an itibariylen people pleaserlığı yani diğer bir deyişle enayiliği bırakıyorum. anlatma bana derdini kardeşim yok hayır koşamam bundan sonra yardımına kendim için yaşacağım. alma verme dengesini dengeleyeceğim.
yirmili yaşların ortasında birçok insan içten içe yas tutuyor aslında. çocukluğunun gidişine, eski heyecanlarının kaybına ve hayal kurabilen tarafının sessizliğine.
zor ya da alışık olmadığı bi durumla karşı karşıya kalınca şımarıklığından ödün vermeyen, adapte olamayan, iğrenç inadıyla dediğini yaptırmaya zorlayan insanlardan tiksiniyorum
bir de fıtrat çıktı başımıza fıtraten kadın çalışmaya uygun değilmiş kadın tarlada taş taşırken bi köşede çocuğunu doğururken kimse fıtrat demiyodu masa başı iş yapınca mı fıtrata ters oldu anlayamadık
neyse bugünlük bu kadar feminist öfke ytrli bye
otobüse biniyorlar kirlenmesin diye ayakta duruyorlar, camiye gidiyorlar halı kirlenmesin diye bir şey örtüp namaz kılıyorlar, afet oluyor sessiz sedasız en büyük yardımı yapıyorlar. ama hakları verilmiyor, direnişlerine sahip çıkılmıyor
I never knew that simply being the quiet coworker who comes to work, does their job, minds their business, and avoids gossip could bother people so much.