@Sesivanej_tata@jaroslavsatra@iKoudy O zadnem prevalcovani tu nepisu. Nerozporuji, ze jste odehrali dobry zapas, ale myslim si, ze vykon slavie precenujete. Stejne vnimam treba to, ze my jsme na Artisu meli obrovskou kliku, ze nam nedali gol ve 46. min., kdy ho mel na hlave Papalele, coz by uplne zmenilo prubeh..
@Sesivanej_tata@jaroslavsatra@iKoudy Vsichni vime, ze jste meli vzadu obrovsky stesti a ten vysledek je zkreslenej. Je nase nekvalita, ze 2x netrefime branu pomalu z brankovy cary a nevyresime 2x 1v1 s gk, ale na to, ze jste v podstate prijeli branit a hrat na brejky jste tam tech okenek vzadu ukazali vic nez dost.
Aktualizace produktivity Sparty po Artisu. První venkovní výhra sezony. Mercado a Alcócer mají téměř totožné statistiky. První bod v sezoně pro Zeleného za asistenci.
Aktualizace produktivity Sparty po Teplicích. První body ve Spartě pro Alcócera a Guddala. Doma 3 zápasy a 3 výhry, venku 3 zápasy a 3 prohry. Zatím 0 čistých kont v sezoně.
Aktualizace produktivity Sparty po Lyonu. 2x v řadě bez vstřeleného gólu poprvé od října 2025. 2x bez vstřeleného gólu v úvodních 5 zápasech sezony poprvé od 2017/18. Opět bez střely na bránu z vápna.
Aktualizace produktivity Sparty po Boleslavi. Bodově nejhorší vstup do ligové sezony od roku 2010 (1:2 Hradec, 2:1 Slovácko, 0:1 Budějovice). V úvodních 3 ligových zápasech Sparta zaznamenala 5 střel na bránu z prostoru vápna. Pro srovnání Slavie jich má 16.
Dva roky bez titulu, béčko v ČFL,do nové sezóny bez pořádných posil, dva klíčové přípravné zápasy skončily prohrou jeden z nich naprostým debaklem.
Nálada většiny fanoušků na bodu mrazu. Reakce? Po zdražení permic dáme třetí předkolo LM za 900 po slevě. Od uklidňování tu nejsme.
🎙️ Zlatan Ibrahimović, Arjantin’in Avusturya galibiyetinin ardından Lionel Messi’nin etkisi hakkında:
“Messi’yi izlemeye takıntılıyım.
Bunun nedeni arkadaşım olması değil.
Nostalji de değil.
Çünkü bunca yılın ardından hâlâ bir futbolcunun, topa her dakika dokunmadan bir maçı nasıl kontrol edebildiğini anlamaya çalışıyorum.
Bugün Arjantin’i izledim ve dikkatimi çeken ilk şey skor olmadı.
Messi hareket ettiğinde Avusturya’nın verdiği tepkiydi.
Sola attığı tek bir adımda savunmacılar onu takip ediyor.
Orta sahaya doğru biraz geriye geldiğinde takımın bütün dizilişi değişiyor.
Omzunun üzerinden attığı tek bir bakış… ve panik başlıyor.
Bu futbol değil.
Bu psikolojik savaş.
İşte bu yüzden insanlar onu sadece gol ve asistlerle değerlendirdiğinde gülüyorum.
Çünkü izledikleri şeyi gerçekten anlamıyorlar.
Messi sadece Arjantin’in en iyi oyuncusu değil.
O, Arjantin’in sistemi.
O, onların özgüveni.
O, onların inancı.
Takım arkadaşlarının sahaya çıkarken imkânsızın mümkün olduğuna inanmasının sebebi o.
İnsanlar bana sürekli ‘GOAT’ tartışmasını soruyor.
Hangi tartışma?
Cidden.
Hangi tartışma?
Benim için ortada bir tartışma yok.
Bu tartışma televizyonların içeriğe, sosyal medyanın ise kavgalara ihtiyaç duyması nedeniyle var.
Ben futbol izlediğimde bir tartışma görmüyorum.
Messi’yi görüyorum.
Sonra da geri kalan herkesi.
Bu, diğer efsanelerin olağanüstü olmadığı anlamına gelmiyor.
Sadece hiçbir oyuncunun bir maçı, bir takımı ve tüm bir futbol neslini Messi’nin etkilediği şekilde etkilediğini görmedim.
Ve bugün bunu bir kez daha hatırlattı.
Hat-trick yapmasına gerek yoktu.
40 metreden gol atmasına da gerek yoktu.
Sadece Lionel Messi olması yetti.
Ve bir anda Arjantin tamamen farklı bir takım gibi görünmeye başladı.
İşte büyüklük budur.
Her şeyin sana bağlı olması değil.
Sen oradayken herkesin daha iyi hale gelmesi.
Kariyerimde büyük oyunculara karşı oynadım.
