Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Soissons tussen Robert I van West-Francië en koning Karel de Eenvoudige in 923.
Robert stierf op het slagveld, maar Karel verloor de slag eenvoudigweg: hij werd gevangengenomen door Herbert II van Vermandois.
“Aan die linkse kant is het vals: ik tolereer je, maar alleen zolang je meedoet met ons.”
Over de rest van het interview heb ik andere gedachten, maar deze ervaring van Nordin Ghouddani herken ik. Met rechtse mensen kan ik doorgaans beter omgaan dan met sommige links-progressieven. Niet vanwege politieke verwantschap. Een openlijk meningsverschil geeft tenminste helderheid. Je weet wat de ander denkt en kunt hem tegenspreken.
Moeilijker vind ik de neerbuigende tolerantie van mensen die zichzelf al als moreel en intellectueel verder ontwikkeld beschouwen. Je wordt geaccepteerd zolang je hun taal spreekt, hun analyses bevestigt en binnen hun idee van vooruitgang blijft. Zodra je zelfstandig tot een andere conclusie komt, maakt belangstelling plaats voor correctie.
Daaronder schuilt een arrogante betweterigheid. De overtuiging dat de ander geen afwijkend inzicht heeft, maar eenvoudigweg nog niet ver genoeg is.
Link: https://t.co/QOOq4769Fl
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de overgave van de Argentijnse bezetters van de Falklandeilanden aan de Britse bevrijders in Stanley in 1982.
Naar aanleiding van de Falklandoorlog nam Dire Straits het nummer 'Brothers in Arms' op.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we het Duitse terreurbombardement van Londen met Gotha G.IV-bommenwerpers in 1917.
De luchtaanval was onderdeel van 'Unternehmen Türkenkreuz', de strategische campagne - toen trouwens ook al 'The Blitz' genoemd - van de Deutsche Luftstreitkräfte.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Tolhuis in het totale rampjaar 1672, tussen de doortrapte Franse indringers van Lodewijk XIV en de dappere manschappen van Willem III.
De Fransen wonnen bij hoge uitzondering ook eens een keer een veldslag.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Jargeau tijdens de Honderdjarige Oorlog in 1429. Het Franse leger wist hierbij de Engelse troepen in en rond de stad Jargeau te verslaan.
Het was de eerste offensieve veldslag onder leiding van Jeanne d'Arc, die licht gewond raakte aan haar schouder door een kanonskogel toen ze op een belegeringsladder klom.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Záblatí in 1619 tussen de Boheemse protestanten van Peter Ernst II van Mansfeld en de keizerlijke katholieken, geleid door Charles Bonaventure de Longueval en Albrecht van Wallenstein.
Het was de 1e fase van de Dertigjarige Oorlog.
I grew up in a Hezbollah stronghold in Lebanon’s Bekaa Valley. Israel was not a country in my education. It was a crime. A wound kept open on purpose. Every funeral, every slogan, every sermon pointed in the same direction: there, across the border, is the source of your suffering. Believe it. Repeat it. Pass it on.
I believed it. I repeated it. For years.
Then I moved to France. And I met Jews.
Not the abstraction. Not the enemy. People. Neighbors. Colleagues. And the collision between what I had been taught and what I was seeing in front of me was so violent — so intellectually embarrassing — that I had no honest choice but to start over. To read. To ask. To dismantle, brick by brick, everything I had been given as truth.
What I found on the other side of that dismantling was not just the absence of hatred. It was something I had not expected: admiration.
Let me be precise about what I am defending and what I am not.
I am not defending every Israeli policy. I am not defending any government unconditionally. I am not asking anyone to check their critical faculties at the door.
I am defending what Israel is. What it represents. What it has built, against every conceivable pressure, in a region that has largely failed its own people.
Israel is a democracy in a neighborhood of autocracies. It is a state governed by law in a region where law is routinely weaponized against citizens. It is a country where Arabs sit in parliament, where women lead, where dissent is not a death sentence. It is imperfect — as every democracy is — but it is genuinely, structurally different from everything surrounding it.
That difference is not incidental. It is the point.
The so-called Palestinian cause, as it is prosecuted today, is not a national liberation movement. I say this not to dismiss Palestinian suffering; suffering is real, and real people pay its price. I say it because the infrastructure of the “cause” — its funders, its ideologues, its loudest champions — has never been interested in Palestinian statehood. It has been interested in Jewish elimination.
Look at who built the movement’s international architecture. Look at the 1997 Tehran OIC summit, where the language of “apartheid” was first systematically attached to Israel, not by Palestinians, but by the Iranian regime, for export. Look at Durban. Look at who profits when the conflict continues and who loses when it resolves. The answer is never the Palestinian family in Gaza. The answer is always the regime, the militia, the ideological infrastructure that needs the wound open.
The Palestinian cause, as it functions on the world stage today, is a tool of an anti-western civilizational project. Its goal is not a state alongside Israel. Its goal is a world without Israel, and, by extension, a world where the values Israel represents are defeated. Liberal democracy. Jewish self-determination. The idea that a small people can survive, build, and insist on their own dignity against the will of those who would erase them.
When western progressives march under that banner, they are not marching for freedom. They are marching for the annihilation of the only thing in the Middle East that resembles what they claim to value.
I came to Judaism slowly, the way you come to something true, not in a rush, but in accumulation.
It was not the politics that moved me first. It was the texts. The insistence, running through thousands of years of Jewish thought, that the human being is created in the image of G-d, and that this is not a metaphor but an obligation. An obligation to see the other. To argue. To question. To hold power accountable, including your own.
I had grown up in a culture where the highest virtue was submission. To the leader, the militia, the narrative. Judaism confronted me with the opposite proposition…
Read the rest of the essay on my Facebook page.
