aylin balboa'nın bu hikaye senden uzun osman kitabını yeniden okuyorum. diyor ki başına gelenleri abartmadan, düştüğün yere saplanmadan, çok da hadise çıkarmadan devam etmek. zamanla birlikte akmak ne güzel ya. tam buradayım.
yillar sonra "keske biraz cesaretim olsaydi" dememek için su anki mucadelem, pat küt her yere dalisim,
saglam olmayan korkusuz adimlarim, dengesiz savruluslarim, dayanaksiz cesaretim.
“yeniden” ne güzel bir esinti ya. yeniden sevinmek, yeniden gezintilere çıkmak, yeniden saçlarını uzatmak, yeniden sevmek, yeniden cıvıldamak, yeniden yerine alışmak. yeniden ama sanki ilk defa. mis gibi.
cok cabuk sinirlendigimi bilen insanlarin benı sınırlendirmekten keyif aldiklari icin kiskirtmalari ve benim ne yapmaya calistiklarini bilmeme ragmen yine de sinirlenmem..buyum