Όταν μου μιλάει κάποιος νευρικά κ άσχημα χωρίς λόγο,σκέφτομαι "ίσως περνάει κάτι δύσκολο "
Μετά όμως σκέφτομαι πως κι εγώ περνούσα δύσκολα αλλά ποτέ δεν φέρθηκα έτσι σε κανέναν.
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να "πληρώνει " το βάρος που κουβαλάμε.
Δεν γνωρίζω ποιος εισαι
Δεν γνωριζω τι ειχε προηγηθεί
Δεν γνωριζω την ηλικία σου/σας
Γνωριζω ομως τι νιώθεις
Διαδικτυακούς & αγωνιστικούς χαιρετισμούς παληκαρε
Να ειμαστε καλα να τους θυμόμαστε
#paofc#paobc
Ψυχοσάββατο σήμερα.
Πήγαμε στο μνήμα του μπαμπά. Δύο χρόνια από τότε που έφυγε. Το νεκροταφείο ήταν γεμάτο κόσμο. Ολόκληρες οικογένειες. Γονείς, σύζυγοι, παιδιά. Πρόσωπα σκυμμένα πάνω από ονόματα χαραγμένα με χρυσά γράμματα σε κρύες επιφάνειες. Χέρια που τρίβουν τρυφερά τα μάρμαρα σαν να χαϊδεύουν ακόμα τους ανθρώπους τους. Φρέσκα λουλούδια, λιβάνι, φωνές ψιθυριστές.
Σκέφτηκα πως αυτή η μέρα μοιάζει με ένα παράξενο πανηγύρι της αγάπης. Μία συνάντηση όσων μένουν πίσω με όσους έχουν φύγει, για να τους πουν «Σε θυμάμαι. Είμαι ακόμα εδώ!».
Μπορεί ο χρόνος να θολώνει τη φυσική μορφή των αγαπημένων μας, που λείπουν, όμως δεν μπορεί να πειράξει το σχήμα της αληθινής αγάπης. Εκείνη μένει άκαμπτη μέσα στην τρυφερότητά της.
Σήμερα η αγάπη συναντά την απουσία. Σήμερα οι μνήμες δεν μας βαραίνουν. Μας αγκαλιάζουν τρυφερά.Ο πόνος βρίσκει επιτέλους μια θέση στην καρδιά, αφήνοντας της χώρο, να συνεχίσει να χτυπά ζωή.
Για τον μπαμπά μου. Για κάθε μπαμπά, μαμά, φίλο, σύντροφο, για κάθε πρόσωπο αγαπημένο. Για όλους όσοι εξακολουθούν να μας κρατούν αόρατα το χέρι.
Αφήστε τους ανθρώπους να αγαπάνε όποιο πλάσμα του κόσμου τούτου επιθυμούν και να εκφράζουν την αγάπη τους με όποιο τρόπο, ιδίως αν δεν σας ενοχλούν.....💗