Kimmy赵

PondPhuwin อยู่ดีๆก็
สวัสดี PerthSanta
ข้ามแม่น้ำมา ติ่งXingQiu

[츄 ⟢ @qiutyjie]

เอ็นดูพสในสมุดแดงเติมผมแกละสองข้างให้ยัย เติมแล้วเข้าคาแคกเตอร์สุดๆ จากที่หน้าดื้ออยู่แล้วก็ดูดื้อกว่าเดิมไปอีก ∩(´∀`∩)🎀

[ยัยหมวยของนุ้ง *:･ﾟ✧ @urmystarXQ]

เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง รักเคะอะ เค้าอยากเป็นเมะ😭

[Jeepuka ♡ @my52hz_SL]

เจียงเป็นงู แล้วหวงซิงเตะงู ชิวชิวก็ไล่ตีงู ไม่ไหวว่ะ พี่เพ่ยชักลิ้นจุกปากอีก การละครมาก ขำจนปวดแก้ม ใดๆขอซีรีส์คอมเมดี้ให้พวกก้อน D4 หน่อยค่ะ เหมาะมาก 555555555555555

[Kimmy赵 @yanineekim]

@OxSay_sh1 จังหวะดึงเห็น boxer สีดำแล้ววว🫣

[我想你们了 ⭐️🍁 @MYDHTKWIA]

เหมือนซีนคุณเซิ่งดูหลักฐานที่ รร ส่งมาให้ว่าพีนัทแอบเอาเงินไปปล่อยกู้ที่ รร 😂 อัยหย่งโดนแน่

[Ping_zhan @KrisLu_Pin]

มาดูบ่าวสาว แบบซับภาษาไทย อันนี้น่ารักมา แฟนทำเสียงเหมือนงานแต่งงาน พิธีกรก็ชงไม่หยุด สุดท้าย พี่ซูหยวนเลยจุ๊บคุณออลลี่ไปหนึ่งจุ๊บ

พสจ.บอกว่า ตอนที่ออลลี่หันไปบอกพี่ซูหยวน คือ หันไปบอกว่า '亲我(ชิน หว่อ) หอมฉัน' เขินมาก

#淑元 #奥利 #天元 #天定良元 #tianyuan

[Kartoon.Jupp_石丸久美子(Ishimaru Kumiko) @MonMia5]

ตลกอ่ะ ไปเจออันนี้มา ขำมากจริงๆ แต่เท่าที่ทราบมา ถ้าโดยไม่ใช่ นสด. หลักๆ จะไม่ทราบแม้กระทั้งบทนสด.คนอื่น จะมารู้กันตอนหน้างาน แล้วยิ่งเฉพาะวาย นี่ว่าพยายามให้คนรู้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย แต่เอ็นดูคุณจื่ออี้มากจริงๆ 🤣 แต่เหมือนเรื่องสอง จะรู้แล้วเหนาะว่าใครคือนายเอก ฮ่าๆๆๆ

“จนถึงตอนนี้ก็ยังมีคนถามฉันอยู่เรื่อย ๆ ว่า ทำไมถึงรับเล่นเรื่องนี้? แล้วทำไมถึงเลือกรับบทแบบนี้? โอเค งั้นวันนี้ฉันจะเล่าให้ทุกคนฟังแบบละเอียดอีกครั้งเลย
เรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่ เดือนสิงหาคมปีที่แล้ว
ตอนนั้นฉันกำลังถ่ายเรื่อง 《爱的剧组》 อยู่ จู่ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์ประมาณว่า

“จื่ออี้ ช่วงวันที่ 8-10 ของเดือนนั้นว่างไหม?”
พอดีช่วงวันที่ 8-10 ฉันว่างอยู่แล้ว ก็เลยตอบไปว่า
“ว่างครับ ถ้าว่างแบบนี้ ผมมาถ่ายเต็มเวลาได้เลย”
จากนั้นเขาก็ขอข้อมูลของฉัน ฉันก็ส่งข้อมูลไปให้

ผ่านไปประมาณ 2 ชั่วโมง เขาก็ติดต่อกลับมาบอกว่า ตกลงเลือกฉันแล้ว
ตอนนั้นฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าคนในกองถ่ายคนอื่น ๆ ชื่ออะไร เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ฉันก็เลยไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม แค่บอกว่า

“โอเคครับ ถ้ามีเวลาแล้ว ส่งบทมาให้ผมด้วยนะครับ”

