withatomʕ·ᴥ·ʔ

#Atomoatom #อะตอมชนกันต์ #CYANTIST #atomGUM พื้นที่เพื่อหวีดคุณอะตอม ชนกันต์ รัตนอุดม :) 🐻💙 support @atomoatomoatom 💋

[withatomʕ·ᴥ·ʔ @withatom1512]

#HallOfFan #ช่วงนี้ขอหอม ดีใจจ มีคนรักแล้วก็มาดูคุณเยอะมากๆ เสียงตอบรับส่วนใหญ่ก็มีแต่ประทับใจ เป็นคอนที่เรารักคอนนึงเลยล่ะ รอฟัง EP album ที่จะออกในปีนี้ แล้วก็คอนใหญ่ของคุณน้าา จะสนับสนุนแบบนี้ไปเรื่อยๆแหละ รักกกฮ์ 💋💙 ส่งกำลังใจให้ ปิ้วววว 🥰🤘🏼
#อะตอมชนกันต์ #Atomoatom

[NAWAPOL THAMRONGRATTANARIT @ter_nawapol]

เต้น + อะตอม / character design + actor
- ตัวละครเต้นเป็นคู่หูของเฟรนที่มักจะพูดถูกแต่ยิ่งพูดถูกยิ่งทำให้ทุกอย่างดูยากขึ้นเรื่อยสำหรับเฟรน
- พอบทเริ่มเสร็จ ตอนแรกผมไม่แน่ใจว่าอะตอมจะยังเข้ากับตัวละครนี้ไหม
(อ่านได้ที่ : https://t.co/eMBDelxb0f )
#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

[เชื่อ Gu -ไปดูเลย @Trustgu_watchit]

พิมมาใน #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา น่าจะออกประมาณซีนหรือสองซีน ใช้เวลาเท่าไรไม่อาจรู้ได้ (อาจต้องรอพี่เต๋อมาบอก) แต่เธอทำให้นึกถึงเบียทริซ สเตรท ใน Network กับการใช้เวลาบนจอ 6 นาที และคว้าออสการ์สมทบหญิงไปครอง ทำสถิตอนักแสดงที่ชนะออสการ์กับการแสดงที่สั้นที่สุด

ถ้าใครเคยดู Network ของซิดนีย์ ลูเม็ต ก็น่าจะจำได้ว่าบทเข้มข้นมาก และส่งนักแสดงมากๆ (หนังชนะทั้งนำชายและนำหญิงด้วย) และถ้าใครได้ดูเบียทริซ สเตรท วาดลวดลายภรรยาของผู้บริหารสถานีโทรทัศน์ที่เพิ่งรู้ว่าสามีไปมีคนอื่น ก็คงทึ่งกับการ “มาน้อยแต่มานะ” ของเธอมากๆ

พิมมาใน #HumanResourceMovie ทำให้เราประทับใจแบบนั้นเลย

[ฝนตกเป็นหนัง ☔🍿 @TheMoviesRain]

“พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา)” เลือกที่จะกองพะเนินความฉิบหายไว้ตรงหน้า และเล่าผ่านตัวละครที่แยแสแต่ไม่ลงมือทำอะไร เราจึงได้แต่พบกับการพังทลายที่ไร้เสียงกรีดร้องคร่ำครวญ แต่ทั้งหนักอึ้งและเจ็บปวดตลอดความยาวนาน 2 ชั่วโมง

จนนึกไปถึงคำที่คุณเต๋อเขาเคยบอกว่าอยากทำหนัง “สยองขวัญ” สักเรื่อง ซึ่งเขาอาจได้ลงมือทำไปแล้วในหนังเรื่องนี้

[NAWAPOL THAMRONGRATTANARIT @ter_nawapol]

ประเด็น 35 ข้อที่เราจำเป็นต้องคุยกันต่อหลังชม #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา จากนิ้วกลม+ผู้ที่ดูหนังไปแล้ว / ดีใจที่หนังเป็นเครื่องออกกำลังกาย สามารถทำหน้าที่เป็น starter ช่วยจุดไฟประเด็นในอยู่ในใจของคนดูที่ปกติพูดออกมาไม่ได้ อ่านที่: https://t.co/jPKnTGcVau
#29มกราในโรงภาพยนตร์

[หนังโปรดของข้าพเจ้า @myFavFilms]

เรื่องรถย้อนศรเป็นอะไรที่หงุดหงิดได้ตลอด คนมักง่ายจนเคยตัว เมื่อวานวิ่งแถวมเหสักข์ ขนาดมีที่กั้นเลนสวนแล้วยังเจอมอไซค์สวนเลนขวามาแต่ไกล

[NAWAPOL THAMRONGRATTANARIT @ter_nawapol]

