμούς και αλληλεπιδρούσαν μαζί τους και πριν ακόμα τον χριστιανισμό είχαν στις αξίες τους την προστασία του πρόσφυγα και του κατατρεγμένου.
Αυτή ακριβώς η ιερή αξία της Ξενίας είναι η καρδιά της Οδύσσειας. Ο ελληνικός πολιτισμός ήταν πάντα ανοιχτός, φιλόξενος και ισχυρός, δεν φοβήθηκε ποτέ το ταξίδι ή τον "Άλλο", γιατί έχει βαθιές ρίζες που τον κρατούν δυνατό όπου κι αν βρίσκεται.
Αντί να ακούτε ιδεοληπτικούς (που μάλλον δεν τα έχουν αγγίξει ποτέ) ή μισάνθρωπους τύπου Έλον #Μασκ που παριστάνουν τους αυτόκλητους θεματοφύλακες της «καθαρότητας» και δεν έχουν καμία σχέση με αυτόν, διαβάστε τα πρωτότυπα κείμενα και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα!
Σας προτείνω 2 εξαιρετικά podcast:
1) Explainer της ιστορίας: https://t.co/dno5dPhaul
2) Ιστορική ανάλυση από 2 από τις πιο αναγνωρισμένες και επιδραστικές ακαδημαϊκούς στον χώρο των Κλασικών Σπουδών παγκοσμίως, την Dame Mary Beard (Ομότιμη Καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Cambridge) και την Edith Hall (Καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Durham (και πρώην καθηγήτρια στο King's College London))
https://t.co/JVkVGlkOnE
Το 55% των καμένων εκτάσεων οφείλεται στο δίκτυο του ΔΕΔΔΗΕ. Πήραν σχεδόν 800 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και αυτό είναι το αποτέλεσμα.
Αν δεν υπήρχε κάμερα, θα το χρέωναν και αυτό σε τίποτα εθελοντές, όπως πέρσι στην Πάτρα.
Επειδή ξέχασα να σχολιάσω αυτό το θέμα, είπα να σας αφήσω λίγο στην αγωνία.
Πάμε σοβαρά όμως τώρα
Για την πολιτιστική, γεωπολιτική, οικονομική, αλλά και τη φυλετική διάσταση της επιλογής του Νόλαν να στραφεί στην υποσαχάρια αισθητική, δεν θα μιλήσω σήμερα, για να μην πάθουμε και κορεσμό.
Θα το κρατήσω για άλλη φορά, γιατί σηκώνει ολόκληρη κουβέντα μόνο του.
Σήμερα, ως λάτρης του Ομήρου, θα σας αφήσω ένα ωραίο βίντεο από κάτω για να καταλάβετε τι εστί Όμηρος. Και μετά, μια σκέψη.
Ο λόγος που η Οδύσσεια άντεξε είναι ότι το ταξίδι ήταν πάντα πρόσχημα για κάτι βαθύτερο.
Ο Όμηρος έγραψε την περιπέτεια ενός άντρα που ψάχνει τον εαυτό του, και χρησιμοποίησε τη θάλασσα σαν χάρτη της ψυχής.
Δείτε πώς είναι στημένο, γιατί είναι ιδιοφυές. Η Ιθάκη λειτουργεί σαν σύμβολο του εαυτού. Ο Οδυσσέας παλεύει να γυρίσει στις αξίες του, στις σχέσεις του, σε αυτό που πραγματικά είναι. Και γι’ αυτό πολλές φορές στη ζωή χανόμαστε όχι επειδή αγνοούμε τον δρόμο, αλλά επειδή έχουμε απομακρυνθεί από το ποιοι είμαστε.
Οι Σειρήνες κρύβουν μέσα τους κάθε πειρασμό, όλα εκείνα που μας τραβούν κοντά τους ενώ ξέρουμε ότι μπορεί να μας βλάψουν. Και η σοφία του μύθου είναι ότι ο Οδυσσέας δεν τις αποφεύγει, δένεται στο κατάρτι και τις ακούει, γνωρίζοντας ακριβώς πού βρίσκονται τα όριά του.
