Bu öyle geçici bir his değildi. Göğüs kafesimin tam ortasına yerleşmiş; aklıma her düştüğünde içimi tarifsiz bir heyecanla dolduran, umut dolu cümlelerimi boğazıma dizen ve kalabalığın ortasında bile beni yalnız bırakan bir şeydi.
''kıyının bir ucundan ötekine koşarken geride kalanlara, yanımdan geçip giderken gözüme çarpanlara bakmamışım bile, yolun sonunda bambaşka bir şey, hayatin bize görünmeyen yüzünü, masalların bile hep bittiği anda sözü geçen mutluluğu mu bulmayı ummuşum acaba?''
Herkesin hayatının belli bir kısmında olan bir insanım ben. Kimsenin hayatında sürekli olmadım, dile getirmediğim sürece kırıldığım anlaşılmadı, sorun var demediğim sürece her şey yolunda sanıldı, anlatmadığım sürece anlaşılmadım, hatta bazen anlattığımda bile anlaşılmadım