انسانیت یعنی دیدن رنج دیگری و بیتفاوت نماندن.
یعنی مهربانی در دل تاریکی، صدای عدالت در میان سکوت.
انسانیت، مرزی نمیشناسد؛ نه زبان، نه رنگ، نه مذهب،
تنها یک اصل دارد:
دردِ تو، دردِ من است.
#نه_به_نژادپرستی
افغانستان این روزها پر از خبرهای تلخ است؛ زنانی که بازداشت میشوند، جوانانی که کشته میشوند، دخترانی که از آموزش محروماند و مردمی که برای شنیده شدن صدایشان هزینه میپردازند. آنچه بیشتر از همه ناراحتکننده است، ادامه یافتن این وضعیت و بیپاسخ ماندن رنج مردم است.
#BanTaliban
امروز دهمین روزی است که هرات به زندان دخترانش تبدیل شده. امروز هم تروریستها زنان را در خیابانها شکار کردند.
زنان هرات امروز بهای وحشت و حقارت یک رژیم زن ستیز و سکوت جهان را میپردازند..
منابع محلی: مراسم تشییع جنازه مرتضی کریمی، نوجوان ۱۶ سالهای که پس از زخمی شدن در اعتراضات جبرئیل هرات جان باخت، تحت محدودیت و تدابیر شدید طالبان برگزار شد. به گفته منابع، طالبان خانواده او را تهدید کرده و هشدار داده
#StopHazaraGenocide
امروز اگر من سکوت کنم، تو سکوت کنی، پس فردا چه کسی صدای ما خواهد بود؟
دختران افغانستان حق دارند درس بخوانند، رویا ببینند، آزاد زندگی کنند.
طالبان نمیتواند آینده یک نسل را بدزدد.
#تحصیل_کار_آزادی
#نسلکشی علیه #هزارهها، سرکوب و محرومکردن #زنان و دختران از آموزش و کار، نشانه قدرت طال-بان نیست؛ گواه ترس و درماندگی آنهاست.
ستم پایدار نمیماند، بلکه آنان را به سقوط نزدیکتر میکند.
#StopHazaraGenocide
مرتضی کریمی یکی از زخمی های شهرک جبرئیل هرات توسط مرمی های طالبان جانباخت !
هزارهها برای بلند کردن صدای عدالتخواهی و برابری بسیار قربانی داده اند و مرتضی کریمی یکی از همان کاروان است.
روحش شاد و یادش گرامی باد !
#StopHazaraGenocide
به افتخار مردم غیور هرات که امروز، با شجاعت، عاری از ترس، با ختم نماز جمعه، دوباره به جاده ها برآمده و با سر دادن شعار های چون مرگ بر دیکتاتور و زن و زندگی و آزادی، خواهان ختم بازداشت زنان شدند.
طالبان کودن که هیچ درکی از سنن و فرهنگ مختلف مردم افغانستان ندارند، به اجبار میکوشند که برقع را که نه پوشش اسلامی و نه پوششی مانوس با فرهنگ مردم افغانستان است، بر زنان این سرزمین اجباری سازند.
حجاب زنان در هرات تا بود و هست، چادر نماز بوده و زنان هرات که میخواستند حجاب داشته باشند، به انتخاب خود، نه به اجبار، چادر نماز میپوشیدند.
برقع در هرات مروج نبود و نیست و طالب نمیتواند که این پوشش غیر اسلامی و غیر انسانی برقع را بر زنان هرات، به زور گلوله، بقبولاند.
زنده باد مقاومت مردم هرات برای حفظ فرهنگ این خطه...
گفته میشود که در حمله مسلحانه بالای اداره «امر بالمعروف» در ولایت هرات، دو تن از افراد گروه جنایتکار حاکم کشته شدهاند.
گویا حمله از سوی «جبهه آزادی» صورت گرفته است.
درد و اندوه این چند روز را فقط همین یک اتفاق میتوانست اندکی تسکین بدهد.
قامت چریکان آزادی بلند باد.
#هرات
#تحصیل_کار_آزادی
سرنوشت غمانگیز محمدامین بازتاب فرهنگی است که در آن مادر، خواهر و زن، قلب خانواده و مایهٔ عزتاند. هزارهها بارها ثابت کردهاند که در برابر تحقیر، ظلم و تعرض سکوت نمیکنند؛ حتی اگر بهای آن جانشان باشد. او انتخاب کرد که اینگونه بمیرد، تا بگوید؛ در میانه ظلم و مقاومت، هنوز کسانی هستند که مقاومت را انتخاب میکنند؛ حتی اگر آخرین انتخاب زندگیشان باشد.
یادش جاودان؛ نامش ماندگار؛ و فداکاریاش چراغی برای وجدانهای بیدار.
دو شب پیش در یکاولنگ بامیان، چهار مرد مسلح برای ربودن یک دختر ۱۲ ساله وارد خانهای شدند. محمدامین، برادر نوجوان او، برای دفاع از خواهرش در برابر مهاجمان ایستاد و جان خود را از دست داد. او تنها پسر یک خانواده فقیر بود؛ نوجوانی که در برابر خشونت ایستاد و بهای آن را با زندگی خود پرداخت.
این رویداد تنها یک جنایت دردناک نیست، بلکه پنجرهای به واقعیتی است که بسیاری از شهروندان افغانستان هر روز با آن روبهرو هستند. سالهاست که از «تأمین امنیت» سخن گفته میشود، اما امنیت واقعی را باید در زندگی مردم جستوجو کرد؛ در اینکه آیا یک کودک از ربوده شدن در امان است، آیا خانوادهها از شر زورگویان و افراد مسلح مصوناند و آیا قربانیان میتوانند به عدالت دسترسی داشته باشند یا نه.
