* Yankı gibiyim biraz.
Yanmaktan gelir kökü, yanmak dönmektir. Yankı demişiz ona, aks-i seda gibidir, kendi sesimiz bize geri döner ya ; yanmaktan yankı demişiz.
Öyle işte. *
Yanımda olanla olurum ,
olmayanı zorlamam.
Kendi yolumu kendim çizerim.
Ne alkışa ihtiyaç duyarım ne de onaya. Ben buyum, eksik ya da fazla değil.
Ve evet, bazen tökezlerim,bazen yönümü kaybederim...
Ama bu da benim yolumun parçası derim.
Her hatamda biraz daha kendim olurum...
Bir zamanlar iyi insan olursam hep iyilerle karşılaşırım sanıyordum, sonra hayat bir akşamüstü tüm merhametimi insafsız bir kalbin elinde un ufak edince mühim olanın iyi olmak değil de
iyi bir kalbe denk gelmek olduğunu anladım..
Eğer bana saygısızlık yaparsanız ,arkamdan vurursanız ya da yarı yolda bırakırsanız ve ben buna karşı sakin kalırsam bana sakın güvenmeyin.
Sessizliğim bunları kabullendiğimden değildir.
Fiziği ya da parası benim için önemli değil.
Önemli olan ertesi gün uyandığımda yine yanımda olacağını bilmek,
korkmadan nazlanabilmek, peşinden her yere gelebilecek kadar güvenebilmek.
Seni nasıl hissettirirse hissettirsin açıklama yapmayı çok gören, düşüncelerini gizleyen,seni sürekli kendinle ''acaba neden böyle davrandı?''' diye muhasebe yapmak zorunda bırakan,hatalarında herhangi bir telâfi çabası olmayan, iletişime kapalı insanlardan hızla soğuyorum.
Yarı yolda kalmıştım, halletim.
Kapıda kalmıştım, hallettim.
Hasta oldum, hallettim.
Param bitmişti, hallettim.
Çok üzgündüm çok yorulmuştum, hallettim.
Hep kendi kendime hallettim.
Teşekkür ederim kendime.
Bazı insanların tek sığınağı, tek dağı kendidir.
İletişimi problemli ve üslubu nezaketten uzak insanlarla muhatap olmamak hayat kaliteni doğrudan etkiliyor;
Görgü namına bir şey öğrenememiş ve kendisine bir şey katamamış
lakin uyanık pozlarla desteklenen ukala tavırları takınmayı adet edinmişler benden uzak olun lütfen.
Bir kadın kendi parasını kazanıp kendi ayaklarının üzerinde duruyorsa,
kendi geçimini sağlıyor ve kendi hayatını kurmuşsa,
bir erkeğin ona sunabileceği tek şey ona nasıl davrandığı ve onun için neler yapabildiğidir.
Bazı dersler rahatsızlandığında,ihtiyaç duyduğunda tekrar ediyormuş.
Yıl değişti,
ben iyileştim.
Şimdi tekrar aynı yerden sızladım.
Ateşim düştü belki,
ama eksikliğin derecesi hep aynı kalmış.
Bir kez daha yüzüme vurdu gece gerçekliğimi.
İnsan en çok ateşi yükselince anlıyor;
kim elini alnına koyuyor,
kim sadece kalabalıkta bir siluet.
Bazı tarihler değişmiyor aslında,
sadece rakamları büyüyor.
En son 2019’da da böyleydim;
kırılgan, hasta ve biraz eksik.
Şimdi yine aynı yerden sızlıyor içim,
değişen tek şey yıl.
neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.