@tamimasey من فکر می کنم دوام این رژیم قرن حجری به دلیل نبود بزرگان دراین اقلیم نفرین شده است. امید وارم اگر وجود خارجی دارند صدای شما را بشنوند و به میدان قدم بگذارند تا به اسارت فضاحت یک مردم بی دفاع برای همیشه پایان داده شود.
اقتداردمکراسی
سالها پیش، کارل پوپر گفته بود که دمکراسی حکومت مردم نیست، اما به مردم این هنر و توانا��ی را می بخشد که: سیاست ها، اشخاص و اندیشه هایی را که دوست ندارند؛ از طریق صندوق آراء و بدون خشونت، مهار کنند و یا از مسند قدرت دور سازند. پیام روشن انتخابات میان دوره ای دیروز آمریکا اقتدار دمکراسی بود. دراین میان سرافگندگی بیشتر نصیب الیگارشهای سرمست از پول وشهرت امریکایی شد که با ه��ینه کردن صد ها میلیون دالر از سیاست ها و اشخاصی که مردم دوست نداشتند حمایت کردند، اما مفتضحانه شکست خوردند.
#دمکراسی_اقتدار
#امریکا
آموزش و توسعه
تجربه جهانی در قرون اخیر نشان می دهد که آموزش با کیفیت بهترین راه توسعه یافتگی و نجات یک ملت از انحطاط است. حکومت افغانستان در عصر اخیر سلطنت ظاهر شاه و تا پایان جمهوریت داود خان، آموزش همگانی با کیفیت را یکی از اولویت های کاری خود تعریف کرده بود و اگر از انصاف نگذریم درآن تاریخ کشور هم درمقطع متوسطه و هم در مقطع تحصیلات عالی از کشورهای منطقه چیزی کم نداشت. آموزش معیاری و با کیفیت را همراه اعتبار و حر��ت انسانی درسطح منطقه و جهان داشتیم. با کودتای هفت ثور، ایدئولوژی چپ به جای علم آفت سلامت جان نسلها شد، حکومت تحت عنوان اندیشه انقلابی، بیماری نفرت و نابردباری را درجامعه توسعه داد. استمرار این سنت شیطانی در عصر حکومت های مجاهدین و طالبان اوضاع آموزش را به قرن حجر برگرداند و وضعیت به حدی اسفبارشده بود که در سالهای نخست جمهوریت به رهبری کرزی، کشور نه مکتب معیاری داشت و نه معلم آموزش دیده و بهره مند از مهارت تدریس، و نه کتاب معیاری و مطابق استندردهای جهانی آموزش مدرن. عصرزرین جمهوریت به مدد حمایتهای ملی و جهانی سبب شد که ساختار ها متحول شود و آموزش در دو مقطع متوسطه و عالی روزنه هایی از امید به توسعه یافتگی را در افق زندگی مردم بگشاید. بخش خصوصی در هردو مقطع آموزشی، بدون تردید مکمل رسالت آموزشی حکومت شد و امید به زندگی بهتر را دراذهان اکثریت نسل جوان تقویت نمود. اما افسوس که عقل تمدنی نخبگان سیاسی، از درک عمق فاجعه و ممانعت از تکرار فروپاشی ها، عاجز ماند و باردیگر آن فرصت طلایی برای توسعه ملی از دست رفت. هم اکنون همه ناظران آگاه می دانند وحس می کنند که وضعیت آموزش همگانی و تحصیلات عالی چگونه است. تصویر ذیل یک محکمه تمثیلی از دانشجویان رشته حقوق شعبه مزار دانشگاه ابن سینا است که در آن روزگار کانون بالنده و رو به رشد دانش حقوق در کشورما به شمار می رفت. یاد باد آن روزگاران یاد باد!
#طالبان
#علم_حقوق
#علوم_سیاسی
آیا دعای طالب و عالم حامی او، مستجاب می شود؟
یک روزی نیچه مدعی شده بود که خدا مرده است. من گاهی فکر می کردم که مراد نیچه از گزاره« خدا مرده است» دقیقا چیست؟ به مرور به این باور رسیدم که منظور او از مرگ خدا، مرگ تعبیر و تفسیری است که روحانیان کلیسا در روزگار این متفکر از «خدا» ارائه کرده اند. امروز در افغانستان دربند، طالب جرثومه جور و جنایت است. اما مدعی است که در مسیر اطاعت از خدا قدم می زند. کدام خدا؟! خدایی که اسلام و قرآن به جهان معرفی می کند خدایی است که به احسان و نیکی و عدل و مواسات و قسط و پارسایی، دستور می دهد. اهل ایمان می دانند که شریعت «سهله و سمحه» نبوی هیچ همانندی با شریعت طالب ندارد، بنا براین، باید همانند نیچه فیسوف مشهور آلمانی،مدعی شد که شریعت طالبانی مرده است همانگونه که خدای این جباران سنگدل و دور از کمترین مدنیت و انسانیت نیز، مرده است. خدای اینها در واقع همان شیطانی است که این جباران خون آشام را فریب داده و به این همه خون ریزی ، جنایت و بیدادگری آلوده کرده است. خدای اینها مرده است و از خدای مرده نمی توان استجابت دعای عالمان و یا هر فرد دیگری را انتظار کشید.