Toch gek, ik dacht dat Amsterdam 2500 fte gaat bezuinigen.
Maar lees ik nu dat de er ‘beleidscapaciteit’ vrijgemaakt moet worden om Israël aan te pakken vanuit Amsterdam.
Beleidscapaciteit die anders naar beleid voor de Amsterdam zou gaan. Schimmelwoningen misschien?
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Toulouse in 721 tussen de Franken onder leiding van graaf Odo van Aquitanië en de Omajjaden, aangevoerd door de wāli van Al-Andalus, Al-Samh ibn Malik al-Khawlani. Na een schijnterugtrekking wisten de Franken het pleit te beslechten.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij Antiochië tussen de Berberse keizer Macrinus en de knettergekke zelfklusgodheid Elagabalus in 218. De rebellerende (en dus omgekochte) legioenen van Elagabalus stonden onder leiding van de eneuch generaal Gannys.
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we het begin van het Beleg van Jeruzalem tijdens de Eerste Kruistocht in 1099, culminerend in de stichting van het Koninkrijk Jeruzalem. Het bleef nog lang onrustig in de Levant, waar men zijn dagen met Deus vult.
De nieuwe erfzonde: schuldig door geboorte
De column van Bina Ayar is het lezen meer dan waard. Niet omdat iedereen het ermee eens hoeft te zijn, maar omdat zij een ongemakkelijke vraag stelt die steeds vaker wordt vermeden: wat gebeurt er wanneer slachtofferschap een identiteit wordt en schuld erfelijk wordt verklaard?
Het aanmoedigen van een slachtoffercultuur heeft uiteindelijk zelf slachtoffers. Wanneer mensen voortdurend worden ingedeeld in groepen van daders en slachtoffers op basis van afkomst, huidskleur of gebeurtenissen uit een ver verleden, verdwijnt het individu uit beeld. De mens wordt vervangen door een etiket.
Steeds vaker wordt de blanke Nederlander van vandaag geconfronteerd met een impliciete of expliciete boodschap: hij draagt verantwoordelijkheid voor kolonialisme, slavernij en historische onderdrukking. Overheden financieren campagnes, onderwijsprogramma's en trainingen waarin begrippen als privilege, historische schuld en institutionele ongelijkheid centraal staan. Maar hoe kan iemand verantwoordelijk zijn voor gebeurtenissen die honderden jaren geleden plaatsvonden, lang voordat hij werd geboren?
En als we die redenering volgen, waar stopt het dan?
Moeten Fransen van nu zich verantwoorden voor Napoleon? Moeten Spanjaarden schuld dragen voor hun koloniale rijk? Moet Italië excuses blijven maken voor de veroveringen van het Romeinse Rijk? En hoe zit het met de Arabische slavenhandel, de Ottomaanse overheersing, Afrikaanse koninkrijken die actief deelnamen aan de slavenhandel of de islamitische veroveringen die eeuwenlang grote delen van Europa, Afrika en het Midden-Oosten onder hun gezag brachten? Delen van Spanje leefden honderden jaren onder islamitisch bestuur. Toch wordt daar zelden een hedendaagse schuldvraag aan gekoppeld.
Dat verschil roept vragen op. Waarom wordt het ene verleden voortdurend benadrukt en het andere vrijwel genegeerd? Waarom geldt de ene geschiedenis als blijvende morele schuld en de andere niet?
Bovendien gaat men er vaak vanuit dat mensen met een andere huidskleur automatisch slachtoffer zijn van het verleden. Maar wie zegt dat? Wie kent de volledige geschiedenis van zijn voorouders? Onder hen kunnen net zo goed handelaren, machthebbers, veroveraars, slavenhouders of onderdrukkers hebben gezeten. Vrijwel ieder volk kent zowel periodes van slachtofferschap als van daderschap. Geschiedenis is geen strijd tussen volledig goede en volledig slechte groepen.
Juist daarom is collectieve schuld een gevaarlijk concept. Schuld is persoonlijk, niet erfelijk. Een rechtsstaat beoordeelt mensen op hun eigen daden, niet op de kleur van hun huid, hun afkomst of de keuzes van mensen die eeuwen geleden leefden.
Het beste antwoord op de huidige polarisatie is niet meer groepsdenken, maar juist neutraliteit. Mensen gelijk behandelen. Niet kijken naar kleur, afkomst of identiteit, maar naar gedrag, verantwoordelijkheid en karakter.
Een volwassen samenleving erkent het verleden, leert ervan en onderzoekt het eerlijk, inclusief de minder populaire hoofdstukken. Maar zij zet mensen van vandaag niet in het beklaagdenbankje voor de daden van gisteren. Zodra schuld erfelijk wordt verklaard en slachtofferschap wordt verheven tot maatschappelijke status, verlaten we het pad van gelijkheid en slaan we een weg in die juist nieuwe verdeeldheid creëert.
Geschiedenis moet ons verbinden door kennis, niet verdelen door erfelijke schuld.
https://t.co/sEmejNAqhY
Goedemorgen.
Vandaag herdenken we de Slag bij het Belleaubos in 1918, de eerste grote tegenaanval van het Amerikaanse leger in de Eerste Wereldoorlog.
De Duitsers gaven de Amerikaanse mariniers de bijnaam Teufelhunden vanwege hun vechtlust.
De wereld is veranderd, zegt Christine Teunissen. Gaza, de VS, extreemrechts en Oekraïne komen voorbij. Maar waar blijven de Afghaanse vrouwen die door de Taliban uit het openbare leven zijn gewist? Waar blijven de Iraniërs die in januari door het islamitische regime zijn afgeslacht? Is dat principiële politiek, of selectieve verontwaardiging?