Hatırlayacaksınız, 15 Ağustos’ta Kasımpaşa–Trabzonspor maçı sırasında stat çevresinden atılan bir havai fişek, sanatçı dostumuz Murat Melih Özen’in evine düşmüştü. Evi ve atölyesi kullanılamaz hâle gelmiş, yıllarını verdiği eserleri yangında zarar görmüştü. Evinin yanması sırasında can kaybı bile yaşanabilirdi, böyle kötü ve acı bir olaydı.
O günlerde İBB olarak kendisini, üretimini sürdürebilmesi için Süleymaniye’de bir yıl boyunca çalışabileceği bir atölyeye davet ettik. Melih Bey şimdi burada mesleğini sürdürmeye, resim yapmaya devam ediyor. Yaşanan o kadar trajik bir olaydı ki yanan tabloların görüntüsü hakikaten hepimizi kahretmişti. Yangının ardından bir sergi yapılarak yanmış tabloların gösterilmesi ve bu acının sahipsiz bırakılmaması herkesin ortak görüşüydü.
Yangında zarar gören ve kurtarılabilen eserleri, Denizhan Özer’in küratörlüğünde, Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği ve Artkolik’in desteğiyle “Yangından Sonra” sergisinde bir araya geliyor. Sergi, 3 Kasım’da UPSD Sanat Galerisi’nde açılıyor; 29 Kasım’a kadar görülebilecek.
Bu sergiyi, popülizmin ve vandalizmin başka hayatlarda açtığı yaralarla yüzleşmek, bir sanatçının yeniden üretime tutunma çabasına ortak olmak bakımından çok değerli buluyorum. Dayanışmanın devamına ihtiyacımız var.
Taraftarlarının neden olduğu bu trajedi sonrası Kasımpaşaspor ve Trabzonspor’un, her iki kulübün taraftarlarının, hatta tüm futbol camiasının sergiye sahip çıkmasını bekliyorum. Bu hem herkesin vicdan sorumlulugu hem de gerçekten toplum olmanın gereği.
Herkesi açılışa davet ediyorum. Gidelim, eserlerini görelim, sanatçı dostumuzla sohbet edelim, onun yalnız olmadığını gerçekten kalpten hissettirelim. Hayatını ve emeğini yeniden kurarken yanında olalım.
Birbirinden çok uzak gözüken ama aslında sosyal kültürel yaşamın parçaları olan spor ve sanatın yaşanan sıkıntılarda birbirine uzaktan bakması değil, yaşamın her alanında olduğu gibi mesafeleri kaldırarak gerçekten dayanışma ve sahiplenme tutumu göstermesi gerekiyor. Bu her şeyden önce bir vicdan borcudur. Açılışta buluşmak dileğiyle.
Cop31’de yayınlanması için belgesel teklifi geldi ve bu belgeseli üst akılla çizgilerimizi asla bozmadan yönlendirdik yayınlattık. Esas olan iklim kanunuyken ve yasalaşmışken bu yasayı nasıl geri alabiliriz diye sorgulamayanlar bizlere hiç bir etkisi olmayan ama dünyaya davamız adına harika bir mesaj olan belgeseli hedef gösteriyorlar, bu hedef gösterenlerin küreselcilerin etki ajanı olduğunu da gayet iyi biliyorum. İlk başlarda konuyu anlamadan bana eleştiride bulunanların çoğu mesaj atarak bizi kandırarak manipüle ettiler diyerek özür dilediler, hepsi başım gözüm üstüne, sözlerim hala anlamayanlara;
Cop31’de yapay et değil Ata tohumları ve zehirsiz tarım konuşturduk
Cop31’de yıkandığınız suya bile karışmayı değil Ata tohumları ve zehirsiz tarım konuşturduk
Cop31’de bahçenizde yetiştireceğiniz 2 tane domatesi sulamanıza bile izin vermeyecekleri yerine Ata tohumları ve zehirsiz tarım konuşturduk
Cop31’de aldığınız nefese bile karışmak yerine Ata tohumları ve zehirsiz tarım konuşturduk
bunu yaptıkta ne kaybettik?
Ben ilmek ilmek tek başıma işleyerek bu günlere getirdiğim farkındalığı af buyurun üst akılla getirdim, bu üst akılla her şeyin üstesinden geliyorum ancak beni uğruna canımı malımı ortaya attıklarımın anlayamaması zorluyor. Şunları yazdırmanız bile bana büyük ayıbınız ve beni tehlikeye atmanız ve bunun ikinci bir şansı olmayacak ama canınız sağolsun hepimiz faniyiz.