หลังจากนั้นฉันก็ยุ่งกับการถ่ายงานเรื่องเดิมมาตลอดทั้งเดือน จึงไม่ได้รับข่าวอะไรอีกเลย
จนกระทั่ง วันก่อนเริ่มถ่ายทำ ถึงจะมีคนส่งบทมาให้ฉัน

แต่สิ่งที่ส่งมาไม่ใช่บททั้งเรื่องนะ เป็นแค่ ฉากหนึ่งฉาก ซึ่งเป็นฉากที่ฉันต้องคุยกับ เซิ่งเส้าโหยว ในห้องคาราโอเกะ

ที่สำคัญคือ ในเอกสารนั้น ไม่ได้เขียนชื่อเรื่องเอาไว้เลย จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชื่อเรื่องจริงๆ คืออะไร มีแค่เขียนว่า “บทหลี่ป๋อเฉียว”

ตอนนั้นฉันคิดว่า
“อ๋อ บทหลี่ป๋อเฉียวคงมีฉากไม่เยอะหรอกมั้ง ถึงไม่ได้ส่งบททั้งเรื่องมาให้”

วันแรก ฉันต้องแต่งตัวและจัดเตรียมตัวตอนช่วงเช้า แล้วถ่ายทำตอนบ่าย ฉันเลยเดินทางไปโรงแรมในวันนั้นเลย

พอลงมาด้านล่างโรงแรม ฉันเห็นรถของกองถ่ายจอดอยู่ ปกติรถของกองถ่ายจะมีชื่อเรื่องติดอยู่ ฉันก็เลยเกิดความสงสัยว่า

“กองนี้ชื่อเรื่องอะไรนะ?”

พอเดินไปดู ฉันเห็นตัวอักษรสองตัวนั้นแล้วถึงกับตกใจ

“โห ชื่อนี้แปลกมาก เป็นชื่อที่ไม่ค่อยมีใครใช้เลย”

ชื่อกองคือ 《垂蛋》(ฉุยเสี่ยน=ปรารถนาอย่างแรงกล้า)
ตอนนั้นฉันก็สงสัยว่า
“ทำไมถึงตั้งชื่อว่า ‘垂蛋’ กันนะ?”
ปกติถ้าไปถึงกองถ่าย ฉันก็คงถามว่า “นี่กองเรื่อง…ใช่ไหม?” แต่ชื่อมันพูดยากมาก ฉันยังไม่กล้าถามตรงๆ ว่า “นี่กอง ‘垂蛋’ ใช่ไหมครับ?”

สุดท้ายฉันก็แค่บอกว่า
“ผมเป็นคนที่รับบทหลี่ป๋อเฉียวครับ”
แล้วคนแรกๆ ที่ฉันเห็นในกองก็คือ ซิงซิงกับชิวชิว

ตอนนั้นฉันก็เกิดคำถามขึ้นมาเลยว่า
“แล้วใครเป็นพระเอก?”
“แล้วนางเอกไปไหน ทำไมยังไม่มา?”
ฉันเลยถาม อวี๋ซาน แค่ประโยคเดียวประมาณว่า “สองคนนั้น…ใครเป็นพระเอกเหรอ?”
ฉันชี้ไปทาง ชิวติ่งเจี๋ย แล้วถามว่า “เขาเป็นพระเอกเหรอ?” อวี๋ซานก็บอกว่า “ใช่”
ฉันก็แค่ “อ๋อ โอเค”
แล้วก็จบแค่นั้นเลย

แต่ในใจตอนนั้นฉันยังคิดอยู่เลยว่า
“แล้วนางเอกยังไม่มาอีกเหรอ? อยากเห็นนางเอกจัง”
ถึงแม้ว่าวันแรกฉันจะไม่มีฉากกับนางเอก และไม่ได้มีฉากกับ ฮวาหย่ง ก็ตาม

พูดตามตรง วันแรกทั้งวันฉัน ไม่เห็นนักแสดงผู้หญิงเลยสักคน
แต่ในตารางถ่ายทำมีชื่อ “ฮวาหย่ง” อยู่ ฉันเลยคิดว่า
“หรือว่านางเอกคนนี้จะมีรถบ้านส่วนตัว? อาจจะค่อนข้างรักษาพื้นที่ส่วนตัว แล้วเรื่องนี้เป็นเว็บดราม่าที่เชิญนางเอกที่มีชื่อเสียงมาก ๆ มาเล่นหรือเปล่า ถึงได้ไม่ออกมาให้เห็นเลย?”

