Onlar nemrut. Sen ibrâhîm. Uykularımda putlar ekiyorlar göğsüme. Yangınların ortasındayız. Bilmezsin ki ateş kendinden olanı yakmaz. Bahçelerinden bahar eksik olmasın. ‘inandım lakin gönlüm biraz yatışsın.’ ben seni hep güzel hatırladım.
“bazen durduk yerde bir olayın bütün yaşamımı değiştireceğine inanırdım. en çok da bu mecburi eve dönüşler sırasında, tam kapıda yakalardı bu duygu. eşikte öylece kalır, gözlerim dalar, çocuksu bir umutla bir şeylerin olmasını beklemeye başlardım.”
• yeraltı | zeki demirkubuz