Soruyorum; benim yöntemlerim üst akıl, bilinçlere kötü şeyleri değil iyi şeyleri sokmak. Adım adım ilerleyerek yıllar sonrasını hesap etmek, insanları kötülüklere değilde iyiliğe inandırmak ve yöntemlerimle başaracağım
Siz bana yanılıyorsun diyebilirsiniz yönteminiz yanlış diyebilirsiniz amenna o zaman lütfen önüme bir çözüm koyar mısınız? hangi çözümünüz var da onu engelliyoruz bilmek ister hemde inanın sorgusuz sualsiz çözüm bulanın peşinden gideceğim. Senin çözümünü de istemiyoruz bizimde çözümümüz yok diyorsanız da hepinizi yaradana havale edip çekileceğim. Ben inandım ,denedim, uğruna çalıştım vicdanım rahat gerisi sizin.
Ozan'ı otizmli bir çocuk olduğu için ilkokul ve ortaokulda, başarabileceğini söylememize rağmen hiçbir okul etkinliğine katmadılar.
Eğitim süreçlerinin her aşamasında sistemle güreşerek, 17 yıldır birden fazla kez hukuk yoluyla sistemi kündeye getirerek bugünlere geldik. Bu yıl son senesi, liseden mezun olacak.
Son iki yıldır yine TİHEK kararıyla girebildiği okuldaki yöneticileri bu konuda son derece iyi niyetli ve görevlerinin bilincinde neyse ki. Dolayısıyla ilk günlerde bu durumu dile getirdiğimden beri okulun her etkinliğinde Ozan da sahneye çıktı, İngilizce gösteride bile ona görev verildi ve sahnede arkadaşlarıyla yer aldı.
Bu yıl Ekim başında bana "annecim 29 Ekim'e az kaldı" demeye başladı. Tabii bizde bu şöyle oluyor. Bunu söylemeye başlıyor, bazen günde 20 kez söylüyor ve her gün mutlaka tekrar ediyor. :) Zaten metal müziğin yanı sıra arada bir bazı marşları ya da Parla'yı odasında dinlediğini kapı dışından da duyuyordum. Büyük bir özlemle Cumhuriyet Bayramı'nı bekliyor.
Bugün provaya katılmış, aslında özellikle zil seslerine katlanması duyusal açıdan çok kolay değil ama yine de yüzünden mutluluk akıyor. Telefondan sözleri takip edip söylemeye çalışıyor. Törende de bir şiir okuyacak, evet diğerleri kadar akıcı olmayacak, ses tonu kimilerine tuhaf gelecek ama o şiiri mutlaka okuyup bitirecektir.
şiirin adı, Cumhuriyet, son satırları şöyle...
Korumaya ant içtim, seni nabzım vurduka
Başımızın tacısın, var ol dünya durdukça
#yaşasıncumhuriyet
@zekienesakkan "M" ile başlayan isimler iki kez kullanılırsa ikileme gibi olur. (Kendi adıma ithafen) Mert Mert mesela. Ya da "Zeki" gibi sıfatsa da ikileme gibi olur. "Zeki Zeki konuşuyor." Bence uygulanabilir.
GÜZEL BİR HABERİM VAR! 🇹🇷🇮🇹
37 ülkeden 92 başvuru arasından seçilen 18 finalistten biri olarak, Fosco Corti Uluslararası Koro Şefliği Yarışmasında Türkiye’yi temsil edeceğim! 💫
📍 Torino, İtalya · 23-25 Ekim 2026
2019’da Hong Kong’da düzenlenen Dünya Koro Şefliği Yarışmasının 12 finalistinden biri olmuştum. 2021’de ise Fosco Corti’de yarışmaya hak kazanmış, ancak pandemi nedeniyle katılamamıştım. 🌿 Beş yıl sonra, yarışmaya Türkiye’den seçilen ilk ve tek koro şefi olarak yine son 18’deyim! ✨
İtalya Koro Federasyonu #Feniarco, Piyemonte Korolar Derneği ve Torino Giuseppe Verdi Konservatuvarı @ConservatorioTo tarafından, Avrupa Koro Birliği #EuropeanChoralAssociation iş birliğiyle düzenlenen bu çok önemli yarışmanın farklı etaplarında aynı zamanda çok değerli korolarla çalışma şansımız olacak. 😊
İtalya’dan #LibercantusEnsemble, #CoroLaRupe ve #CoroDaCameraDiTorino, Almanya’dan #TölzerKnabenchor ve eğer finale kadar gelebilirsem, Letonya’dan, dünyaca ünlü ve çok sevdiğim #YouthChoirKamer.. 💫