แล้ววันที่สองก็ยังไม่เห็นนางเอก วันที่สอง ฉากของฉันก็ยังถูกจัดไว้ช่วงกลางคืนอีก ฉันยังคงไม่เห็นนางเอกอยู่ดี
ทั้งที่ก่อนหน้านั้นมีฉากของนางเอกในตารางถ่ายทำ และฉันก็เห็นชื่อ “ฮวาหย่ง” อยู่ในตาราง แต่ตลอดเวลานั้น ฉันก็ยังไม่เห็นตัวจริงของเธอเลย

จนกระทั่งถึงฉากที่ฉันต้องถ่ายเอง เรื่องที่ทำให้ฉันตกใจยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
วันนี้ฉันจะลองเล่าเหตุการณ์ตอนถ่ายฉากนั้นให้ทุกคนฟังแบบละเอียดเลย
เป็นฉากประมาณว่า ฉันเป็นคนจัดงานเลี้ยง แล้วพูดกับเส้าโหยวว่า ถ้านายไม่มา งานนี้ก็คงไม่สนุกขนาดนี้
นี่คือประมาณตำแหน่งที่นั่งของนักแสดงในฉากนั้น

ก่อนถ่าย ผู้กำกับจะพาพวกเรา ซ้อมตำแหน่ง
ฉันจำได้ว่าในฉากนั้น อาหย่ง แทบไม่มีบทพูด มีแค่ต้องชนจมูกฉันอะไรประมาณนั้น บทค่อนข้างน้อย
แต่ตอนซ้อมฉาก…อาหย่งไม่มา
รอแล้วรออีก เขาก็ยังไม่มา

ส่วนตรงตำแหน่งนี้ จริงๆ แล้ว ซิงซิงนั่งอยู่ตรงนี้ แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้เลย

ฉันก็เลยคิดในใจว่า
“นางเอกทำไมยังไม่มาอีก?”
“ทำไมยังไม่เข้ามานั่ง?”
“หรือว่าเธอไม่ชอบฉัน?”
“หรือมีอะไรไม่พอใจฉันหรือเปล่า?”

เพราะเรากำลังจะเริ่มซ้อมแล้ว ทุกคนเข้าตำแหน่งกันหมดแล้ว ฉันก็เลยเริ่มสงสัยว่า
“หรือฉันสามารถถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไหม?” (ต่อ)

[Kimmy赵 @yanineekim]

#เงาพลางใจ ปล่อยนิยายสถาพเก็บ มีสันเหลือง มีที่คั่น ขอคนรับได้ 660 บาท รวมส่งไม่มีปลายทางค่ะ #TheMissingPiece #นิยายวาย

[Aor 🐰🦁 @Aorjang]

#ปรมาจารย์ลัทธิมาร ตอนพิเศษ!! ❤️ (แปล.. เวอร์ชั่น 18+) 💚 โดย โม่เซียงถงซิ่ว
#TheUntamed #เฉินฉิงลิ่ง

✨ บทที่ 127 ตอนพิเศษที่ 8: เช้าค่ำ ☀️🌙

ผ่านยามไฮ่มานานแล้ว แต่คนผู้นั้นยังไม่กลับมา

โคมกระดาษบนโต๊ะยังไม่ดับ หลานวั่งจีจ้องวงแสงพร่าเลือนนั้น ดวงตาทั้งสองไม่กะพริบแม้แต่น้อย

ครู่ใหญ่ เขาลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้องจิ้งซื่อ แล้วเปิดประตูไม้

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ดูคล้ายกำลังจะก้าวออกไป ทันใดนั้น ด้านหลังกลับมีเสียงประหลาดดัง “ตุบ”

หลานวั่งจีหันขวับ เห็นเพียงหน้าต่างที่ไม่รู้ว่าเปิดออกตั้งแต่เมื่อใด บานหน้าต่างยังขยับเปิดปิดเบา ๆ ตามแรงลมยามค่ำคืน ผ้าห่มบางบนตั่งนูนขึ้นเป็นก้อนใหญ่ผิดปกติ ราวกับมีอะไรบางอย่างกระโจนผ่านหน้าต่างแล้วกลิ้งเข้ามา บัดนี้กำลังขดตัวขยุกขยิกอยู่ข้างในจนเกิดเสียงสวบสาบ

