Az önce podcastte çok güzel bir söze denk geldim. Diyordu ki: Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya; ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor. Anlam yüklediğimiz onlarca şeyin özetidir.
Çok beğendiğim ama ayağımı hiç rahat ettirmeyen bir ayakkabım vardı. Rahatsız ettiği için giymeyi bırakmıştım. Aradan zaman geçince neden kaldırdığımı unutmuşum. Bugün yeniden giydim. Birkaç adım atmam yetti; bana hiç iyi gelmediğini yeniden hatırladım. Sonunda yürürken ayakkabılarımı çıkardım ve yoluma çıplak ayak devam ettim.
Bazen zaman, neden vazgeçtiğimizi unutturuyor. Ama yeniden deneyince, beden bize hafızamızın unuttuğunu hatırlatıyor.
Ve hayır… Konu ayakkabı değil.