Vanaf vandaag heet dit account: Wouter | Freedom Maximalist ∞
De ∞/21M in mijn X naam is weg. Geen grote draai, maar een duidelijke stap. Bitcoin blijft een belangrijk wapen in mijn arsenaal, maar het is nooit het doel geweest. Het echte doel is vrijheid. Échte vrijheid.
In de praktijk postte ik al steeds meer en meer over vrijheid en wat minder over bitcoin. Dus werd het tijd om mijn account een beetje anders te positioneren.
Want vrijheid is waar het echt om gaat, in een wereld die steeds repressiever wordt. Zeker ook in Nederland waar de regel- en belastingdruk met de dag hoger lijkt te worden. Dat paste mij niet meer.
Ik verkocht onze woning, verkocht mijn bedrijf en vertrok met mijn gezin naar Curaçao. Het is de start van een persoonlijke reis en zoektocht naar een lifestyle die voor ons zo optimaal mogelijk is voor ons.
In meerdere landen, op plekken met meer persoonlijke vrijheid en minder beperkingen. Is Curaçao onze eindbestemming? De tijd zal het leren.
Via dit account deel ik daarover.
Verwacht meer posts over:
- Locatievrij leven
- Financiële soevereiniteit zonder salaris
- Andere manieren van onderwijs voor je kinderen
- Mindset: angst loslaten en keuzes durven maken
- Bitcoin als tool, niet als religie
Als jij ook wilt werken aan meer vrijheid: welkom!
Twee werelden
Gister sprak ik kort met 2 andere mensen. Beide werkzaam bij de gemeente en (semi)overheid. Ze spraken enige tijd met elkaar, ik stond erbij en luisterde mee. Het gesprek ging over beleid, plannen, wethouders, budgetten, politieke keuzes, functies, benoemingen enzovoorts.
Ik stond erbij als ondernemer en investeerder en hoor een compleet andere wereld. Terwijl 'onze' wereld zwaar onder vuur ligt, in een land waar regel- en belastingdruk door het dak gaat en er nog steeds een Marxistische Box 3 regeling dreigt voor 2028 (zie https://t.co/w8cMjlLaRf voor mijn calculator) is hun wereld beter dan ooit. Salarissen zijn gegarandeerd, plannen worden altijd betaald, mislukkingen kost ze persoonlijk niets.
Het zijn beide bijzonder aardige mensen maar zij begrijpen mij niet en ik begrijp hun wereld niet.
Er zijn twee Nederlanden. Het Nederland waarbij je indirect of direct voor de staat werkt. Zit je in die hoek, dan is een betere plek op de wereld waarschijnlijk nauwelijks denkbaar. En er is het Nederland waar je het zelf probeert te verdienen en waarin je met leedwezen ziet dat je financiële vrijheid stap voor stap verder wordt afgebroken. Waarin boeren en vissers gewoon worden weggejaagd. Waarin mensen met wat vastgoed beschuldigend 'huisjesmelker' worden genoemd. Waarin kleine spaarders en investeerders niet eens zelf meer voor hun oude dag kunnen investeren.
Blijkbaar moeten we toe naar een situatie waarin iedereen afhankelijk wordt van de overheid. Zelfredzaamheid en bezit is bijna verdacht.
De kloof tussen deze twee groepen is zelden groter geweest denk ik.
Twee werelden
Gister sprak ik kort met 2 andere mensen. Beide werkzaam bij de gemeente en (semi)overheid. Ze spraken enige tijd met elkaar, ik stond erbij en luisterde mee. Het gesprek ging over beleid, plannen, wethouders, budgetten, politieke keuzes, functies, benoemingen enzovoorts.
Ik stond erbij als ondernemer en investeerder en hoor een compleet andere wereld. Terwijl 'onze' wereld zwaar onder vuur ligt, in een land waar regel- en belastingdruk door het dak gaat en er nog steeds een Marxistische Box 3 regeling dreigt voor 2028 (zie https://t.co/w8cMjlLaRf voor mijn calculator) is hun wereld beter dan ooit. Salarissen zijn gegarandeerd, plannen worden altijd betaald, mislukkingen kost ze persoonlijk niets.
Het zijn beide bijzonder aardige mensen maar zij begrijpen mij niet en ik begrijp hun wereld niet.
Er zijn twee Nederlanden. Het Nederland waarbij je indirect of direct voor de staat werkt. Zit je in die hoek, dan is een betere plek op de wereld waarschijnlijk nauwelijks denkbaar. En er is het Nederland waar je het zelf probeert te verdienen en waarin je met leedwezen ziet dat je financiële vrijheid stap voor stap verder wordt afgebroken. Waarin boeren en vissers gewoon worden weggejaagd. Waarin mensen met wat vastgoed beschuldigend 'huisjesmelker' worden genoemd. Waarin kleine spaarders en investeerders niet eens zelf meer voor hun oude dag kunnen investeren.
Blijkbaar moeten we toe naar een situatie waarin iedereen afhankelijk wordt van de overheid. Zelfredzaamheid en bezit is bijna verdacht.
De kloof tussen deze twee groepen is zelden groter geweest denk ik.
Veel mensen willen vrij zijn, maar weinigen kunnen het opbrengen om de tijd, moeite en het lef erin te steken om dat te bereiken.
Als ondernemer heb ik vele tientallen mensen aan het werk gehad. Ik heb honderden vragen gekregen in al die jaren 'om meer salaris'.
Men had mij ook dit kunnen vragen: Kun je mij eens uitleggen hoe je dit hebt gedaan, zelf zo'n bedrijf opbouwen? Kun je met me meedenken hoe ik zelf financieel vrij(er) kan worden? Kun je me wat vertellen over slim investeren? Kun je me eens uitleggen waarom het leven voor mijn gevoel elk jaar duurder wordt en ik maar niet vooruit kom?
Nul keer.
Bijna iedereen wil kortstondig gemak voor de korte termijn ('meer salaris'), bijna niemand wil jarenlang strijden voor structurele verbetering of zich erin verdiepen waarom ze niet vooruitkomen. Comfort boven groei.
Wil je echter vrijheid, dan zul je daarvoor offers moeten brengen. Lange dagen, periodes met regelmatig veel stress, uit je comfortzone stappen, veel studie maken. Het is de low time preference eigenschap die bij bitcoiners zo bekend is. Die stip op de horizon, waar je je op blijft focussen. Ook al zegt de hele wereld dat je gek bent.
Er zijn maar weinig mensen die dat structureel op kunnen brengen. Zeker als je nu in een comfortabele positie zit met een huisje, vaste baan met paycheck enzovoorts. Het is geen toeval dat veel topvoetballers uit achterbuurten komen zoals de favela's van Brazilië. Ze hebben letterlijk niets te verliezen en het is hun enige kans in het leven op echt succes. Dan zorg je wel dat je 'all-in' gaat en er werkelijk alles aan doet om te slagen. Maar in westerse landen zijn we zo comfortabel geworden dat de noodzaak om echte stappen te maken is verdwenen.
Zoals ze zeggen: met het hebben van een salarisstrook verdwijnen je dromen vanzelf.
Precies. Ik heb wel eens een paar keer wat personeelsleden gehad die ontslag namen om voor zichzelf te beginnen. Ze waren bijna angstig om me dat mede te delen en waren daarna verbaasd dat ik juist positief was en ze veel succes toewenste.
Het getuigt van lef om die stap te zetten en daar heb ik respect voor.