Μουγκοί ομως? Ούτε όταν ο αλλος αργοπεθαίνει μπροστά σου, ούτε τότε μπορείς να μιλήσεις? Γιατί όταν πνίγηκα μπροστά σου ήμουν παιδί, έξι ετών κοριτσάκι, δίπλα σου κ ομως δε με ειδες δε με έσωσες. Έτσι σε κοιτώ τώρα από ψηλά να συνεχίζεις τη ζωή σου
Κ όταν θα στριγκλιζουμε από τον πόνο καθώς θα καίγονται τα σωθικά μας, κανένας δε θα νοιάζεται, και όλοι θα μας κοιτάζουν εκστασιασμένοι να κουνάμε τα στόματα μας κ τα χέρια μας απορημένοι κ κλαμένοι νομίζοντας πως παίζουμε θέατρο, μόνο κ μόνο επειδή είναι κουφοί
Μην ξεχάσεις να σβήσεις την τοστιέρα! Ναι, το ξέρω, στο γραφείο είμαστε, λίγο θέλει για να πάρει φωτιά αυτό το μαρα φέτι? Όπου κ να βρισκόμαστε, όταν θα καιγόμαστε, τίποτα από αυτά δε θα έχει σημασία.
Εσυ αγαπημένε αναγνώστη, όταν αποφασίσεις να μου κλέψεις τα τουι να το θυμάσαι: το φίδι θα έρθει όταν εχεις κλειστά τα μάτια, όταν δε θα το βλέπεις. Θα έρθει όταν σου λείπει η ελπίδα, όταν είσαι μόνος η μόνη. Όταν δε θα είσαι εσυ
Σύρθηκε προς το παράθυρο κ έφυγε χωρίς να γυρίσει πίσω. Εγώ έμεινα μόνη στο κρεβάτι, να μαζεύω τα κομμάτια μου. Το πρόσωπο μου αγνώριστο από τα τσιμπήματα, τα ρούχα μου σκισμένα, η ψυχή μου τσαλακωμένη. Δεν ήταν κιόλας το πρώτο φίδι που μου ρουφούσε σα τσούχτρα τη ζωή
Όλες τα ίδια είστε, μου απάντησε το φυσικά συνεχίζοντας τα τσιμπήματα. Άρχισα να το τραβάω να φύγει από πάνω μου, προς ευχόμουν εκείνη τη στιγμή να τελειώσουν όλα κ να μην πεθάνω. Το φίδι με βαρέθηκε μάλλον, με έφτυσε, μου είπε, τελείωσα μαζί σου, μετά από μένα τελείωσες κ συ
Το φίδι άρχισε να με γλείφει με την τεράστια κόκκινη γλώσσα του, εγώ σαστισμένη ήθελα να βάλω τα κλάμματα. Άργησα να του απαντήσω κ το φίδι άρχισε να με δαγκώνει στα μάγουλα, μετά στη μύτη, στα μάτια. Τρομαγμένη άρχισα να καλώ για βοήθεια αλλά κανεις δεν ερχόταν.
Νόμιζα ήσουν εσυ! Έτσι έμεινα για λίγη ώρα μισό κοιμισμένη να μουγκρίζω από την ηδονή. Εχεις μια δουλειά κ την κανεις καλά, σκέφτηκα. Μέχρι που το φίδι με κοίταξε στα μάτια κ με ρώτησε αν μπορεί να με δαγκώσει. Να με φιλήσει εννοεί, σκέφτηκα κ άνοιξα τα μάτια
Ηρεμία κ εδώ κ μέρες. Κανένα πόμολο δε λύγισε, καμία πόστα δεν άνοιξε, κανένας δε με είδε να παραμιλώ στον ύπνο μου. Εκτός από εκείνο το φίδι που σύρθηκε μέχρι το μαξιλάρι μου. Τρίφτηκε για λίγο στην πλάτη μου κ μετά σαστισμένο έμεινε να με κοιτάει
Συνεχιζει να ειναι περιεργο το πως δε μας βοηθησαν με το να στειλουν πλοια να παραλαβουν το λαο που ειχε μονη διεξοδο τη θαλασσα. Αντ αυτου μας αφησαν στο ελεος των Τούρκων ως προβατα προς σφαγη... Μπατριωτες.. Κάθε φορά που νοιώθω Ελληνίδα μετά αναρωτιέμαι τι νοιώθουν οι αλλοι
@medavollo Be happy you are not alone. You can stare at him or her as the are sleeping. A lonely life is unbearable. You wonder again again what it is you did wrong