در تشییع شهید امیر سرتیپ کاظمی شرکت کنیم .
یازدهم اسفند در نیروی هوایی ارتش چه گذشت؟
روایت کمی کامل تر
۱۱ اسفند؛ روزی که نام خلبانان نیروی هوایی ارتش ایران، بار دیگر با شجاعت و ایثار گره خورد.
در آن روزها و در ابتدای جنگی نابرابر، نیروی هوایی ارتش مأموریتی را در دستور کار قرار داد که از همان ابتدا، بوی فداکاری و ازخودگذشتگی میداد. مأموریتی که گفته میشد هدف آن، وارد کردن ضربهای سنگین به پایگاه تا دندان مسلح العدید آمریکا در خاک قطر بود.
خلبانان، با بررسی دقیق سامانههای پدافندی پیشرفته و رادارهای راهبردی دشمن، بر این باور بودند که احتمال هدف قرار گرفتنشان بسیار بالاست؛ مأموریتی که بازگشت از آن، بیش از آنکه یک احتمال باشد، آرزویی دور از دسترس به نظر میرسید.
با این حال، نهتنها کسی از انجام آن سر باز نزد، بلکه داوطلبان یکی پس از دیگری برای حضور در عملیات اعلام آمادگی کردند؛ آنقدر که انتخاب نفرات نهایی، برای فرماندهان دشوار شده بود.
پس از تعیین خلبانان، طراحی عملیات با دقت و هوشمندی آغاز شد.
مسیر پرواز، نحوه عبور از شبکه راداری و جزئیات تاکتیکی مأموریت به شکلی برنامهریزی شد که بخش مهمی از آن، همچنان در زمره #اسرار نظامی باقی مانده است.
سرانجام، جنگندههای نیروی هوایی به پرواز درآمدند و بنا بر این روایت، با اجرای طرح عملیاتی، از دید سامانههای راداری دشمن پنهان ماندند و ناگهان بر فراز پایگاه ظاهر شدند.
بمبارانی سنگین و کوبنده انجام شد؛ حملهای که از آن بهعنوان یکی از چشمگیرترین عملیاتهای هوایی سالهای اخیر یاد میشود و گفته میشود تمامی اهداف از پیش تعیینشده با موفقیت مورد اصابت قرار گرفت.
در مسیر بازگشت، خلبانان که مأموریت خود را به انجام رسانده بودند، با آرامشی برخاسته از انجام وظیفه، در معرض آتش پدافند دشمن قرار گرفتند؛ مردانی که جان خویش را پیشاپیش نثار ایران کرده بودند و تنها برای ادای تکلیف پرواز کرده بودند.
فرزندان، همسران و مادران این ارتشیهای فدایی ایران، حق دارند به آنان افتخار کنند. آنان که اگر شهادت را نیز در آغوش کشیده باشند، آن را در راه دفاع از میهن، عزت و استقلال ایران پذیرفتهاند.
درود بر همه دلیرمردانی که برای سربلندی ایران، از جان خود گذشتند و نامشان را در دفتر افتخار این سرزمین جاودانه کردند.
«اَللَّهُمَّ اِجْعَلْ نَفْسِي أَوَّلَ كَرِيمَةٍ تَنْتَزِعُهَا مِنْ كَرَائِمِی»
پروردگارا از نعمت های ارزشمند زندگیم ؛
جانم اولین چیزی باشد که از من باز پس می گیری
نهج البلاغه خطبه ۲۱۵