เราจะแก้ไม่ได้ ถ้าเรายังไม่รู้ว่าเราโกรธตรงไหนบ้าง , แม้มันจะดูหนัก ยังขอชวนมาดูหนังเรื่องนี้เพื่อแชร์ความรู้สึกกันครับ มันอาจจะรู้สึกไม่สบายใจ หงุดหงิดบ้างขณะชม เบื่อที่จะจ้องมองบางอย่าง แต่นั่นคือสิ่งที่พวกเราอยากให้คุณรู้สึก ได้เห็นความรู้สึกที่ไม่อนุญาตให้รู้สึกในชีวิตจริง/ 1

[GDH @gdh559]

11 โควทสุดคิดถึง
ที่ยังคงตราตรึง
จาก ‘หลาน’ ถึง ‘ม่า’

เตรียมพบความพิเศษ
จากภาพยนตร์ ‘หลานม่า’
ฉลอง GDH ก้าวสู่ปีที่ 11
รอติดตามรายละเอียด เร็วๆนี้!

#หลานม่า
#LAHNMAH
#HowToMakeMillionsBeforeGrandmaDies
#GDHสู่ปีที่11
#GDH

[GDH @gdh559]

11 โควทสุดคิดถึง
ที่ยังคงตราตรึง
จาก ‘หลาน’ ถึง ‘ม่า’

เตรียมพบความพิเศษ
จากภาพยนตร์ ‘หลานม่า’
ฉลอง GDH ก้าวสู่ปีที่ 11
รอติดตามรายละเอียด เร็วๆนี้!
#หลานม่า
#LAHNMAH
#HowToMakeMillionsBeforeGrandmaDies
#GDHสู่ปีที่11
#GDH

[The Cloud @readthecloud]

‘ถ้ายังทำงานออฟฟิศอยู่ ก็คงรู้สึกแบบเดียวกับหนังเรื่องนี้ได้ไม่ยาก’ คือความคิดหนึ่งที่สะท้อนออกมาหลังจากดูตัวอย่างหนัง พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา) HUMAN RESOURCE

พนักงานใหม่ (โปรดรับไว้พิจารณา) HUMAN RESOURCE คือผลงานการกำกับภาพยนตร์ขนาดยาวล่าสุดของ เต๋อ-นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์ ที่ว่าด้วยชีวิตการทำงานของ เฟรน (เอิงเอย-ประภามณฑล เอี่ยมจันทร์) และ เต้น (อะตอม-ชนกันต์ รัตนอุดม) เจ้าหน้าที่แผนกทรัพยากรบุคคลที่มีภารกิจตามหาพนักงานใหม่ จนได้มาพบกับ จิดา (พิมมา PiXXiE) เด็กจบใหม่ไฟแรง

หนังเรื่องนี้ของเต๋อเล่าถึงชีวิตและความตึงเครียดทุกอย่างที่มนุษย์เงินเดือนต้องเจอ โดยสิ่งที่เต๋อสะท้อนออกมาไม่ใช่ความหวังดีของโลกใบนี้ แต่เป็นความโหดร้ายที่สังคมบีบบังคับให้เราต้องเอาชีวิตรอดให้ได้ จนกลับมาตั้งคำถามกับตัวเองว่า ค่าของมนุษย์วัดจากอะไร

สำหรับบางคน หนังเรื่องนี้อาจกลายเป็นหนังสยองขวัญแบบที่ไม่ต้องมีผี บางคนอาจตกตะกอนอะไรได้มากกว่านั้น ตามไปอ่านทั้งหมดได้ที่ https://t.co/i2JpA02swh

#readthecloud #TheCloud #นานาเพลินจิต #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา #HumanResourceMovie #เต๋อนวพล #นวพลธำรงรัตนฤทธิ์ #เอิงเอยประภามณฑล #เพชรเผ่าเพชร #atomchanakan #Pimma_PiXXiE

[withatomʕ·ᴥ·ʔ @withatom1512]

ภูมิใจในตัวพี่ตอมมากมาก :-) 💙 #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

[NAWAPOL THAMRONGRATTANARIT @ter_nawapol]

พนักงานใหม่(โปรดรับไว้พิจารณา) : 7 บทเพลง inspiration เพลงที่เหมือนเพื่อนนั่งเขียนบทด้วยกัน / หนังทุกเรื่องที่ทำ มักจะมีเพลงประจำบทภาพยนตร์เรื่องนั้นที่ฟังเสมอๆขณะเขียนบท / อ่านเต็มๆและฟังได้ที่ https://t.co/SY3HXECG7a #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา #HumanResourceMovie

[TOOTSYREVIEW @tootsyreview]

บริษัททำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ คือ การไม่เคารพชีวิตพนักงาน

