🇵🇱 „Jest mi smutno, że muszę umierać. Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba” to były ostatnie pożegnalne słowa siedemnastoletniej Danuty Siedzikówny, ps. „Inka” zamordowanej przez komunistycznych oprawców 28 sierpnia 1946 r. w gdańskim więzieniu.
Dania🇩🇰 planuje wprowadzenie ostrzejszych przepisów dot. pobytu obywateli Ukrainy🇺🇦. Rząd chce ograniczyć automatyczne przyznawanie ochrony osobom przybywającym z części ukraińskich regionów. Władze tłumaczą zmiany problemami z zakwaterowaniem, integracją i rosnącymi kosztami.
🇵🇱 14 sierpnia 1920 r. Szef Sztabu Generalnego, gen. Tadeusz Rozwadowski wydał rozkaz nr 71:
"Albo rozbijemy zupełnie dzicz bolszewicką i udaremnimy tym samym zamach sowiecki na niepodległość Ojczyzny i byt Narodu, albo ciężka niedola i nowe jarzmo czeka nas wszystkich".
12 sierpnia 1920 roku do Skierniewic dotarł transport z Węgier!🇭🇺💪 W krytycznym momencie wojny na własny koszt drogą przez Rumunię, Węgrzy dostarczyli zaopatrzenie wojskowe: Gdyby nie węgierska pomoc, nie byłoby czym strzelać do bolszewików. Dziękujemy!
W Woli Ostrowieckiej nawet 40 proc. dotychczas ekshumowanych ofiar zbrodni dokonanej przez OUN-UPA stanowią dzieci – poinformował zastępca prezesa IPN Karol Polejowski.
2 lata temu, 6 czerwca 2024 r. zmarł śp. szer. Mateusz Sitek, który pełnił służbę na granicy, gdzie został dźgnięty nożem przez nielegalnego imigranta. Pamiętamy! [*] 🇵🇱💪
🇵🇱 29 stycznia 1913 r. we Lwowie zmarł Władysław Bełza – autor słynnego wiersza (napisanego w 1900 r.) pt. „Wyznanie wiary dziecięcia polskiego” („Katechizm polskiego dziecka”), zaczynającego się słowami: – Kto Ty jesteś? / – Polak mały. / – Jaki znak twój? / – Orzeł biały.
🇵🇱 101 lat temu, 28 stycznia 1925 roku w Zagrobach w powiecie łomżyńskim urodził się st. sierż. Mieczysław Dziemieszkiewicz ps."Rój", żołnierz NSZ i NZW, jeden z najbardziej znienawidzonych i poszukiwanych przez komunistów, dowódca oddziału PAS NZW działającego na północnym Mazowszu. Poległ w Szyszkach 13 kwietnia 1951 roku w walce z UB, MO i KBW w czasie próby wydostania się z obławy. Wraz z nim śmierć poniósł jego podwładny Bronisław Gniazdowski ps. "Mazur".
W 1939 roku ukończył szkołę powszechną w Różanie. W czasie okupacji uczęszczał na kursy tajnego nauczania w Makowie Mazowieckim, pracując jednocześnie w niemieckim przedsiębiorstwie przewozowym. Wiosną 1945 r. został wcielony do 1. zapasowego pułku piechoty LWP w Warszawie, skąd zbiegł na teren powiatu ciechanowskiego, po czym wstąpił do oddziału NSZ-NZW ppor. Mariana Kraśniewskiego „Burzy”, przybierając pseudonim „Rój”. Początkowo był łącznikiem między Komendą Okręgu a Komendą Powiatu. 8 sierpnia 1945 r. Mieczysław Dziemieszkiewicz „Rój” został odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1948 r. został awansowany do stopnia starszego sierżanta. Na polecenie dowódcy kompanii Mariana Koźniewskiego „Waltera”, wobec masowych aresztowań dokonywanych przez UB w Ciechanowie, stworzył patrol Pogotowia Akcji Specjalnej NZW (Narodowego Zjednoczenia Wojskowego), którego został dowódcą. Jako dowódca patrolu PAS dowodził wieloma akcjami przeciw komunistom, siłom bezpieczeństwa oraz ich agenturze. Zginął w nocy z 13 na 14 kwietnia 1951 r. w Szyszkach w powiecie pułtuskim w trakcie próby przedarcia się z podwładnym Bronisławem Gniazdowskim ps. „Mazur” przez obławę 270 żołnierzy z I Brygady KBW i nieustalonej liczby funkcjonariuszy UBP i MO. Do jego śmierci przyczyniła się kobieta, którą kochał. Pośmiertnie został odznaczony 13 października 2007 r. przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.