หลานวั่งจีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ปิดประตูแล้วกลับเข้ามาในห้อง ระหว่างทางเขาเป่าโคมดับ ปิดหน้าต่าง แล้วขึ้นตั่ง

เขานอนลงข้างก้อนนูนขนาดใหญ่นั้น ดึงผ้าห่มอีกผืนมาคลุมตัวเงียบ ๆ แล้วหลับตา

ไม่นานนัก จู่ ๆ ก็มีอะไรบางอย่างชิ้นใหญ่เย็นเฉียบมุดเข้ามาใต้ผ้าห่มของเขา

สิ่งเย็นเฉียบชิ้นนั้นบิดตัวกระดึ๊บเข้ามาบนตัวเขา แนบชิดกับอก แล้วร้องอย่างร่าเริงว่า

“หลานจ้าน ข้ากลับมาแล้ว รีบต้อนรับข้าสิ”

หลานวั่งจีโอบแขนกอดเขาไว้ แล้วเอ่ยว่า

“เหตุใดเจ้าถึงตัวเย็นเช่นนี้”

เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ “ข้าตากลมมาตั้งครึ่งวันค่อนคืน ขออาศัยเจ้าอุ่นร่างกายหน่อย”

มิน่าเล่าทั่วทั้งตัวจึงเต็มไปด้วยเศษหญ้าและฝุ่น คงพาเหล่าศิษย์รุ่นเยาว์แห่งอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ไปตามป่าเขาห่างไกล เที่ยวก่อกวนทั้งนก สัตว์ป่า ภูตผีและปีศาจบนเขามาอีกเป็นแน่

ทั้งที่ตัวสกปรกเช่นนี้ ยังกลิ้งขึ้นเตียงและมุดผ้าห่มของเขา หลานวั่งจีผู้รักความสะอาดเป็นนิสัยกลับไม่รังเกียจแม้แต่น้อย วงแขนออกแรงกระชับอย่างเงียบ ๆ กอดเว่ยอู๋เซี่ยนแน่นขึ้นอีก

หลังใช้ไออุ่นจากร่างกายช่วยให้เขาอบอุ่นอยู่พักหนึ่ง หลานวั่งจีก็กล่าวว่า

“อย่างน้อยก็ถอดรองเท้าก่อน”

เว่ยอู๋เซี่ยนตอบ “ได้สิ”

เขาใช้เท้าทั้งสองข้างเกี่ยวถีบรองเท้าออก แล้วหดกลับเข้าไปในผ้าห่ม เอาร่างเย็น ๆ ไปแนบหลานวั่งจีอีก

หลานวั่งจีเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าขยับไปมา”

เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าว “ข้าขึ้นเตียงเจ้ามาแล้ว เจ้ายังคิดจะให้ข้าอยู่นิ่งอีกหรือ?”

หลานวั่งจีตอบ “ท่านอากลับมาแล้ว”

ที่พักของหลานฉี่เหรินอยู่ไม่ไกลจากห้องจิ้งซื่อของหลานวั่งจี เดิมทีเขาก็ไม่ชอบเว่ยอู๋เซี่ยนอยู่แล้ว หากเกิดเสียงอะไรไม่เหมาะไม่ควรขึ้น เกรงว่าวันรุ่งขึ้นคงได้โกรธจนทุบอกกระทืบเท้า แล้วระเบิดอารมณ์ใส่เว่ยอู๋เซี่ยนอีก

แต่เว่ยอู๋เซี่ยนกลับสอดเข่าเข้าไประหว่างขาทั้งสองของหลานวั่งจี จงใจดันเบา ๆ สองครั้งอย่างยั่วเย้าและเจ้าเล่ห์ ใช้การกระทำแสดงท่าทีของตนอย่างชัดเจนโดยไม่ลังเล

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง หลานวั่งจีก็พลิกตัวอย่างรวดเร็ว กดเว่ยอู๋ เซี่ยนไว้ใต้ร่างเขา

การเคลื่อนไหวของเขานั้นเร็วและรุนแรงเกินไป ทำให้ทั้งสองคนชนเข้ากับเตียงไม้ด้วยเสียงดัง "ตุ๊บ"

"ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย... ช้าลง... หน่อย!"

