23 yaşımda şirket kurdum, 24ümde dünyayı gezdim, 27imde yöneticilik pozisyonuna geldim. Bazen Allah yürü ya kulum der. Düştüğüm her yerden sağlam çıktım. Sırtımı kendime yasladım. Bugün mutluluk gözyaşları en çok benim hakkımdır.
Bu evde olmaktan, kalp kırmamak için susup sinir hastası olmaktan nefret ediyorum. İnsanlardan ve hayat şartlarından nefret ediyorum. İçimde bir şeyleri sevmek için gram heves kalmadı.
Erkekler neden hep çok güzel şeyleri bir anda bok ediyor? Neden bir anda sınırınızı geçiyorsunuz? Ben ne güzel sevicektim mesela seni. Şimdi soğudum. Soğumaya devam edip hayatımdan en yakın zamanda çıkarıcam.
Sanki içimde hiç heves kalmamış öylesine yaşıyormuşum gibi. Eskiden renkler vardı, kuşlar cıvıldardı, ben dünyanın en güzel çiçeklerini açardım. Şimdi her şey karanlık. Müzik sesleri yok. Sanki havada oksijen bile kalmamış. İçimdeki çocuk derin bir uykuya dalmış.
Koşmayı bıraktım, yol bana ne getirirse kabul ettim. Acıysa sızladım, mutluluksa yaşadım. Sanki ben koştukça hiçbir yere yetişemiyor ama sadece hayatı kısaltıyormuşum.