Η αυτογνωσία, μας λέει ο Όμηρος, δεν σημαίνει να μην έχεις αδυναμίες αλλά να ξέρεις πού ακριβώς βρίσκονται.
Η Καλυψώ είναι το πιο υποτιμημένο κεφάλαιο. Του προσφέρει έναν κόσμο χωρίς πόνο, ασφάλεια, αθανασία, μια ζωή χωρίς ρίσκο. Κι εκείνος διαλέγει να φύγει, επειδή καταλαβαίνει ότι η ζωή κρύβεται στο νόημα, στη σύνδεση, στην εξέλιξη, και όλα αυτά κατοικούν στην άλλη πλευρά του πόνου.
Ένας άντρας απορρίπτει την αθανασία για να ξαναγίνει θνητός, γιατί μόνο ο θνητός έχει κάτι να χάσει, άρα κάτι να ζήσει.
Ο Κύκλωπας: ωμή δύναμη χωρίς νόμο και χωρίς κοινωνία. Μήπως είναι εγωισμός ;
Ο Οδυσσέας τον ρίχνει με πονηριά, όχι με μυς, και κρύβεται πίσω από ένα όνομα, «Ούτις», Κανένας.
Εδώ ο Όμηρος σου μαθαίνει το αρχαιότερο μάθημα της ισχύος, ότι η ταυτότητα είναι όπλο και το κλειδί είναι να ξέρεις πότε την κρύβεις και πότε τη φωνάζεις.
Και προσοχή στο τέλος της σκηνής, γιατί ο ήρωας τα χαλάει μόνος του: από αλαζονεία φωνάζει το αληθινό του όνομα στον τυφλωμένο γίγαντα, και πληρώνει την υπερηφάνεια με το καράβι του.
Η ύβρις δεν ήταν που τύφλωσε το τέρας. Ήταν που θέλησε και τα εύσημα.
Ο Κάτω Κόσμος: η στιγμή που κατεβαίνεις να μιλήσεις με το παρελθόν σου.
Ο Οδυσσέας πάει στους νεκρούς για να ρωτήσει τον δρόμο, και φεύγει έχοντας καταλάβει κάτι σκληρό, ότι δεν προχωράς μπροστά αν δεν κοιτάξεις κατάματα όσους άφησες πίσω. Η μνήμη είναι πέρασμα υποχρεωτικό.
Η Πηνελόπη με τον ιστό: η πιο υποτιμημένη εξυπνάδα ολόκληρου του έπους. Υφαίνει τη μέρα, ξηλώνει τη νύχτα, αγοράζει χρόνο απέναντι στους μνηστήρες.
Δεν κάθεται να περιμένει το βραβείο, κρατάει το βασίλειο όρθιο με υπομονή και δόλο, με τα ίδια ακριβώς όπλα που κρατούν ζωντανό τον άντρα της στη θάλασσα.
Δύο άνθρωποι που ταιριάζουν επειδή σκέφτονται ίδια.
Και στο τέλος το τόξο. Μόνο ο αληθινός βασιλιάς το τεντώνει. Δεν φτάνει να γυρίσεις σπίτι, πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι ακόμα εκείνος που έφυγε, ή μάλλον ότι έγινες κάποιος που πια το αξίζει.
Και η μεγαλύτερη πρόκληση, στο τέλος, δεν είναι να βρούμε τον δρόμο για την Ιθάκη. Είναι να αναγνωρίσουμε ποιο κομμάτι του εαυτού μας θέλει να επιστρέψει.
Αυτό είναι ο Όμηρος. Μια ιστορία για το τι πρέπει να ξαναγίνεις για να αξίζεις το σπίτι σου. Και το κρατάω αυτό στο μυαλό μου βλέποντας τι κάνει το Χόλιγουντ με τον μύθο, γιατί τα τέρατα τα φτιάχνει εύκολα. Την ψυχή που ταξιδεύει, δυσκολότερα.