หลานวั่งจีกดเว่ยอู๋เซี่ยนลงบนเตียงอย่างแน่นหนา แล้วสอดใส่เข้าไปอย่างแรง ดันเข้าไปจนสุดในคราวเดียว จนกระทั่งท้องส่วนล่างของเขากดแนบกับก้นเปลือยของเว่ยอู๋เซี่ยนอย่างสมบูรณ์ เมื่อไปต่อไม่ได้ เขาก็หยุดเคลื่อนไหว

เว่ยอู๋เซี่ยนสูดหายใจสองครั้ง ส่ายหัว และไม่กล้าขยับตัว เขาทำได้เพียงกลอกตา บิดเอวอย่างไม่สบายตัว พยายามขับสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา

แต่หลานวั่งจีสัมผัสได้ถึงเจตนาของเขา จึงจับเอวของเขาและสอดใส่กลับเข้าไปทันที

เว่ยอู๋เซี่ยนร้องออกมาว่า "อ๊า!" แล้วเรียก "หานกวงจวิน!"

หลานวั่งจีชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “เจ้าหาเรื่องเอง" หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มกระแทกซ้ำๆ

เว่ยอู๋เซี่ยนถูกตรึงอยู่ใต้ร่างเขาอย่างแน่นหนา ขางอขึ้น ผมสีดำยุ่งเหยิง ใบหน้าแดงก่ำ ทุกครั้งที่กระแทก ร่างกายของเขาก็ขยับขึ้นลง ทุกครั้งที่กระแทก
เว่ยอู๋เซี่ยนจะร้องออกมา และทุกๆ สองครั้งที่สอดใส่ เขาก็จะร้องออกมาสองครั้ง หลังจากที่ อดทนมาสักพัก หลานวั่งจีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงกลั้นลมหายใจที่แทบจะระเบิดออกมา แล้วกระซิบว่า "เจ้า...เจ้าควรเบาเสียงลงหน่อย"

เว่ยอู๋เซี่ยนยกมือขึ้นแตะใบหน้าของหลานวั่งจี คิดว่าผิวบางๆ ของหลานจ้านนั้นช่างแปลกประหลาด ใบหน้าร้อนผ่าวถึงเพียงนั้น แต่กลับไม่ขึ้นสี ยังคงขาวกระจ่างดุจน้ำค้างแข็งปกคลุมหิมะ หล่อเหลาจนทำให้หัวใจของเว่ยอู๋เซี่ยนเต้นรัว ควบคุมตัวเองไม่ได้ มีเพียงติ่งหูของเขาเท่านั้นที่แดงระเรื่อเล็กน้อย

เขาพูดด้วยเสียงหอบ “พี่รอง เจ้าไม่อยากได้ยินเสียงครางของข้าหรือ?”

หลานวั่งจี “…”

(1) มีต่อ …

ILLUSTRATION BY: aa820733

[มาดามโรส 🌹 @Rosepublishing1]

เตรียมพบกับรายละเอียดและวันวางจำหน่าย
#หนึ่งกระบี่ไร้หนทาง เล่ม 1-3 (จบ)

“เจ้าไม่อาจบรรลุเป็นเซียนได้อีกแล้ว การบำเพ็ญของเจ้าในชาตินี้มาได้เพียงขั้นนี้เท่านั้น”

ต้นรัชศกไท่อี่ปีที่ยี่สิบแปด งานพิธีบนแท่นบรรลุเซียน
เจ้าสำนักทัณฑ์สิงเฉิง #กงเหวย พกพาอาวุธหมายลอบสังหาร
ประมุขพรรคชางหยาง #สวีซวงเช่อ ทว่ากลับถูกกระบี่ปู๋ไน่เหอสังหารตายคาที่
ใต้หล้าสั่นสะเทือน ผู้คนล่วงรู้ทั่วแผ่นดิน

สิบหกปีต่อมา กงเหวยฟื้นขึ้นมาในร่างครึ่งปีศาจผู้เป็นลูกศิษย์พรรคชางหยาง
เขาที่เป็นถึงเจ้าสำนักแห่งลัทธิเซียนกลับต้องใช้ชีวิตอยู่ในร่างที่แสนอ่อนแอนี้
ทั้งเรื่องราวการใส่ร้ายป้ายสีผู้ที่ตายไปแล้วอย่างเขา
รวมถึงเหตุผลที่แท้จริงของเหตุการณ์ลอบสังหารในครั้งนั้น
ยังมีปมปริศนาอีกมากที่รอการเปิดเผย!

