@Nieuwsvandedag_ Idd hulde en groot respect dat ze dit wil en durft uit te spreken.
Voor mij is de overheid idd niet te vertrouwen en is wantrouwen juist de oplossing niet het probleem.
@MagellanQuest Ah
Ja
Daarom kost diesel hier in Nederland €1.82 bij een goedkope pomp en in Spanje €1.22 bij een goedkope pomp
Sigaretten
Nederland 12.80 20 st
Spanje 5.10 20 st
en zo kan ik door blijven gaan van boodschappen tot restaurant stroom tot water
Yep das echt 1 europa
Column: Dick Schoof, de conciërge van Nederland.
Max von Kreyfelt
(Deze column schreef ik n.a.v. zijn gratuite opmerkingen tegen @Max33Verstappen en zijn vader)
Dick Schoof is geen premier. Hij is ook geen leider. Dick Schoof is de conciërge van Nederland.
Niet het type met een oliekan en kennis van het gebouw, maar de bange variant: degene die precies doet wat hem is opgedragen en zich verschuilt zodra iemand vraagt wie dit eigenlijk heeft besloten.
Hij draagt de sleutelring, maar bezit geen sleutels.
De grote lijnen liggen vast. Agenda 2030. Transities. Weerbaarheid. NAVO-verplichtingen. Alles netjes uitgetekend door internationale overlegtafels waar geen kiezer ooit heeft aangeschoven. De democratie mag het lokaal schoonhouden, zolang ze het meubilair niet verplaatst.
En daar staat Schoof. Op de gang. Met een clipboard en een diepgekwetste strenge blik.
De burger klopt op de deur. Harder dan ooit. Boeren, ouders uit de toeslagenaffaire, jongeren zonder toekomst, burgers die voelen dat ze steeds minder te zeggen hebben over hun eigen leven. De conciërge knikt begrijpend, noteert de klacht en wijst vervolgens naar het bordje:
“Besluitvorming vindt elders plaats.”
Niet omdat hij het oneens is.
Niet omdat hij het eens is.
Maar omdat hij niets mag zijn.
Omdat hij bang is.
En dus niets is.
Het is slechts een baan.
Dat is zijn lafheid: zowel moreel, als functioneel.
Een leider zegt: hier trek ik een grens.
Een conciërge zegt: zo zijn nu eenmaal de regels.
Klimaatbeleid? Vastgelegd.
Digitalisering? Onomkeerbaar.
Defensie-uitgaven? Gedicteerd.
LBTQ+? Bondgenootschappelijk vereist.
Green Deal? Circulair financieel.
Nieuwe wetten die grondrechten negeren? Noodzakelijk, urgent, tijdelijk, altijd tijdelijk.
En als de burger protesteert, wordt dat “begrepen”, “erkend” en vooral geneutraliseerd. Want woede is in dit systeem geen signaal, maar hinderlijk geluid. En geluid demp je.
Schoof is, met grote dank aan Geert Wilders, geselecteerd om beleid te continueren en woede te incasseren. Niet om richting te geven, maar om ervoor te zorgen dat niemand boven last krijgt van wat beneden borrelt. Hij vangt de klappen op zodat de agenda ongestoord door kan.
Dat maakt hem geen boosdoener. Het maakt hem bruikbaar.
Maar het maakt Nederland wel iets anders: geen democratie met vertegenwoordiging, maar een gebouw in verval, waar burgers voor eigen risico naar binnen mogen, zolang ze niet de afgesloten lokalen binnendringen.
En Dick Schoof?
Die controleert of je je voeten veegt.
En geeft straf als je te hard praat.
Niet omdat hij dat wil.
Maar omdat hij dat moet.
Omdat dat zijn baan is.
In volle overtuiging.
Arme Dick!
Elke dag sluiten honderden Nederlanders zich aan bij onze partij.
Wat een motivatie! Dit is waar we het voor doen.
U kunt ook lid worden van de grootste en snelst groeiende ledenpartij van Nederland. Dit is dé manier om het kartel te dwarsbomen. ➡️ https://t.co/20mC9eRLvE
@EvaVlaar@Albert237993741@lidewij_devos Mooi om te zien, Eva. Twee vrouwen die ooit samen het vuur aanwakkerden en nu elk op hun manier nog steeds staan voor moed en waarheid. 🔥🇳🇱
Vorige week werd ik lid en ben gelijk overvoerd met hartelijke reacties en privéberichten. Wát een leuke aanhang heeft deze club. Nu is ook de pas binnen en wil ik Lidewij de Vos heel veel succes toewensen tijdens de laatste campagnedagen.
De Leermeester en de Leerling, een ode aan Baudet
Ik heb een grote bewondering voor het openbare optreden van Lidewij de Vos en tegelijk vind ik dat Thierry Baudet daarvoor een belangrijke factor is.
Baudet, door velen verguisd, maar door weinigen werkelijk begrepen, heeft iets gedaan wat in de moderne politiek revolutionair is: hij heeft een generatie gevormd die zelfstandig durft te denken. Niet naar de mond van macht en media, maar naar het kompas van overtuiging.
Lidewij de Vos is daarvan het levende bewijs. Kijk naar haar optredens: scherp, kalm, en doorspekt met cultuurhistorische kennis die haar leeftijd ver overstijgt. Waar anderen in clichés blijven hangen, citeert zij denkers, verbindt zij thema’s, stelt zij vragen die raken aan de kern. Of ze nu spreekt over nationale identiteit, soevereiniteit of onderwijs, haar toon verraadt vorming, geen indoctrinatie.
En dat is precies de handtekening van Baudet als leermeester. Hij heeft jonge mensen niet geleerd wat ze móéten denken, maar hoe ze mógen denken. Hij heeft ruimte gegeven aan debat, aan nuance, aan intellectuele vrijheid, een schaars goed in een tijd waarin partijdiscipline en mediadruk het laatste restje eigen geest verdrukken.
Terwijl de gevestigde partijen hun jongerenafdelingen gebruiken als klapvee en carrièresprongen voor brave volgers, heeft Baudet een kweekvijver van denkers geschapen. Lidewij de Vos is het symbool daarvan: onbevreesd, eloquent, en geworteld in iets wat de politiek allang kwijt was, beschaving.
In elk interview, in elk debat, voel je dat ze niet spreekt voor de camera, maar voor de waarheid. Ze stelt vragen waar anderen stil van worden. Dat is geen toeval; dat is opvoeding. En die opvoeding draagt de signatuur van een man die nooit gekozen heeft voor de makkelijke weg, maar voor de betekenisvolle.