Neden mutlu olamadın? Çünkü kendine hiç bu şansı vermedin. Boş adam peşinde koştun, toksiğe bel bağladın. Sevgi kırıntısıyla avundun. Düzgün adamlar vardı, ama gönlün kaymadı çünkü öyle biri geldiğinde napacağını bilemezdin. Toksiğe bağışıklığın var, eli ayağı düzgüne yok. Ya gelse, ya çok sevilsen, ya kaçmasa ne yaparsın? Ya çok değer görürsen? Ya el üstünde tutulursan? Bugüne kadar emek emek inşaa ettiğin kalelerin yıkılmaz mı? İşte bazı adamlar, konfor alanını tetikleyerek gelir. Ve bir gün gerçekten kendi değerine inanırsan, bil ki karşındaki de sana inanır. İşte o zaman toksik eril, gözünde heyecanlı bir serseri değil, boş adam olur. O gün kendi kadınlığını yeniden inşaa ettiğin gündür. Asla unutma güzel olan, seni üzerek değil severek gelir.
“10 yılda bir başka biri oluruz,” demişti Hanif Kureishi. Onun ne demek istediğini anladığım bir dönemdeyim. Değişimimi yaşıyorum. Sancılı da değil, kendiliğinden bir değişim. Hayatın beni ittiği, mecbur bıraktığı. Olumlu. Daha iyi. Daha özgür, daha mutlu, daha canlı.