Dostoyevski’nin “Suç ve Ceza” kitabında şöyle yazar:
“İnsanın yüksek bir dağın tepesinde, ancak iki ayağının sığabileceği kadar daracık bir yerde yaşaması gerekse, çevresindeyse uçurumlar, okyanuslar, sonsuz karanlıklar, fırtınalar ve sonsuz bir yalnızlık olsa, yine de o bir avuç yerde ömrü boyunca, binlerce yıl, sonsuza dek yaşamanın, o anda ölmeye yeğleneceği söylenir.
Eve kedi gelirse ben o evde durmam diyen annem şimdi mıncır uyuyor diye süpürgeyi susturdu ben uyuyor olsaydım kalk öğlen oldu diyerek süpürgeyle senfoni çalardı şimdi annemin gerçek sevgisi mıncır mı ben mi onu sorguluyorum.