Eski yeni tüm dostlarla bir arada, ilham dolu bir hafta sonu geçireceğim ve bu çok önemli yarışmada ülkemi temsil edeceğim için çok heyecanlı ve gururluyum. 🙏🏻 Her birinizin desteğini ve iyi dileklerini hissetmek benim için çok değerli olacak. ❤️ Birlikte yarışacağımız tüm arkadaşlarıma da şimdiden gönülden başarılar diliyorum! 🎉
Tüm etaplar canlı yayımlanacak! 📺 23 Ekim Cuma Türkiye saatiyle 10.30’dan itibaren üç gün boyunca Feniarco’nun YouTube kanalından takip edebilirsiniz: https://t.co/S8PBsyM6je
Ayrıca o tarihlerde İtalya’da olan veya yolu Torino’dan geçen varsa, yarışmayı canlı canlı izlemeye de beklerim elbette! ☺️
Program ve tüm detaylar: https://t.co/m843bXDN44
Bildiğim kadarıyla, bugüne kadar Türkiye’den uluslararası bir koro şefliği yarışmasına seçilen başka bir şef olmadı. Dilerim önümüzdeki yıllarda daha nice şefimizi bu sahnelerde görür ve çok daha büyük başarılarını hep birlikte kutlarız. 🙏🏻
Bu arada, yalnızca birkaç gün sonrasında.. Kasım ayında başka bir ülke, bu kez biraz farklı bir sahne.. Sizce? 👀
#masisgozbek #foscocorti #choir #conducting #conductingcompetition @TC_RomaBE@TC_MilanoBK@ItalyinTurkiye@ItalyinIstanbul@yeeitalya@UlgenElif@IFCMofficial@andante_dergisi@msgsuniversite@twitorino
@F1Krampon Mavi lastikler neden var? Bugünün ılık g*tlü pilotları ve FIA yönetimi onları hiç kullanmasın diye tabi ki. ÖAyrıca önceden belirledikleri sonuçları böyle bir havada garanti edemezler, bu da bir sebep.
Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar,
Yarın, 28 Eylül Pazartesi, Çağlayan Adliyesi’nde saat 10:00’da duruşmam var.
88 gün sonra ilk kez kelepçeleneceğim ve araba kornası duyacağım. Kelepçeyi özlemediğim kesin, bakalım araba kornasını özlemiş miyim?
İyiyim. Güneş olmadan da yaşanıyormuş, güneş abartılmış bir balonmuş.
Biraz da cezaevinden havadisler: Sınıf atlama heyecanı var Karatepe’de mahallemize 2 özel jeti olan komşu taşındı. Herkes bir gecede radikal seviyede artan refah seviyesine uygun davranmaya çalışıyor. Ben de buna uygun olarak bu tweette “zengin derdi” sayılacak bir konu seçtim: Cezaevi ve müzik.
“Müziksiz yaşayamam” tipi bir insan hiç olmadım, hatta epey de yaşarım ama “müziksiz 88 gün yaşayamam” tipi bir insanmışım meğer. Rüyalarımdan birinde; tahliye olduğumu fark edince hemen Peyk açıyordum ama Peyk olmayan bir şey çalıyordu. Radyo ve Dream Türk var ama hep Peyk olmayan bir şey çalıyor.
Şimdi övmeye çekiniyorum; TRT 2’yi övdüm, son 1 aydır yok. Radyo 3 sağolsun, Gojira çaldı 1 saat. Böyle mucizevi anlar dışında pek seçenek yok. Bu yüzden bu yaşa kadar ergen inadıyla taşıdığım Türkçe pop alerjimi aşmam gerekti. Bu hafta savunmama hazırlanırken 24 saat boyunca Dream Türk açıktı. Sadece yan komşum Haluk Levent, Mamak Türküsü ya da Haziran’da Ölmek Zor çaldığında TV’yi kapatıp avluya çıkıyorum. Kuyu tipinin tek iyi yanı akustiği olabilir.
24 saat Dream Türk izlerseniz 4 kere Ezhel’i görebiliyorsunuz, özledik. Onun dışında Türkçe pop. Girl Band, Boy Band ve Karışık Band salgını var, herkes dikkatli olsun. Kalabalık ortamlara girmeyin, aniden bir koreografinin parçası olabilirsiniz.
Favorilerim:
Eypio & Sibel Can – Kıyamam
Mabel Matiz – Umrumdışı
Hücremde Mabel Matiz’in “Ben büyüttüm boy boy” dansını yaparken infaz koruma memuruna yakalandım. Bir kere de derbi günü MasterChef izlerken yakalanmıştım, iki etti.