Trailer แรก จากหนัง #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา #HumanResourceMovie

1) หลังจากไปงานแถลงข่าวเมื่อวาน ผมอินมากเลย หนังเปิด Trailer มาประโยคแรกที่คุยกันใน Trailer ก็ชวนตั้งคำถามสุดหดหู่แล้ว คือการทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ เราต้องโอเคจริงๆเหรอ? (ไม่มีใครโอเคหรอก จำใจกันทั้งนั้นแหละ น้ำท่วมปาก แต่ก็เออๆออๆ รองานใหม่ที่ได้ทำ 5 วัน แล้วก็ลาออกไป เพราะมันเหนื่อยเกิน)

2) ในมุมของนายทุนเจ้าของบริษัท คงต้องการความคุ้มค่าในการจ้าง รีดศักยภาพพนักงานออกมาอย่างเต็มที่ ในจำนวนชั่วโมงการทำงานสูงสุด แต่ในฐานะมนุษย์ ผมคิดว่า วันพักมันน้อยไป และวันพักที่น้อยไป เป็นเรื่องใหญ่สำหรับชีวิตมนุษย์ ไม่ใช่แค่ความเป็นพนักงานบริษัท

3) แน่นอนว่า จะมีกลุ่มคนเข้าข้างนายทุนมาพิมพ์บอกว่า 'มึงรับไม่ได้ มึงก็ไปทำงานที่อื่น จะบ่นทำไม?' คำตอบคือ "ถ้ากูจะบ่น เสียงบ่นเป็นของกูไง มึงไม่มีสิทธิ์มาเสือก" ตามนั้นเลย และจริงๆ ทุกบริษัทในประเทศไทย ควรสร้างสหภาพแรงงานที่แข็งแรง เพื่อปกป้องสิทธิ์เรื่องชั่วโมงทำงานขั้นต่ำ ที่ไม่ควรเกิน 40 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ (5 วันทำงาน) ตามกฎหมายแรงงาน เป็นเรื่องที่ควรเรียกร้องให้เกิดขึ้นกับทุกบริษัท ถ้าจะเกินจากนั้น ต้องเป็นค่าจ้างเพิ่ม OT หรือไม่ก็จ้างพนักงานเป็นกะ เพื่อให้รอบคนทำงานต่อสัปดาห์อยู่ในชั่วโมงทำงานที่เหมาะสม (ทั้งต่อคุณภาพชีวิต และต่อค่าจ้าง)

4) สิ่งที่น่าโกรธคือ Human Resource สาย Management แทนที่จะช่วยเป็นปากเป็นเสียงแทนพนักงาน ว่าจำนวนชั่วโมงการทำงานที่ Healthy กับคนทำงานคือ 5 วันต่อสัปดาห์ กลับไปยืนกรานอยู่ข้างนายทุน ปกป้องกฎบริษัทที่มันกดขี่คน แทนที่จะปรับเปลี่ยนองค์กรให้น่าดึงดูดใจ กับพนักงานใหม่ให้อยากเข้าทำงาน

5) คนทำงานส่วนใหญ่ น่าจะหาวันทำงานที่มีวันหยุดสัปดาห์ละ 2 วันกันทั้งนั้น ดังนั้นบริษัทที่ยังทำ 6 วันต่อสัปดาห์อยู่แบบไม่เปลี่ยนแปลง จะเป็นตัวเลือกที่ไม่น่าดึงดูดใจเลย และไม่ใช่ choice แรกของคนหางาน ไปจนถึง วันทำงาน 6 วัน จะเป็นเหตุผลแรกๆให้คนตัดสินใจลาออก เมื่อได้งานใหม่ที่ทำงาน 5 วันต่อสัปดาห์ ไม่มีใครชอบวันหยุดที่ไม่เพียงพอต่อการใช้ชีวิต

6) เอาง่ายๆ แค่ตื่นนอนมาในวันหยุด ทำงานบ้าน หรือซักผ้า ตากผ้า ก็หมดวันแล้ว ยังไม่ได้ใช้ชีวิตเลย บริษัทที่เคารพชีวิตพนักงานจะเข้าใจเรื่องพวกนี้ ว่าสมควรมีขอบเขตวันหยุดให้คนทำงานได้มีความสุข มีพื้นที่หายใจ มีอิสระทางเวลาได้ใช้ชีวิตด้วย ไม่ใช่ชีวิตมีแต่งาน คนมีชีวิต ไม่ใช่เครื่องจักรในสายพานการผลิต มันควรพักอย่างเพียงพอ ขนาดเครื่องจักรยังต้องมีหยุดเดิน ซ่อมบำรุง แล้วนี่คน จะให้มันทำงานไม่พัก โคตรจะโลกทุนนิยมจัดๆ (แค่นึกถึงคนมีลูก การทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ มีเวลากับลูกน้อยไปอีก สังคมที่อยากให้คนมีบุตร แต่ไม่มีเวลาให้บุตร ใครจะอยากมีลูก?)

