LEVENT KIRCA'NIN ÖLÜM DÖŞEĞİNDEKİ SON SÖYLEŞİSİ..
"Babam, İsviçre’de akademide bir profesördü. Heykeltıraş ve ressam. Hiçbir zaman bir baba-oğul ilişkimiz olmadı. 35 sene sonra kapımıza geldiğinde, annem Cüneyt Gökçer geldi zannetmiş.
Geldi, beni uyandırdı ve “Cüneyt Hocan geldi” dedi. Gördüğün gibi annem de yabancılaşmış. Annem olayın farkına sonra vardı. Bizi tanıştırdı, “Oğlum, bu senin baban” dedi. Tokalaştık. Babam da “Sarılmayacak mısın?” dedi. Dedim ki, “Valla hiç içimden gelmiyor. Çünkü siz benim için herhangi bir adamsınız şu anda.!”
Sanatçı genlerim babamdan. Makyaj yapmalarım, heykele merakım filan hep ondan gelmiş.
BİR AYAKTA DURABİLSEM...
Kırca sözlerine şöyle devam ediyor:
“Bir ayakta durabilsem, çıkıp oyun da oynarım ama ayakta duramıyorum. Yürüyemiyorum. Şu koltuğa gidip orada oturuyorum, sonra yatıyorum. Genelde de yatıyorum. Ama bunlar normal. Birileri ölecek, birileri yaşayacak. Ölmek zorundasın ki, başkaları doğsun. Hayatın diyalektiği bu. Ben yapacağımı yapmışım. Yaşadığım sürece de mücadele ederim. Yaşarsam, bir-iki oyun daha koyarım. Ama tiyatromu güzel yaptım, onu görmeni istiyorum. Hemen alt katta. Oraya bir okul da yaptık. Ücretsiz bir okul. 250 öğrencimiz var. Gençlerle bildiklerimi paylaşmak istiyordum. Öğrencilerimi filmde de oynattım. Ama filmi dağıtmıyor kimse. Elimizde donumuz, torbamız dolaşıyoruz kapı kapı. Tiyatrom benden sonra da devam etsin istiyorum. Bülent Demir’e devrediyorum, çok sağlam çocuktur Bülent. Başından itibaren beni hiç yalnız bırakmayan kişidir.
“Jübile yapar mısın?” diye soruyorlar. Yapmam, prensip olarak bana aykırı. Zenginlerden bilet karşılığı para toplamak istemem ama tiyatromuza bağış yapmak isteyen olursa da başımızın üstünde yeri var. İsteyen istediği katkıda bulunabilir. Mesela bir işadamı dostum, biraz maddi yardımda bulundu, buradan teşekkür ediyorum kendisine. İsmini verirsem vurur beni, keşke verebilsem.
Onun ve Aslı’nın sayesinde ustaların paralarını filan ödeyebildim. O iş adamı arkadaşım aradığında da, bir güzel ağladım. İnsanlar size iyilik yapınca ağlıyorsunuz."
"Zeki Alasya o kadar telaşla öldü ki, dört günde içinde öldü çocuk. Şu benim yaşadığım şeyleri yaşayamadı, gözlemleyemedi. Bunları ancak ölüm döşeğinden gözlemlersin. Bu bile Allah’ın bir lütfu. Etrafına bakabiliyorsun, sevgiyi görüyorsun" diyen Kırca sözlerini şöyle tamamlıyor:
“Seneler evvel bir arkadaşım çok ağır kanserdi. Hastaneye ziyaretine gittim. Hiç unutamam, pencereyi açtı ve gökyüzüne bağırdı, “Neden ben?” diye. Sesimi çıkarmamıştım ama yadırgamıştım. “Neden ben?” demek, bana bencillik gibi geliyor, kibir gibi geliyor. 18 yaşında çocuk da şehit düşüyor, var mı bunun açıklaması? Yok. Neden o ölüyor da başkaları ölmüyor? Yok bunların açıklaması. Kemoterapiye, sosyal sigortalar hastanesinde, herkesle birlikte giriyorum, küçücük çocuklar görüyorum. Onlar acı çekerken benim şikayet etmem, “Ölmek istemiyorum. Gitmeyeceğim, kazık çakacağım!” diye tutturmam ayıp değil mi? Bu son olaylar çok sarstı beni, her an ağlayabilirim. Bu vatanın evladına şehit olarak gelen ölüm, bana kanser olarak gelmiş çok mu? Yanlış anlama, bu politik bir konuşma değil. Bunları ölüm döşeğinde söylüyorum sana...”