Treść przysięgi oddziału „Roja”:
„Walkę o Wielką Polskę uważam za największy swój obowiązek. Wstępując w szeregi NZW mam szczerą i nieprzymuszoną wolę. Wpierw zginę, aniżeli zdradzę. Przysięgam Panu Bogu Wszechmogącemu w Trójcy Świętej Jedynemu, że wiernie będę walczył o niepodległość Polski. Rozkazu Wodza Naczelnego oraz wszystkich innych przełożonych będę słuchał i posłusznie wykonywał. Tak mi dopomóż Bóg i Ty Królowo Korony Polskiej”.
Cześć Jego Pamięci! 🇵🇱️
Prokuratura wszczęła śledztwo wobec Witalija Mazurenko🇺🇦 ws. znieważenia Prezydenta RP🇵🇱 Karola Nawrockiego w programie „Debata Gozdyry”: https://t.co/vJ0SwusRk6
CBOS opublikowało najnowsze badanie opinii publicznej. Wyniki pokazują najniższy w historii poziom poparcia Polaków🇵🇱 dla Ukraińców🇺🇦. To wyraźny sygnał zmiany nastrojów społecznych! https://t.co/ew9bwBMgoZ
🇵🇱 6 stycznia 1813 roku, urodził się Hipolit Cegielski - jeden z pionierów i legenda polskiego przemysłu, społecznik i patriota.
Kariera Cegielskiego-przemysłowca rozpoczęła się skromnie, od małego sklepiku z narzędziami rolniczymi w Hotelu Bazar. Zarobione pieniądze zainwestował w kupno maszyn i otwarcie małej fabryki maszyn rolniczych. W roku 1859 fabryka zatrudniała już ponad 400 robotników. Maszyny i narzędzia Cegielskiego zyskały dużą renomę i przyczyniły się do modernizacji rolnictwa w Wielkopolsce.
Przedsiębiorstwo Cegielskiego zatrudniało w najlepszych latach około tysiąca osób - było to ok. 3%. populacji Poznania. Pracownikom tym stwarzał właściwe warunki bezpieczeństwa, zapewniał opiekę medyczną i pomoc socjalną, a nawet zorganizował dla nich spółkę oszczędnościowo-kredytową.
Przez 18 lat, od 1850 aż do śmierci, piastował stanowisko wiceprezesa Towarzystwa Naukowej Pomocy dla Młodzieży Wielkiego Księstwa Poznańskiego (patriotycznej organizacji społeczno-edukacyjnej, ukierunkowanej na wspieranie aspiracji oświatowych młodzieży wielkopolskiej; rozrosło się do rozmiarów największej instytucji stypendialnej w zaborze pruskim), był prezesem i współzałożycielem Towarzystwa Przemysłowego Polskiego (zainicjował w tej roli organizowanie wieczorowych kursów doskonalenia zawodowego - zwłaszcza dla młodych wiekiem pracowników), prezesem Centralnego Towarzystwa Gospodarczego dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego (zajmującego się propagowaniem nowoczesnych metod uprawy ziemi i hodowli roślin oraz inwentarza, organizowaniem rynku produktów rolno-spożywczych, kształtowaniem zatrudnienia), wiceprezesem Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego (organizacji naukowej o niepomiernych zasługach dla utrwalenia i krzewienia polskości - polskiej nauki, kultury i sztuki - w zaborze pruskim).
Jakby tego jeszcze było mało - założył w 1848 r., i pełnił w jego redakcji funkcję redaktora naczelnego, pierwszy w Poznaniu niezależny dziennik "Gazeta Polska", gdy zaś pismo upadło (na skutek restrykcji politycznych), wiele publikował w "Gońcu Polskim", którego również był w 1850 r. współtwórcą; podobną rolę odegrał jeszcze w 1859, kiedy organizował "Dziennik Poznański".
Hipolit Cegielski położył też niemałe zasługi dla reformowania systemu oświatowego: współtworzył pierwszą w Poznaniu szkołą realną i zasiadał przez lata w jej kuratorium. Jako radny miejski przez wiele kadencji mocno angażował się w sprawy szkół. Był ponadto - tyle że krótko, jedynie w 1849 r. - posłem do Sejmu Krajowego Prus, stale natomiast aktywnie działał w polskich komitetach wyborczych. Także i polityce zaznaczył swą indywidualność: w 1864 r. wydał w Brukseli bukletkę "Sprawa polska przed Trybunałem Kongresu Europejskiego".