7) มุมมองหนึ่งที่น่าสนใจคือมันมี Research จริงที่ระบุว่า ถ้าคนรู้สึกว่าตัวเองทำงานแล้วมีเวลาพักผ่อน และสมดุลชีวิตที่ดี ผลลัพธ์คือ องค์กรนั้นจะเต็มไปด้วยพนักงานที่ Productive มากๆ ให้ผลงานเกิด High Productivity เพราะ Healthy Workplace จากการพักผ่อน การทำงาน และบรรยากาศที่ดี มันควรจะถูกส่งเสริมในทิศทางนี้ด้วยซ้ำ

8 ) พอเศรษฐกิจมันแย่ และคนกลัวตกงาน ทางเลือกมันน้อยลง ต่อให้องค์กรบอกว่าต้องทำ 6 วันต่อสัปดาห์ คนก็จะเลือกสู้มากกว่าถอย ทั้งๆที่มันไม่เคารพชีวิตเราอยู่ องค์กรแบบนี้ คือไม่มองความเป็นจริงเลยว่า สมดุลการใช้ชีวิต ทำให้พนักงานทำงานได้ดีขึ้น และการพักผ่อนที่เพียงพอเหมาะสม ส่งผลให้บรรยากาศการทำงานดีขึ้น

9) เมื่อได้พักมากพอ คนก็ไม่ตึงเครียดเกินไป และได้มีชีวิต มีสังคมนอกเหนือจากชีวิตการทำงาน ที่เติมเต็มความเป็นมนุษย์ให้พวกเขาได้สมบูรณ์แบบ ใน Wheel of Life ที่ไม่ได้มีแต่งาน แต่ Part อื่นๆ ก็สามารถไปด้วยกันได้ดี ทั้งสังคม ครอบครัว การพักผ่อน และการบริหารชีวิตส่วนตัว ไม่งั้นมันจะเป็นชีวิตที่ NO LIFE หายใจเข้าออกมีแต่งาน

10) สุดท้ายแล้ว สุขภาพจิตที่ย่ำแย่ เพราะพักผ่อนน้อย และไม่มีเวลาให้ตัวเอง จะทำให้คนเกิดภาวะ Burnout และลาจากองค์กรไปในที่สุด ส่งผลให้ Turnover Rate สูงมาก และ HR นั่นแหละที่จะเหนื่อยที่สุด เพราะต้อง Recruit ใหม่ สัมภาษณ์ใหม่ วุ่นกับการหาพนักงานใหม่ จากการเข้าๆออกๆ เพราะคนไม่ทนอยู่ในที่ทำงานที่คุณภาพชีวิตไม่ส่งเสริมการใช้ชีวิตที่มีความสุข

"บริษัทเดี๋ยวนี้ เขาจ้างร้อย ทำล้าน" ส่วนใหญ่ไม่ค่อยแคร์ ใครจะตายช่างมัน ลาออก หมดแรงก็แค่จ้างคนใหม่ แต่ลืมไปว่าต้นทุนที่บริษัทเสียหาย คือ ค่าเสียเวลา และค่าเสียโอกาสจากการมัวพัฒนาคน และจ้างคนใหม่ไปเรื่อยๆ ที่ทำงานไม่ต่อเนื่อง ... เป็นเรื่องที่โง่ที่สุด

นี่แค่ Trailer ยังรู้สึกอยากหยุมหัว 555+ ใครยังอยู่องค์กรทำงาน 6 วันก็สู้ๆต่อไป เพราะ HR ไม่มีศักยภาพผลักดันให้องค์กรคุณเคารพความเป็นมนุษย์ ทั้งๆที่ชื่อตำแหน่งคือ 'ทรัพยากร(บุคคล)มนุษย์' แต่ไม่เคารพความเป็นมนุษย์ ห่วยแตกสิ้นดี!