🗡️ ผลงานเรื่อง : #名不奈何 #JianMingBuNaiHe
🗡️ ชื่อภาษาไทย : #หนึ่งกระบี่ไร้หนทาง
🗡️ ชื่อประกาศลิขสิทธิ์ : #นามกระบี่ปู๋ไน่เหอ
🗡️ ผู้เขียน : #淮上 #หวายซ่าง
🗡️ ผู้แปล : #Wanly
🗡️ ผู้วาด : #Boki
🗡️ จำนวนเล่ม : 3 เล่มจบ
🗡️ NC : บรรยาย
🗡️ การวางจำหน่าย : E-Book, รายตอน
🗡️ กำหนดการวางจำหน่าย : จะแจ้งให้ทราบอีกครั้งในช่องทาง Rose Publishing

Coming Soon.

#RosePublishing #มาดามโรส #RoseNovel

[Kimmy赵 @yanineekim]

@scarronherface 🍑🍑🍑

[🐱ྀིྀི @yushirho]

📝 สิ่งที่อยากบอกกันและกัน

🍁 อาซิง นี่ชิวชิวนะ วันนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปีที่พวกเราเดบิวต์ ในวันสำคัญที่มีความหมายแบบนี้ ฉันเลยโทรหานายสายหนึ่ง อยากถามว่า ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? กินข้าวดี ๆ มั้ย? มีเนื้อแก้มเพิ่มขึ้นมาบ้างหรือยัง? หวังว่าจะมีนะ ถ้าผอมลงกว่าเดิมอีกล่ะก็ ฉันคงต้องหาวิธีลงโทษนายแล้ว! เพราะงั้นต้องกินข้าวให้ดี ๆ นะ ฉันหวังว่านายจะมีความสุขและมีความสุขมากกว่าตัวนายที่อยู่ข้าง ๆ ฉันในตอนนี้เสียอีก แล้วก็หวังว่าจะมีผู้คนอีกมากมายคอยสนับสนุนและอยู่เคียงข้างนาย ให้ทุกคนช่วยมอบความกล้าหาญและพลังให้นาย เพื่อให้นายจะได้เผชิญหน้ากับเรื่องราวต่าง ๆ ได้ โอเคมั้ย ฉันหวังว่าในปีหน้า ตอนที่นายได้ฟังคำพูดนี้อีกครั้ง นายจะต้องบอกฉันด้วยความมั่นใจและหนักแน่นมาก ๆ ว่า ‘ฉันทำได้แล้ว!’ โอเคนะ แล้วก็ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะ

🌟 แฮะ ๆ ผมคงไม่ต้องบอกหรอกมั้งว่าผมเป็นใคร ข้อความนี้ตั้งใจฝากไว้ให้พี่ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า ผมรู้สึกว่าตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเราได้ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ มาด้วยกันมากมายจริง ๆ และรู้สึกโชคดีมากที่ในช่วงเวลาสำคัญหลาย ๆ ครั้ง เราต่างก็มีอีกคนคอยอยู่ข้าง ๆ กันเสมอ ผมคิดว่าพี่ในปีหน้าจะต้องเก่งและยอดเยี่ยมกว่าตัวพี่ในตอนนี้อย่างแน่นอน เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย เพราะตอนนี้ผมก็ได้เห็นแล้วว่า แม้แต่ในสิ่งที่พี่ไม่ถนัด พี่ก็ยังสามารถเปล่งประกายออกมาได้ เพราะงั้นถ้าเป็นพี่ในปีหน้า ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย แน่นอนว่า ผมในปีหน้าก็จะยังอยู่ข้าง ๆ พี่เหมือนเดิม ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เราก็จะช่วยกันแก้ไขไปด้วยกัน และถ้ามีเรื่องอะไรที่มีความสุข เราก็จะแบ่งปันให้กัน ไม่ต้องกังวลนะ

( อิโมมาก ผ่านอะไรมาเยอะมากจริง ๆ อยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ เลยน้า 🥺💜 )

[มาดามโรส 🌹 @Rosepublishing1]

เตรียมพบกับรายละเอียดและวันวางจำหน่าย
#บันทึกเวชระเบียน เล่ม 1-6 (8 เล่มจบ)