Pozycję Cegielskiego w życiu Wielkopolan dobrze scharakteryzował Tadeusz Janicki z Uniwersytetu Adama Mickiewicza i Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego (powołanej w 2000 r. w Poznaniu organizacji, propagującej pozytywistyczne tradycje pracy organicznej, upowszechniającej wiedzę o życiu i dokonaniach patrona; na jego cześć towarzystwo ustanowiło nadawaną raz w roku nagrodę "Złoty Hipolit"). Napisał on: "Wraz z jego śmiercią społeczeństwo polskie utraciło jednego z przywódców, który w szczególny sposób przyczynił się do budowania jego kulturowej tożsamości i rozpoczęcia gospodarczej modernizacji. Zadecydowały o tym jego wiedza, aktywność społeczna i gospodarcza jak również temperament, charyzma świetnego mówcy oraz pragmatyzm i upór w działaniu. Cegielski był nauczycielem, przemysłowcem, społecznikiem, ale także kochającym mężem i ojcem zatroskanym o zdrowie i pomyślność członków rodziny. Łączył w sobie wiedzę i wielką kulturę osobistą z humanistycznymi i liberalnymi ideałami oraz głębokim zrozumieniem dla spraw materialnych i rozwoju gospodarczego ziem polskich, stanowiących ważny element popieranej i rozwijanej przez niego na gruncie poznańskim pracy organicznej".
🇵🇱 2 stycznia 1939 r. zmarł Roman Dmowski - polski polityk, mąż stanu, publicysta polityczny, minister spraw zagranicznych, poseł na Sejm Ustawodawczy RP oraz II i III Dumy. Współzałożyciel Narodowej Demokracji (endecji, ruchu narodowego), główny ideolog polskiego nacjonalizmu. Polski działacz niepodległościowy. Przewodniczący powstałego w Lozannie Komitetu Narodowego Polskiego, uznany przez rząd francuski za oficjalną reprezentację Polski. W następnych miesiącach tą samą decyzję podjęły rządy Wielkiej Brytanii, Włoch i USA. Delegat Polski na konferencję paryską w 1919 i sygnatariusz traktatu pokojowego w Wersalu. Na posiedzeniu Rady Dziesięciu wygłosił 5-godzinne exposé dotyczące całości polskich żądań (które sam przekładał od razu na język angielski i francuski, gdyż nie ufał obcym tłumaczom, którzy wcześniej niedokładnie tłumaczyli jego słowa). Zdaniem niektórych komentatorów, zaimponował słuchaczom umiejętnością improwizacji, logiką wywodu i znajomością tematu. Prezes honorowy Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska, a później założyciel Obozu Wielkiej Polski, który stopniowo wyrósł na najsilniejszy ruch polityczny w Polsce, liczący od 200 (wliczając członków Stronnictwa Narodowego i sympatyków) do 300 tys. członków.
Po udarze mózgu, który przeszedł w 1937r., zamieszkał u swoich przyjaciół, w majątku dworskim Mieczysława Niklewicza we wsi Drozdowo. Tam od 28 grudnia 1938 przechodził zapalenie płuc, zmarł o godz. 1:05 w nocy z 1 na 2 stycznia 1939 roku w Drozdowie. Uroczystości żałobne odbyły się w Drozdowie oraz w katedrze w pobliskiej Łomży. Po przewiezieniu ciała do Warszawy 5 stycznia 1939 r. uroczystości kontynuowano w archikatedrze warszawskiej, gdzie przez 14 godzin wystawienia trumny z ciałem hołd zmarłemu oddało ok. 150 tys. osób. W tej świątyni 7 stycznia została odprawiona msza św. pogrzebowa przez bp. Antoniego Szlagowskiego, po czym Roman Dmowski został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Podczas jego pogrzebu, według źródeł sanacyjnych (nieprzychylnych Dmowskiemu), wzięło udział 100 tys. osób. Zdaniem organizatorów, w pogrzebie mogło wziąć udział nawet 200 tys. osób, co czyniłoby go jedną z największych manifestacji narodowych okresu międzywojennego (samych sztandarów było ponad 1000). Na uroczystościach pogrzebowych pojawił się były prezydent Stanisław Wojciechowski, zabrakło natomiast przedstawicieli władz sanacyjnych.
Do jego najważniejszych dzieł należą: „Myśli nowoczesnego Polaka (1903), „Niemcy, Rosja i kwestia polska” (1908), „Polityka polska i odbudowanie państwa polskiego” (1925), „Kościół, naród, państwo” (1927) oraz „Świat powojenny i Polska” (1931).
Korespondent „Die Welt”, Philipp Fritz twierdzi, że Donald Tusk rzekomo odnosi sukcesy, a mimo to grozi mu utrata władzy. Niemiecki🇩🇪 dziennikarz wskazał jednak, że rząd nie spełnia swoich obietnic: https://t.co/v2S5iepJju
Węgry🇭🇺 planują zacieśnić współpracę z Czechami🇨🇿 i Słowacją🇸🇰, by stworzyć w Unii Europejskiej🇪🇺 blok sceptyczny wobec dalszego wsparcia dla Ukrainy🇺🇦: https://t.co/EcepWASd7J