คนที่ทำงาน 6 วันต่อสัปดาห์ เขาก็อดทนอยู่กันทั้งนั้น ไม่มีใครบอกหรอกว่า "ฉัน happy จัง ได้ทำงาน 6 วัน"...แค่รอวันลาออกหาที่ใหม่ที่ให้วันหยุดมากกว่าเดิม
#ตุ๊ดส์review

======

FACEBOOK POST :
https://t.co/gDmAq2DsD5

======

ฝากช่องทางต่างๆของบอย ตุ๊ดส์review :
https://t.co/04tJb8zcas
https://t.co/C7HFAS0Gby
https://t.co/qfcSflewGd
https://t.co/VTDOnL69tr
https://t.co/ic0gyGSKnI
https://t.co/Nj7VfQMcT4
https://t.co/vJ6PcERUHa

[หนังเป็นเรื่อง 🎞 @NangisMovie]

#HumanResourceMovie
#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️🫥 [9/10]

ลึกซึ้งถึงแก่นอารมณ์ในชีวิตที่ธรรมดาๆ เรียกได้ว่าดูแล้วเครียดจนสยองได้เลย หนังสะท้อนและเสียดสีสังคมในปัจจุบันได้อย่างน่ากลัว จนเราต้องรีบหันกลับมามองตัวเราเองว่าเราใช้ชีวิตอยู่ในเมืองทุกวันนี้ได้ยังไง “เราเก่งมากจริงๆ”

————————
#movietwit
#หนังเป็นเรื่อง

[04JUN👾 @pondppondpp]

ที่หน้าเศร้าที่สุดในเรื่อง #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา คือ แม้ว่าหนังจะถ่ายตอน 2-3 ปีที่แล้ว แต่พอมาดูในปีนี้ปัญหาที่เกิดขึ้นในปีนี้ มันกลับไม่มีอะไรที่ถูกแก้เลย

#HumanResourceMovie

[JEDIYUTH @JEDIYUTH]

#HumanResourceMovie #พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

ขอเขียนถึงสั้นๆ ก่อนนะครับ เพราะหนังจะเข้าพรุ่งนี้แล้ว แต่เดี๋ยวได้เขียนยาวกว่านี้แบบมีสำนวนโวหารกว่านี้

- เราว่าหนังเรื่องนี้มีจุดประสงค์ให้ผู้ชมเป็น “ผู้สังเกตการณ์” มากกว่าจะเป็นการอยากให้เราอินไปกับตัวละคร เหมือนมาสังเกตชีวิตธรรมดาๆ ของคนคนหนึ่งที่เป็นชนชั้นกลางที่เป็นพนักงานออฟฟิศ เราเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาแล้วเกิดความคิดขึ้นในหัว เราอาจตัดสินการกระทำของพวกเขาด้วย แล้วบางทีก็โยนคำถามกลับมาที่เราว่าเราจะทำยังไงในสถานการณ์นั้น ดังนั้น หลายฉาก หลายบทสนทนา จึงยังคงอ้อยอิ่งอยู่ในหัวของเราหลังจากที่ดูผ่านมา 2-3 วันแล้ว ยังทำให้เราขบคิดต่อไปได้อีก ไม่แน่ว่าบางฉากบางบทพูดอาจติดตาติดหูเราไปอีกนานก็ได้ เพราะเราเองก็อาจประสบแบบตัวละคร

- แม้ว่าหนังอาจไม่ได้ให้เราอินไปกับตัวละคร แต่สามารถทำให้เรารู้สึกคล้ายกับตัวละครได้ และรู้สึกว่าโลกที่ตัวละครอยู่นั้นชวนให้รู้สึกยังไง โดยเฉพาะครึ่งหลังของหนังที่มีความน่ากลัวและระทึกขวัญแล้วจบลงที่จำนนหรือจำยอม หนังทำให้เรากลัวและหวาดระแวงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันได้แบบเดียวกับที่หนัง Final Destination ทำได้ โดยไม่ต้องพึ่งฉากตาย ฉากสยองขวัญ แต่เป็นแค่การใช้ชีวิตประจำวันในกรุงเทพฯ ที่เหมือนกับว่าเราอาจตายได้ทุกเมื่อด้วยอะไรก็ไม่รู้แบบไม่ทันตั้งตัว เหมือนการผ่านพระราม 2 แล้วไม่รู้ว่าจะมีเคนหล่นใส่ไหม มันคือโลกที่สยองขวัญโดยไม่ต้องเป็นหนังสยองขวัญ

- หนังยังทำให้เรารู้สึกถึงการไม่มีปากเสียงของผู้หญิงในโลกที่ผู้ชายเป็นใหญ่หรือมีทางเลือกในชีวิตมากกว่า ความที่ผู้หญิงต้องจำทน จำใจ และเหมือนโลกบอกว่าเธอเป็นผู้หญิง เธอต้องอดทนเข้มแข็ง และนิ่งเงียบ ความอึดอัดและความสิ้นหวังในโลกนั้นถ่ายทอดผ่านการแสดงอันยอดเยี่ยมของนักแสดงนำหญิง เอิงเอย ที่พูดน้อย แต่สามารถเปล่งคำพูดออกมาผ่านอากัปกิริยาต่างๆ ได้อย่างยอดเยี่ยม