‘ไซโคอีโบลา’ โรคหายากที่กัดกร่อนจิตวิญญาณของผู้ป่วย
จนกลายเป็นคนอารมณ์รุนแรง คลุ้มคลั่ง กระหายเลือด
และมีแนวโน้มใช้กำลังทำร้ายผู้อื่นหรือทำร้ายตัวเอง
โรคนี้เป็นโรคที่รักษาไม่หาย นับวันยิ่งจะทรุดหนักลงเรื่อยๆราวกับมะเร็งร้าย

#เฮ่ออวี่ คือผู้ป่วยโรคไซโคอีโบลาหมายเลขสี่ ส่วน #เซี่ยชิงเฉิง ก็คือหมอประจำตัวของเขา
พวกเขาเจอกันตอนเฮ่ออวี่อายุ 8 ขวบ แยกจากกันตอนเฮ่ออวี่อายุราว 14 ปี
เฮ่ออวี่ไม่เคยชอบเซี่ยชิงเฉิง อีกฝ่ายเป็นเหมือนยาขม เนื้อตัวโชยกลิ่นแอลกอฮอล์
รวมถึงกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่อบอวลอยู่ในห้องผู้ป่วยอันหนาวเหน็บ
และเมื่อพบกันอีกครั้งตอนอายุ 19 ปี เขาก็พบว่าตัวเอง...ยังคงไม่ชอบเซี่ยชิงเฉิงอยู่ดี
ชายแท้ไทป์พ่อจอมเผด็จการ ชอบมองเหยียด ไม่สนใจเขา หน้านิ่งตลอดปีตลอดชาติ
จิตใจเย็นชา ชอบบีบบังคับ เจอทีไรก็จบลงด้วยการทะเลาะกันทุกที
ทว่าเซี่ยชิงเฉิงกลับมองเขาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง เป็นคนธรรมดาทั่วไป
ที่ยืนอยู่ท่ามกลางดงดอกไฮเดรนเยีย และยื่นมือมาหาเขา พร้อมถามว่า
“ปีศาจน้อย ไม่เจ็บเหรอ”
เฮ่ออวี่ไม่เคยชอบเซี่ยชิงเฉิง แต่ก็ไม่เคยลืมเขาคนนี้เช่นกัน

📒 ผลงานเรื่อง : #病案本 #BingAnBen
📒 ชื่อภาษาไทย : บันทึกเวชระเบียน
📒 ผู้เขียน : #肉包不吃肉 #โร่วเปาปู้ชือโร่ว
📒 ผู้แปล : #อัลฟ่าหมาโบ้
📒 ผู้วาด : #zolaida
📒 จำนวนเล่ม : 8 เล่มจบ
📒 NC : บรรยาย
📒 การวางจำหน่าย : E-Book, รายตอน, รูปเล่ม
📒 กำหนดการวางจำหน่าย : จะแจ้งให้ทราบอีกครั้งในช่องทาง Rose Publishing

Coming Soon.

#RosePublishing #มาดามโรส #RoseNovel

[Kimmy赵 @yanineekim]

@lovelovedayy X holding ค่ะ น่าจะได้หยุดฉลองบ่อย เจ้านายชอบมีโมเม้นพิเศษกับเมีย เผลอๆอาจได้โบนัสแบบงงๆ 😅

[츄 ⟢ @qiutyjie]

ลูกหม่าม้า 100% ลูกหม่าม้าแบบก้อปวาง ลูกที่หน้าเหมือนหม่าม้าขนาดนี้ ดึงความสวยของคุณหม่าม้ามาเต็มที่มาก 🎀

[ninexin @ninexinxq]

หวงซิงถือหลอดหันไปเจอชิวชิว พอลงมือปักปุ๊บกล้องแพลนปั๊บ คลิปแฟลชแบ็คขึ้นเลย 'อันนี้ล่ะกินไหม'​ 'กินครับ'​ ตัดแบบขยี้มาก55555 #XingQiu

[Kimmy赵 @yanineekim]

@__luvutothemoon จองค่า ขอดูสภาพค้าบ

[Kimmy赵 @yanineekim]

@thepakja Xxxxx-xxx-xx-xxx. เราแบบนี้ค่ะ

[dae @wbxz4641]

The different between top and bottom
Axing body looks so stable on top of Qiuqiu 👀✌🏻 indeed our pretty top slay it 🙂‍↔️🤌🏼 #xingqiu ❣

[Kimmy赵 @yanineekim]

@maemehdiwa ห๊ะ....แล้วกลับเลยจิงดิ 5555