Işıklarda uyu sevgili Levent Kırca...❤️ Alıntı
Kendi hem cinsi düşmanı aslında, ne çıtayı yükseltiyorsun diyemiyor; erkeğe laf söyleyemez çünkü gücü yetmez. Kendine zaten toz konduramaz anasının paşam diye büyüttüğü…! Kadınlar sorunlu heralde diyor bizle sevgili olmuyor bizi seçmiyorlar diyor. Gerizekalı bu kadınlar diyor.
En fenası da iyi eğitimli bir erkeğin kadın düşmanlığını fark etmek. Hep dağ kaçkını tiplerin bunu yapacağını düşünürken bir bakıyorsun, söylediklerine bakıyorsun, bi daha bakıyorsun….! Yüz yüze bakıyorsun ya o insanla. Ama Kadın düşmanlığını kusuyor yüzüne yüzüne. Çekinmeden!
İnsanlara bir şey sormuyorum ve danışmıyorum. Çünkü kendi korkularına ve kendi yapamayacaklarına göre yorumda bulunuyorlar. Ben de etkilenmemek için sormuyorum.
Geçen gece annem rahatsızlanınca 112’yi aradık. Ambulans kısa sürede geldi. Üç genç kadın evimize girdi: Biri doktor, biri ATT ve ambulans sürücüsü. Küçük bir detay ve tesadüf olan o görüntü, kadınların her alanda olabildiği o görüntü, bana inanılmaz bir gurur verdi. #feminizm
Şu taksilerde sürücü ve yolcu arasını camekanla bölme işi ne zaman bizim taksilere gelir ya??? 1,5 saat yol gelmişim, bir an önce eve varayım diye taksiye biniyorum beyefendinin derdini dinliyoruz! Kafanı şişirdim diyor, evet allahın cezası kafamı şişirdin!
—Neden abdest alıyorlar? Allah’ın huzuruna temiz çıkmak için. —Neden? Temiz olmak gerekiyor işte Allah öyle istiyor. —Teyzeee ama Allah diye bir şey yoktur. Şşşştthhh! Kalk bayram şekeri ye sen ya!!! Neneleri üzerime salacak 5 yaşında velet.
Boş seccadeyi görünce bu niye serilmiş dedi. Abdest almaya gitmiş bir nene dedim. Abdestin ne olduğunu biliyor musun? —Hayır, bilmiyorum. Namaz kılmadan önce elini, yüzünü, ayağını yıkıyorsun. İşte onun adı abdest. —Neden? Namaz kılmadan önce temizlenmek gerek. —Neden?
Bunlar “Allah’a inananlar için.” Yeğenim tespihleri alıp başörtülü teyzelere dağıtıp şöyle dedi: Sırayla üç şey söyleyeceksiniz ama ben sıralarını karıştırıyorum.
(5 yaşında)
“Sevmek, iki yalnızlığın birbirini karşılaması, selamlaması ve korumasıdır” der Rilke. Ben bunu “birbirine kıyı olmak” diye okur ve anlarım hep. Uçsuz bucaksız belirsizlikler, zorluklar, kaygılar denizinde birbirimize kıyı olmak… Sevmek ve sevgiyi yaşamak için elimizden gelenin en iyisi bu olsa gerek.
Türkiye, kendi kendine sürekli sorunlar yaratan sonra da o sorunları çözmeye çalışmak yerine unutturmak için yeni ve daha büyük sorunlar yaratan bir ülkedir.
Ülkeler 4'e ayrılır: Gelişmiş ülkeler, Gelişmekte olan ülkeler, Arjantin ve Türkiye.