- มันเป็นอะไรที่บังเอิญมากๆ ที่พอดูหนังจบแล้วเปิดมือถือเพื่อเช็กข่าว แล้วข่าวแรกๆ ที่โผล่มาบนฟีดคือการโควทคำพูดของคุณช่อ พรรณิการ์ ที่เพิ่งไปออกรายการแฉ 1-2 วันก่อนนั้นที่ว่า “ถ้าคิดว่าประเทศไทยดีอยู่แล้ว ไปกาพรรคไหนก็ได้เลยค่ะ” พลันก็อดคิดไม่ได้ว่า มันบังเอิญด้วยไหมที่หนังมาฉายเอาช่วงนี้ก่อนเลือกตั้ง แม้ว่าหนังไม่ได้บอกว่าเหตุการณ์ในเรื่องเกิดพุทธศักราชไหน แต่มันดูเหมือนในอนาคตอันใกล้ และไม่รู้ว่าเราตีความเกินหนังไปหรือไม่ เรารู้สึกว่าผู้กำกับเต๋อ นวพล ได้จินตนาการโลกในอีกไม่กี่ปีข้างหน้ามาให้เราได้เห็น ได้รู้สึก ว่าอนาคตของเราอาจชวนสยองขวัญแบบในหนังเรื่องนี้ได้ หากเรายังไม่รีบเปลี่ยนแปลงมันเสียแต่วันนี้ ทั้งความเหลื่อมล้ำ ทั้งความสิ้นหวัง ทั้งอาชญากรรม คอรัปชั่น ทุนนิยม และมลภาวะ (ทำให้นึดถึงหนัง “10 Years Thailand” ที่ผู้กำกับในตอนนั้นจินตนาการประเทศไทยในอีกสิบปีข้างหน้าภายใต้การปกครองของคสช.) แล้วเราก็นึกถึงคำพูดของสุภาพสตรีผู้หนึ่งขึ้นมา ที่เห็นในข่าวเลือกตั้งว่า ”เลือกเพื่อลูก“ ย้ำว่าเราอาจตีความเกินหนังก็ได้ แต่เรารู้สึกว่า นี่อาจเป็นคำเตือนและคำถามให้เราขบคิดก็ได้ว่า เราจะส่งต่อโลกแบบไหนให้ลูกหลานของเราในอนาคต ลูกหลานของเราที่จะมาเป็น ”พนักงานใหม่“ ของโลกใบนี้ #movietwit

[ไปตามรอยหนังด้วยกันมั้ย @tamroyfilm]

ก่อนเข้าทำงาน vs หลังเข้าทำงาน
#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

[ดูหนังนอนดึกตื่นสาย @nornduekindakid]

#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา ‘เรามาหาเด็กที่อดทนที่สุดกันดีกว่า’ เป็นหนังที่เฝ้ามองชีวิตพนักงาน HR คนนึงที่ไม่มีปากไม่มีเสียง ก้มหน้าก้มตาทำงาน หลีกเลี่ยงความขัดแย้ง คนเก่าออกก็หาคนใหม่มาแทนที่ได้ทันที ตอนแรกดูแล้วแอบอึดอัดว่าคนเรามันไม่สามารถพูดอะไรได้เลยหรอ

[NAWAPOL THAMRONGRATTANARIT @ter_nawapol]

มีคำถามนึงของนักข่าวฮ่องกงถามผมว่า "ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ทำไมหนังของคุณแต่ละเรื่องถึงมีลักษณะที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง" ---- คำถามนี้ทำให้เราคิดอยู่สักพักว่า จะตอบคำถามนี้กับนักข่าวว่าอย่างไรดี https://t.co/IRvSg1kXeN
#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

[🐿 @portraitofmint]

ดูจบด้วยความรู้สึกว่าแค่นี้เหรอวะ แต่พอมัน reflect มาที่ตัวเราว่า ชีวิตที่ต่อสู้กับอสุจินับล้านเพื่อมาเกิดมันก็แค่นี้เองเหรอวะ แล้วน้ำตาพราก หนังมันจริงจนชวนให้รู้สึกอึดอัดมาก เราทนกับการใช้ชีวิตวัน ๆ อย่างว่างเปล่าแบบนี้ได้ไงวะ อยากเลือกตั้งอะ
#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

[TOOTSYREVIEW @tootsyreview]

"ที่ผ่านมา ฉันทนเรื่องเหล่านี้ในชีวิต และอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไง?"

