uzun zamandır uzerimde bi sakinlik var. hic tartısmadım senle gordun mu videosuna donustum. oyle biliyosan ayynen oyledir. inan hic dogrusunu acıklama enayiligiyle ugrasmam artık. insanın kendisinden emin olmasından daha rahat bi yastık yok
gerçekten çok merak ediyorum. bir sorun varken kaygılanmamak ya da bir sorun yokken bile kaygılanmamak, beyninin durmadan senaryolar üretmemesi, yaşamayı tam anlamıyla becerebilmek nasıldır acaba?
en sevdiğim özelliğim her an her şeyi romantize edebiliyor olmam. elbette sıkıntılarımız imtihanlarımız ve hüzünlendiğimiz anlarımız var ve olmaya devam edecek ama buna rağmen güneşli bir gökyüzünü ya da yeşeren yaprakları izlemenin bana kattığı o mutluluğu çok seviyorum.
kafada her şeyi saldık ya.. artık gelişine her şey.. nasipse okey gel başımın tacı ama nasipte yoksa da napalım daha iyisi inşallah.. kederlendikçe insanın hevesi de yoruluyo ya
bugünlerin bir an önce geçmesine ve ardıma dönüp bugünleri gülümseyerek hatırlamaya ihtiyacım var, koşmak istediğim gelecekte ben var mıyım bilmiyorum ama şuanın içinde de pek nefes alabildiğim söylenemez.
rabbim bana “ben cok evhamlı ve panik biriydim ve o butun hepsini alip goturdu” diyebilecek birini nasip etsin, bu geceki en icten duam budur hepimize hayirli kandiller..
bu gece hayata yeniden başlıyoruz hataları,dertleri geçmişte bırakıp bazı acılara ve duygulara veda edip bismillah diyeceğiz ya rabbi kırgınlıklarımızı gider bizi ihya et.
derler ki hüzün yılını yaşayanların müjdesidir Miraç. Çünkü yalnızca bir yükseliş değil kalbi kırılanların, yükü ağır gelenlerin, sabrın son noktasında Rabbine sığınanların hikâyesidir.