تنها چند روز پیش نیز خبر کشته شدن یک شهروند استرالیا در منطقه خودبابه جاغوری منتشر شد. پیش از آن نیز موارد متعدد قتل، آدمربایی، زورگویی و خشونت در نقاط مختلف کشور گزارش شده است. همزمان، هرگونه اعتراض مدنی، دادخواهی و مطالبهگری با محدودیت و سرکوب مواجه میشود. نتیجه آن است که صدای قربانیان ضعیفتر و احساس مصونیت عاملان خشونت قویتر میشود.
ماجرای محمدامین فقط داستان یک نوجوان شجاع نیست؛ داستان جامعهای است که در آن شهروندان عادی هزینه نبود عدالت، پاسخگویی و حاکمیت قانون را میپردازند. نام محمدامین باید زنده بماند، نه فقط به خاطر شجاعتی که از خود نشان داد، بلکه به عنوان یادآور این حقیقت که امنیت واقعی با آمار و شعار سنجیده نمیشود؛ امنیت واقعی زمانی معنا دارد که جان، کرامت و حقوق شهروندان در عمل محافظت شود.
بهای این شعار برای هرات، خون پاک جوانانش در جبرئیل بود.
امروز با دست خالی رو به تفنگهایی که دیروز شلیک کردند، ایستادند و دوباره فریاد زدند. #زن_زندگی_آزادی
و این یعنی شما باخته اید …
زیر بار خشونت، عقده و خشم بی امان طالب این رژیم سفاک و جاهل دیگر دمی برای زندگی نمانده است. طالب، مردم را یکی یکی به نام دزد، شرور، بغاوت گر، داعشی، جاسوس نابود می کند. ما را به چنین دژخیمی فروختند، همان کشورهایی که خود را مفتخر حقوق بشر می گیرند.
بزرگان و افراد صاحب نفوذ هزاره، نباید به هیچ عنوان اجازهی برگزاری تظاهرات در محلههای هزاره نشین را بدهند. برچی، جبرئیل و … جای تظاهرات نیست
کسی که میخواهد صدایش شنیده شود باید به مرکز شهر برود. اگر برادران خواهران پشتون و تاجیک امدند هزاره هم در کنارش! یا همه با هم یا هیچ کس!
کشته شدن نوجوان ۱۴ ساله در دفاع از خواهرش در بامیان
منابع محلی در ولایت بامیان میگویند محمدامین، نوجوان ۱۴ ساله، در ولسوالی یکاولنگ هنگام دفاع از خواهر ۱۲ سالهاش در برابر افراد مسلح کشته شده است.
به گفته منابع، چهار مرد مسلح دو شب پیش با هدف ربودن این دختر وارد خانه خانواده شدند. محمدامین در تلاش برای جلوگیری از این اقدام با مهاجمان درگیر شد و در جریان این درگیری جان باخت.
منابع محلی میگویند عامل اصلی این حمله فردی است که در سالهای پایانی حکومت پیشین به اتهام قتل همسرش تحت پیگرد قرار داشت و پس از بازگشت طالبان به قدرت به صفوف این گروه پیوسته است. باشندگان محل او را متهم به زورگویی و ایجاد هراس در منطقه میکنند.
گفته میشود همدستان مهاجمان پس از این رویداد متواری شدهاند. گروه طالبان تاکنون درباره این حادثه واکنشی نشان ندادهاند.
#Asif_Akbari
... و متأسفانه محمد امین کشته میشود و افراد وابسته به طالبان صحنه را ترک میکنند و محمد امین َشغل چوپانی داشته و یگانه فرزند و نان آور خوانواده بوده است .
وضعیت در افغانستان به گونه ی شده است که هیچ کسی هیچ گونه امنیت ندارد و فقط تفنگ حاکم است #StopHazaraGenocide
تا امروز کمتر دیده بودم یک ایرانی با چنین صراحت، صداقت و شجاعتی از نقش مخرب جمهوری اسلامی در فاجعه افغانستان سخن بگوید. سالهاست که حکومت ایران تلاش کرده خود را حامی مردم افغانستان نشان دهد، اما واقعیت این است که در کنار دیگر بازیگران منطقهای، در تقویت نیروهای بنیادگرا و تداوم رنج مردم افغانستان سهم بسزایی داشته است، از حمایتهای مالی گرفته، تا تعیین خطمشی سیاسی طالبان و سپردن سفارت افغانستان در تهران به طالبان،…
امروز نیز در حالی که زنان افغانستان زیر سنگینترین اشکال آپارتاید جنسیتی و سرکوب سازمانیافته زندگی میکنند، جمهوری اسلامی تنها چند قدم با بهرسمیتشناختن رسمی طالبان فاصله دارد. این در حالی است که هرگونه عادیسازی روابط با طالبان، به معنای نادیده گرفتن رنج میلیونها زن و دختری است که از ابتداییترین حقوق انسانی خود محروم شدهاند.
بیان این حقیقت شاید برای بسیاری خوشایند نباشد، اما سکوت در برابر آن چیزی جز شریک شدن در فراموشی قربانیان نیست. ممنونم که این مسئولیت را به یاد آوردید و از سهم جمهوری اسلامی در این تراژدی انسانی چشم نپوشیدید!
خانه آباد 🙏