คำถามแรกในหัว
หลังชมภาพยนตร์ #HUMANRESOURCEMOVIE
#พนักงานใหม่โปรดรับไว้พิจารณา

1) เนื่องจากตัวเองวัยใกล้ 40 ไม่ใช่พนักงานใหม่อีกแล้ว แต่อยู่บนโลกใบนี้มานานจนเป็นพนักงานเก่าแล้ว หนังทำให้ผมทั้งอึดอัด และหดหู่ เพราะมันย้อนนึกไปถึงช่วงเวลาแห่งประสบการณ์ ที่มีทั้งความเจ็บปวด การเรียนรู้ ความเศร้า ความผิดหวัง และการค้นหาตัวเอง ในโลกทุนนิยม ที่ทุกอย่างบีบรัดเรามากๆ

2) ผมแทบนึกไม่ออกเลยว่า แล้วตอนนี้โลกทุกวันนี้ มันโหด และโคตรเค้นสุขภาพจิตของผู้คน การแข่งขันสูงกว่ายุคผมเริ่มงานประจำ เมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้วเสียอีก เด็กๆจบใหม่ทุกวันนี้ พวกเขาจะ Suffer กันขนาดไหน? สุขภาพจิตของคนในยุคนี้ ล้มเหลวกันไปขนาดไหนแล้ว เพื่อคำว่า “ฉันต้องอยู่ให้ได้”

3) คำว่า "อดทน" ที่เราสอนต่อๆกันมาจากรุ่นสู่รุ่น (Generational Socialization) มันดีกับเราจริงๆ หรือดีกับลูกหลานเราจริงๆเหรอ? เพราะจริงๆความอดทนนั้น ไม่ได้ทำให้เรามีชีวิตเราอยากได้ ณ ปลายทาง หรือไม่ได้ให้ผลลัพธ์คุ้มค่ากับความอดทนอย่างที่ตั้งใจไว้เลย มันรู้แค่ว่า "กูต้องทนเพื่อให้ผ่านเรื่องพวกนี้ไปให้ได้"

4) วัฒนธรรมที่เป็นรากฝังลึกในคนไทยอย่างแท้จริงที่เราไม่อาจวิ่งหนีพ้น คือ "วัฒนธรรมข่มขืน" (Rape Culture) เราถูกสอนให้ทน ทนเพื่อให้มันชิน เพื่อให้เราทำตามสั่ง และว่าง่าย เป็นผู้ใต้ปกครองที่เชื่อง โดยมีผู้มีอำนาจ/ผู้ปกครองควบคุมกำกับ และออกคำสั่งกับเราอยู่ตลอดเวลา เป็นทอดๆอีกทีให้ทำตามใต้อำนาจนิยมนั้น ไม่ว่าจะพ่อแม่ครอบงำชีวิตเรา ครูกำกับเรา เจ้านายสั่งการ ฯลฯ เรามารู้ตัวอีก เผลอๆ ชีวิตเรา...แม่งไม่ใช่ของเราด้วยซ้ำไป

5) หนังเรื่องนี้มันพาเราไปเปิดมุมมองของ "ความพยายามไปเป็นพนักงานใหม่" หรือการเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ยัดเยียดตัวเองเข้าไปให้อยู่ให้ได้ ฝืนชีวิตจนกว่าจะพอดิบพอดีกับที่ที่เราอยู่ เพื่อให้เราได้ภูมิใจกับตัวเองว่า "ฉันเป็นคนเก่งที่ฉันอยู่ได้ ฉันอยู่รอด และฉันผ่านมาได้" แต่เรากลับไม่เคยตั้งคำถามสักนิดว่า 'ถ้าเราไม่ทนอยู่ในระบบนั้น แล้วสร้างสรรค์ชีวิตที่กุมอำนาจด้วยสองมือของเราเอง ชีวิตเราจะเป็นอย่างไร? เราจะภูมิใจกับตัวเองมากกว่านี้ไหม?' เพราะเราต่างถูกกลืนกินไปเป็นส่วนหนึ่งในระบบของอำนาจที่ปกคลุมเราเรียบร้อยแล้ว จนไม่มีโอกาสได้ตั้งคำถามเลย

6) เรามักถูกปลอบประโลมด้วยประโยคเดิมๆ เวลาไปอยู่ที่ไหนก็ตามที่มันยาก “ทนอีกนิดนะ ทนไปด้วยกัน เดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว” ข้อความพวกนี้ ‘ปลอมมาก’ มันเป็นแค่น้ำเลี้ยงชโลมใจ ไว้หลอกตัวเอง ให้เราทนได้ไปวันๆ เพื่อหวังว่าจะมีชีวิตที่ดีขึ้น ทั้งๆที่ทุกอย่างรอบตัวไม่เคยเปลี่ยนเลย และดูจะแย่ลงด้วยซ้ำ แต่ประโยคที่ว่า ‘เดี๋ยวก็ดีขึ้น’ มันไม่เคยเป็นเช่นนั้นจริงๆ เราถูกสอนให้มองโลกแง่บวก ท่ามกลางสถานการณ์ร้ายๆ เพื่อยืนหยัดว่าฉันจะต้องทนไหว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตก็ตาม