Büyük oyuncularla aynı takımda oynadım.
Ama Messi, izleyip de içimden gerçekten:
‘Bu normal değil.’
dediğim tek oyuncu oldu.
Üstelik en korkutucu tarafı şu:
Rakipler onun ne yapacağını çok iyi biliyor.
Ama yine de onu durduramıyorlar.
Bu yüzden artık karşılaştırmalarla vakit kaybetmiyorum.
Bazı oyuncular efsane olur.
Bazıları ikon olur.
Messi ise kendine ait bir kategoriye dönüştü.
Ve bugünkü performansın ardından bana hâlâ tüm zamanların en büyük futbolcusunun kim olduğunu soruyorsanız…
Yanlış soruyu soruyorsunuz.
Doğru soru şu:
Futbol bir daha onun gibi bir oyuncu üretebilecek mi?”
🇨🇮✍️ A emocionante carta aberta de Yan Diomande à sua irmãzinha, publicada pel The Players’ Tribune:
Querida Roxane,
Lembra quando alguém comprou uma camisa falsa do United para mim, e eu escrevi “Ronaldo 7” nas costas com um canetão preto? A gente não sabia o que era rico ou pobre. A gente só conhecia a felicidade.
Lembra das 25 pessoas dormindo em uma casa só lá em Abidjan? A mãe queria assistir às novelas dela. Todo mundo queria assistir filmes. Lembra como eu sempre fingia que estava dormindo e depois ia para a sala da TV depois da meia-noite? Eu colocava a TV bem baixinha. Tipo, só duas barrinhas de volume. Eu assistia futebol no escuro e sonhava.
Lembra quando os adultos me viram jogando futebol na terra e me deram o apelido de “Roberto Carlos” por causa da força com que eu chutava? E lembra como eu ficava secretamente com tanta raiva disso, porque o CR7 era o meu ídolo?
Lembra quando eu fui jogar tão longe de casa? Eu tinha 9 anos. Inter Foot Sud Comoé, lá perto da fronteira com Gana. Só um garotinho sozinho. Não sei se algum dia te contei essa história, mas eu e as outras crianças costumávamos ir até a vila e roubar batatas porque estávamos com muita fome. A gente fazia um “assalto a banco”. Duas crianças distraíam o dono da loja, e outras 18 saíam correndo com duas batatas. Elas nem eram boas. Mas tinham um gosto incrível. Hahahah. Até hoje é minha coisa favorita para comer. Batatas cozidas com um pouco de óleo. Isso me lembra daqueles tempos.
Lembra quando ganhei minhas primeiras chuteiras de verdade, e eu dormia com elas? Crescendo, eu sempre jogava com aquelas sandálias brancas de plástico. Mesmo quando volto para casa agora, ainda jogo com elas. É a nossa tradição.
Lembra quando eu voltava para casa, e você dizia aos meus amigos do bairro: “Por que vocês pararam de treinar? Yan não vai comprar carros para vocês. Vocês precisam continuar trabalhando.” Você tinha 10 anos, e já era minha agente.
Lembra como a gente sentava e sonhava em se mudar para a França? Como a gente iria fazer compras, ter nosso próprio apartamento, e eu seria um jogador rico, com carros e uma casa grande, e você não precisaria se preocupar com nada. Você era a pessoa que sempre acreditou que eu poderia ser o próximo Cristiano, quando todos os outros riam.
Lembra quando eu me mudei para os Estados Unidos para fazer o ensino médio, aos 15 anos, e senti tanta saudade de casa? Durante meses eu não entendia o que ninguém dizia. Me colocaram sentado ao lado de um garoto francês, e ele tentava traduzir tudo o que a professora falava. Lembra quando eu te liguei dizendo: “Você não vai acreditar, as crianças aqui discutem com os professores.” Lá em casa, você sabe, a gente nem ousaria piscar para os mais velhos.
Lembra quando eu não conseguia acreditar que os meninos fumavam depois da escola? Você costumava dizer que parecia que eu estava em uma série de TV americana.
Lembra quando me levaram para fazer testes no Bournemouth? No Chelsea, Rangers, Olympiacos, Crystal Palace? Eze e Olise chegaram até mim depois de um treino e disseram: “Ei, garoto, você é muito bom.”… mas, mesmo assim, não me contrataram.
Até os times B da MLS não me quiseram. Eu nem sabia o motivo. Eles nunca me deram uma razão. Os adultos cuidavam de tudo. Eles só continuavam me levando pela Europa inteira, e todo mundo continuava dizendo não.
Meu visto acabou. Meu sonho acabou. Eles me mandaram de volta para a África, e nós choramos juntos. Você foi a única que nunca deixou de acreditar. Algumas semanas depois, assinei com o Leganés, e choramos lágrimas diferentes.
Isso foi na época em que eu ainda tinha emoções. Agora, eu não sinto nada. É como se eu nem fosse humano. Desde que você morreu, eu sou só um vazio.