Savunma öncesi gündemden uzaklaşmak için seçtiğim bu yumuşak konuyu burada yazdığım bir rap ile bitireyim. Sabah 9’da ekmek dağıtımı oluyor. Haftada birkaç gün de ekmekle birlikte poğaça veriliyor ve kruvasan neşesi yaşanıyor. O günler önce koridorda servis tezgâhının tekerleğinden çıkan sesler yankılanıyor. Sonra dağıtımı yapan memur bozacı gibi bir nağmeyle bağırıyor: “Ekmek ve poğaçaaaa”
(Fuat Ergin tarzı bir flow’la)
Ekmek ve poğaça Vaktimiz bolca Cicibebe olmasa Halimiz n’olcak Menü ful carbo Ne peynir ne yarım kadeh Doluca Haluk, Cem, Özkan, ben D Blok dört yapraklı yonca
Görüşmek üzere.
@TRF1net Çok değerli bir iş yapıyorsunuz fakat çeviriye dikkat etmenizi öneririm. "Kaçış" tuşu derken "Escape/Esc" tuşu kastedilmiş muhtemelen. Gözden kaçmış olmalı. Tabi minik bir hata, bunun dışında emeğinize sağlık. 💪🏻
Alman gazeteci Günter Wallraff, 1983 yılında sıra dışı bir iş yapmaya karar vermişti. Kılık değiştirip 2 yıl boyunca Türk işçisi “Ali Levent Sinirlioğlu” takma adıyla çalışacak, böylece misafir işçilerin çalışma şartlarını yakından görmüş olacaktı.
Siyah bir peruk ve lens taktı. Türk bir babanın Yunanistan’da büyüyen oğlu olarak Türkçesinin az olduğunu söyleyecekti. Tüm hazırlıklarını tamamladıktan sonra gazeteye ilan verdi: “Sağlam ve yapılı yabancı işçi iş arıyor. Ağır ve pis işlerde çalışırım. Ücret önemli değil.” İlk bulduğu işlerden biri inşaat işiydi:
Size yazmak için bahane üretiyor gibi olacak ama son tweetten sonra 2 kere daha tutuklandım. Bazen hücrede zimmetli çakmağı kaybedince ya da kütüphaneden aldığım kitaba bir şey olunca dışarıdaki refleksimle çok geriliyorum ama sonra “napacaklar bir daha hapse atamazlar ya” diye kendimi rahatlatıyordum. Atabiliyorlarmış.
Neyse, Moby Dick bitti. İddianame hazır.
Duruşma tarihi 28 Eylül.
Görüşmek üzere.
Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar.
Bir iyi haber, bir kötü haberim var.
İyi haber: Tahliye oldum.
Kötü haber: Tutuklandım.
Ben de sizin okuduğunuz hızda öğrendim bu iki haberi. Bu sefer, Daltonlar hakkındaki şakadan, “suçu ve suçluyu övmek” suçundan tutuklandım.
Cezaevinde sıradan bir 58. gündü. Bir elimde Cici Bebe, diğer elimde İhsan Oktay. Konstantiniye’nin dehlizlerinde dolaşıyordum. “SEGBİS’in var” dediler. Bayram değil, seyran değil; bu neyin SEGBİS’i düşüncesiyle koridora çıktık. Hücre-SEGBİS arasındaki bir dakikalık koridor yolculuğunda özgürmüşüm, bilmiyordum. Bilsem hafiften dans ederdim.
Avukatlarıma haber verilmediğini, normalde salona gelmem gerektiğini ama acele bir durum olduğunu bildirdiler. Suçlamaya konu metni okudular. “Çocukları dövmemeliyiz.” demişim de “Neden çocukları dövmek gerektiğini düşünüyorsun?” diye sorulmuş gibi hissettim. Hayattan, Türkçemizden ve altı üstü komediden söz ettim. Tekrar tutuklanmama karar verdiler. Adli yılın açılışını burada kutlayacağım, başarılı bir sezon olsun.
90 dakikalık gösteriden iki ayda bir yeni suçlama çıkıyor. Reels yerine tam gösteri YouTube kanalımda, odaklanma problemi olan varsa da telefon detoksu öneririm. Bana iyi geldi.
Ben iyiyim; moralim, sağlığım yerinde. Bu ay çocukkenki ağustoslar gibi hızlı geçti. Allah’tan okul yok Eylül’de.
Bu mektubu yazarken cezaevinde 10 saniyeliğine elektrik gitti. Karanlıkta bütün mahkumlar hücrelerde ıslık çalıp bağırdılar. İlkokulda pikniğe giderken gezi otobüsü tünele girmiş gibi hissettim.
Karatepe 2026, efsane tayfa. Unutulmayacaksın.
İkinci gösterim Ölü Deniz, bugün 20:00’da, youtube kanalımda yayında.
Harbiye’de çektik, 90 dakika, olduğu gibi, size emanet. sevgiler.
tam şurada olacak: https://t.co/uynn4dJQL5