7) ไม่รู้ว่า “โลกมันยากขึ้น หรือ ฉันไม่อดทน?” ทุกวันนี้ได้ยินแต่ประโยคดูถูกคนในสังคมรัวๆ ‘ทำไมแค่นี้ ทนไม่ได้?’ ทั้งๆที่ผ่านมา ก็ทนมามากแล้ว ตึงมากแล้ว ข้างในพังไปหมดแล้ว แต่ก็ยังถูกกดทับด้วยคำว่า “ยังพยายามไม่มากพอ” แล้วเมื่อไหร่ หรือแค่ไหน ถึงพอ? บางครั้งเราใช้ชีวิตเกิด limit ที่เราควรจะรับไหวมาไกลมากๆแล้ว เราขยับ Limit ตัวเองไปเรื่อยๆ จนมันถ่างออกไป แล้วคิดว่าตัวเองเก่งขึ้นที่ทนได้มากขึ้น ทั้งๆที่การไม่ทน ไม่ควรเป็นความรู้สึกผิด การค้นหาคำตอบของชีวิตในเส้นทางอื่นควรเป็นทางเลือกที่เราทำได้ แต่เรากลับรู้สึกว่าเราเลือกอะไรไม่ได้เลย การละทิ้งกลายเป็นคนไม่อดทน และการอดทนก็กลายเป็นคนโง่ที่ไม่รู้จักเลือก

8 ) สิ่งที่ควรเป็น เพื่อบริหารสุขภาพจิตของเรา คือ “เราควรบอกได้ว่า แค่ไหนถึงพอ?” และ “อย่าทนในสิ่งที่ไม่ควรทน” ไม่ใช่การทนเท่านั้น เท่ากับคนเก่ง เพราะนั่นหมายความว่า เราไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองไปสู่ทางเลือกอื่นที่เราปรารถนาเลย เรากลายเป็นคนมองโลกแคบลง เพราะเราบังคับตัวเองให้เชื่อว่า ‘ต้องทนได้ ถึงจะพิสูจน์ว่าตัวเองดีพอ’ แต่จริงๆแล้ว เราไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ชีวิตตัวเองกับใครทั้งนั้น … ไม่ไหว แค่บอกว่าไม่ไหว

9) วัฒนธรรมข่มขืน สอนให้เราค่อยๆถูกบีบ โดยไม่รู้จัก ‘ปกป้องและรักษาสิทธิ์ตัวเอง’ เรารู้ว่าสิ่งนั้นละเมิดเรา กดขี่เราอยู่ แต่เรารู้สึกว่า เราต้องทนอยู่ได้ เพราะเราเห็นคนอื่นทำตามๆกัน และพวกเขาอยู่ได้ แสดงว่าเราต้องทนให้มากกว่านี้ กระแสสังคมพัดพาเราไปใต้อำนาจที่เราไม่ยอมต่อต้าน เพราะไม่อยากแตกแถว นี่คือพลังของอำนาจนิยมที่กัดกินสังคมของเรา จนเราชินกับการไม่สร้างแรงต้าน ไม่ตั้งคำถาม และมองว่าการยอมตาม คือความปลอดภัย

10) เราทนกับเจ้านายห่วย เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่ง หรือ เราพยายามอยู่ให้ได้ กับการถูกบีบด้วยค่าจ้าง เพื่อพิสูจน์การเอาตัวรอดของตัวเอง ตาม social norm ที่ใครๆก็ทำกัน ทั้งๆที่เราควรมีชีวิตเป็นของตัวเองได้ ไม่ต้องทำตามความคาดหวังของใคร แต่ทำตามหัวใจของตัวเอง นั่นกำลังบอกว่า “เราต่างเคารพหัวใจของตัวเองน้อยลงทุกที” เพราะอำนาจที่อยู่เหนือเรา กัดกินเราจนไม่มีพลังงานไปต่อต้านผู้คนเหล่านั้นที่กดขี่เรา เราแพ้แล้ว เรายอมจำนนต่อระบบที่ไม่ยุติธรรมกับเราเสมอมา

“เมื่อไหร่จะเลิกทน และเป็นคนรักตัวเองได้จริงๆซะที?”
#ตุ๊ดส์review

======

FACEBOOK POST :
https://t.co/Ex6HgYLt0U

======

ฝากช่องทางต่างๆของบอย ตุ๊ดส์review :
https://t.co/04tJb8zcas
https://t.co/C7HFAS0Gby
https://t.co/qfcSflewGd
https://t.co/VTDOnL69tr
https://t.co/ic0gyGSKnI
https://t.co/Nj7VfQMcT4
https://t.co/vJ6PcERUHa