#طالب
#فقرافغانستان
۲۹ میزان روز ملی زبان ازبیکی را به همه هموطنان، خصوصا به شهروندانی که به این زبان ریشه دار تکلم می کنند؛ تبریک می گویم. آرزو می کنم روزی که همه مظاهر بی عدالتی از این آب وخاک رخت بربسته باشد؛ زیاد دور نباشد.
#StopHazaraForcedDisplacement
@Zabehulah_M33 معلوم نیست شما با این نوع تفکر، تا کجا و تاکی با مردم افغانستان منطقه و جهان درجنگ و جنجال خواهید ماند و میلیونها شهروند در داخل و خارج دود این آتش افروزی های تان را ناخواسته درچشم شان تحمل خواهند کرد؟!
روش نیکو و خردمندانه ای است. اینکه مساله افغانستان چیست و راه حل آن کدام است؛ به صورت دقیق از همین مسیر گفت و گو و مناظره علمی بین نخبگان، قابل شناسایی و دسترس است. اما فضای فرهنگی جامعه ما به شدت ملتهب و متأثر از آیدئولوژیهای سیاسی است و این کمی کار را صعب می سازد اما راه دیگری بهتر ازهمین مسیری که آغازشده است؛ وجود ندارد. برای دوستان و همه نخبگان آرزوی توفیق دارم.
مکتب شیکاگو
سالها پیش در دوره های دانشجویی با نام « مکتب شیکاگو» در دانش جامعه شناسی آشنا بودم و از مطالعات زیر شاخه های این رشته از جمله : جامعه شناسی شهری ، جرم شناسی و جامعه شناسی انحرافات مطالبی را خوا��ده بودم و علاقه مند به خواندن تحقیقات میدانی و مردم نگارانه دراین رشته از علوم انسانی بودم. درمکتب شیکاگو پژوهش های بسیار مفید در امنیت و توسعه شهری و کاستن از جرایم صورت گرفته است و اگر چه آوازه این مکتب در بین دو جنگ جهانی مطرح شده بود اما هنوز هم در میان علاقمندان به این گونه مباحث این مکتب بسیار اهمیت دارد و در نظریه پردازی متفکران این مکتب از همه مراکز جهانی از شهرت بیشتری برخوردارند.
در هفته گذشته مسافرتی به ایالت اندیانا داشتم و توفیق یار شد که درمسیر راه از شهر زیبای شیکاگو هم دیداری داشته باشم. خاطره های گذشته و تصاویری که از طریق مطالعه از این شهر داشتم دوباره«مکتب شیکاگو» در ذهنم زنده شد.
باشناختی که همه از بافت جامعه افغانستان داریم، مراجعه به نظر مردم نمی تواند نظام پسا تروریزم را به صورت دقیق حل کند. چون جامعه بااین بافت اکثریت بی سواد و فقیر وتحت نفوذ افکارسنتی، نمی توانند کاری بکنند. وضع را خراب تر می کنند. باید همین نخبگان بتوانند راه حل دایمی برای این مشکل را بیابند و عمومی کنند. متاسفانه رگه هایی از اقتدارگرایی و خود حق پنداری طالبانی در دیدگاههای برخی از مهمانان محترم تان آشکاراست. بهترین راه برای یافتن راه حل مشکل پسا تروریزم همین گفت وگو و بحث میان نخبگان است.
جغرافیای توحش و بربریت
در انسان شناسی تکاملی این فهم مطرح است که نهادهای اصلی بشری در دل« توحش» بنیاد گرفته و در«بربریت» تحول یافته و در«تمدن» به بلوغ نزدیک شده است. ازاین نظر اعصار زندگی آدمیان به سه عصر« توحش» «بربریت» و عصر« تمدن » تقسیم می شود. عصر توحش همان عصر انسانهایی اولیه و فاقد امکانات ارتباطی و کلامی است. حرمت «نهاد مالکیت» دراین دوره درحد صفر است. بشر با تحمل مرارتهای زیادی در طول قرون متمادی، موفق شده است که تا حدود زیادی از وضعیت توحش و بربریت فاصله بگیرد و به جان، مال و حیثیت و کرامت همدیگر با وضع مقرراتی حرمت قابل شود و این وضعیت را متفکران انسان شناس،گذارجهانی از توحش به تمدن نامیده اند. عصری که قانون، حقوق و دارایی های همه شهروندان را بدون ملاحظه کمترین تبعیض، به رسمیت می شناسد و باقدرت از آن صیانت می کند. حرمت مالکیت خصوصی از مختصات جوامع متمدن کنونی درسراسر عالم محسوب می شود.
هم اکنون درقرن ۲۱ درهیج جای جهان، جامعه و حکومتی را سراغ نداریم که سلوکی همانند دوران توحش را به نمایش بگذارد و بی ه��چ هراسی از بازخواست، براموال و کرامت انسانی بخشی از شهروندان دست تعدی دراز کند؛ به جز امارت طالب در افغانستان. هم اکنون، تعرض طالب به اموال و املاک خصوصی مردم به یک امر عادی مبدل شده است. درافغانستان کنونی شهروندانی که با تحمل مرارتها و سالها تلاش وکار، املاکی را مطابق قوانین نافذه کشور خریداری و درآن مسکن یا مکانی برای کار، ساخته اند، توسط عوامل امارت، به سهولت و آسانی غصب و مصادره می گردد. این اوضاع نشان می دهد که جباریت سرکوبگر و فاقد مشروعیت ملی و بین المللی طالب،جغرافیای افغانستان را به عصر توحش و بربریت برگردانده است.
طالب و همه ستم پیشگان جبار، باید منتظر عواقب مظالم بی حد و حصر خویش باشند. اکثریت مردم دیگر به عصر توحش بر نخواهند نگشت و زوال سلطه جبارانه امارت؛ امری محتوم وبدون برگشت است. روزی که همه این جباران خون آشام در پیشگاه مردم بی دفاع کنونی، به پاسخگویی مجبور شوند؛ بسیار نزدیک است
تشابهات ملا هبه الله و عبدالرحمن
در برنامه ایکس که از سوی یکی از نهادهای ترکتبار هموطن به مناسبت گرامی داشت از یاد و نام قربانیان نسل کشی هزاره ها در۱۸۹۳ و قتل عام ترکتباران درشمال، تنظیم و برنامه ریزی شده بود؛ نخبگان زیادی سخن گفتند اما برای من که علاقمند این نوع مباحث هستم، صحبتهای مایکل سمپل نماینده پیشین اتحادیه اروپا در افغانستان جذابیتی بیشتر داشت. سمپل مدعی است که هبه الله و عبدالرحمن ماهیت همانندی درسلوک حکمرانی شان دارند. او دلایلی زیاد برای این مدعا ذکر کرد اما مهم ترین دلیل او به نظرم استفاده ابزاری از دین برای کسب و تحکیم قدرت توسط این دو حکمران در دو دوره متفاوت تاریخی است. عبد الرحمن در کتاب منسوب به خود(تاج التواریخ) مدعی است که امیرمؤمنان است و از سوی خداوند به عنوان اولو الامر مطاع مردم افغانستان مقرر شده است. و به تبع او امروز ملاهبه الله با استناد به متون دینی خود را امیر المؤمنین می داند.
من معتقدم که استفاده ابزاری از دین اسلام در همه رژیمهای استبدادی، میراث اموی ها در تاریخ اسلام است. امام علی در نامه معروف به مالک اشتر والی خود به مصر، به استفاده ابزاری ازدین توسط اموی ها اینگونه تصریح کرده است: ان هذا الدین کان اسیرا فی ایدی الاشرار... این دین در دست اشرار مسلح اسیر بود و در آن مطابق تمایلات نفسانی عمل می شد و ابزاری برای طلب دنیا شده بود. این میراث شیطانی را هم عبدالرحمن و هم هبه الله مدیون سلسله منحوث اموی هستند و دین اسلام را که یک سرمایه معنوی متعلق به همه ملل مسلمان و همه انسانها است، چنان به نژاد پرستی و بیدادگری آلوده ساختند که هر شهروند خردمند و با وجدانی از آن احساس نفرت می کند. اینها دین حق را به چه افیونی مبدل ساخته اند، که خون ریزی ها و غارتگری هاو جرایم نسل کشی های فاجعه بار شان را به راحتی برای توده های عامی و جاهل، قابل قبول ساخته است. مطابق آخرین احصائی�� یونیما طالبان تنها از ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۱ چهل هزار انسان غیر نظامی را در سراسر افغانستان سلاخی کرده اند و ۷۷ هزار را زخمی نموده اند و میلیونها شهروند از بازماندگان قربانیان در ترومای این حوادث کما کان در رنج اند. امروز درد و دریغ خردمندان جامعه حاصل از این است که همه این خون ریزی ها به نام دین انجام گرفته اند. حکمرانان مستبد افغان ،مانند سلسله اموی نام این استفاده ابزاری از دین ��ا « جهاد» نامیده اند.
یاد همه قربانیان نسل کشی ها و قتل عام ها را در تاریخ خونبار افغانستان گرامی می داریم.