Hiçbir psikoterapi (BDT dahil); kişinin değiştirmeyi istemediği bir duygusunu düşüncesini inancını veya davranisini değiştiremez. Psikoterapi kişiye “yapılan birşey değil” onun katılımıyla “birlikte yürüyen” bir süreçtir.
Terapistlik, "kapalı kapılar ardında, derin ve yavaş bir ilişki" iken şimdi "hızlı tüketim terapisi" ve "kişisel marka yönetimi'nin kesişim noktasına geldi. Artık terapist olmak yetmiyor terapist-influencer olmak gerekiyor. Çünkü görünmezsen, yoksun demektir.
Bir terapist düşünün.
Sabah 4 seans yapıyor (her biri 45-50 dk, çünkü 60 dakika 'verimsiz' bulundu).
Öğleden sonra 'içerik batch' çekiyor.15 saniyelik 'kaygıyı 3 nefeste yen' reels'i, 'narsist mi yoksa sınır koyamıyor musun?' thumbnail'i, 'travma sonrası büyüme'carousel'i.
Akşam Story'de 'Bugün bir danışanım sınır koymayı öğrendi, siz de öğrenmek ister misiniz? DM’den randevu alın' yazıyor.
Bu kişi artık terapist değil bir duygusal içerik girişimcisi'dir.
Ve en acı kısmı ne biliyor musunuz?
Danışan da bunu istiyor.
'Senin videolarını izliyorum, çok iyi geliyorsun, seninle çalışmak istiyorum' diyor.
Yani terapötik ilişki bile artık 'önce tüketici oldum, beğendim, sonra müşteri oldum' şemasıyla başlıyor.
Bu durum terapötik ilişkinin doğasını kökten değiştiriyor.
Güven, derinlik, uzun vadeli bağ yavaş yavaş eriyor yerine 'beğen-tuval-terapisi'geliyor.
Bir de şu var..
Terapistin şimdi 'çok yoğunum' demesi yetmiyor bunu da pazarlaması lazım.
'3 ay sonrasına gün veriyorum' story'si, 'waiting list 300+ kişi' highlight'ı.
Yoksa insanlar demek ki iyi değil diye düşünüyor.
Yani terapistin kendi kaygısı, tükenmişliği, karşı aktarımı bile içerik oluyor artık.
'Bburnout oldum, işte terapistlerin de insani yönü' diye reels çekiyor.
Yani kendi acısını bile monetize ediyor. Bu döngü o kadar ironik ki.
Danışana 'kapitalizmin dayattığı performans kaygısından kurtul' derken,
kendisi 7/24 performans sergilemek zorunda kalıyor.
.. Ve en kötüsü.
Bu sistem, gerçekten derin, yavaş, 'karlı olmayan' terapilere yer bırakmıyor. Çünkü o terapiler reels olmuyor. O terapiler 1 yılda 3 kelime ettirmiyor, TikTok'ta trend olmuyor.. vs..
Şimdi Marksist psikoloji açısından soru şudur.
Bu yeni terapistlik mi, yoksa duygusal emek sömürüsünün en sofistike hali mi?
Gerçekten kim olduğumuza yatırım yapmak ve kendimizi geliştirmek yerine, sadece insanların bizi “kim” olarak algılamak istediğine dönük yatırım yaparsak, belki dıştan yeterli gibi görünen ama kendi içinde hep yetersizlik hissi yaşayan biri oluruz.
Nihayet beklenen kavuşma gerçekleşti. Yaren Leylek 14. yılında da varım dedi. Dün göçten gelip önce yuvasına konup eşiyle özlem giderdi ve bu sabahta soluğu Adem Amca'nın kayığında aldı. Adem Amca ise onu böyle ayakta karşıladı.
Hoşgeldin #YarenLeylek
Bahar şimdi geldi işte...
İnsanların temel motivasyonları haz arayışı ve acıdan kaçınmadır ancak insanların sahip oldukları farklı odaklar her insan için hazzın ve acının önemini değiştirir. Gelişim odaklı bir kişi için acı çekmek göze almaya değer bir risktir, çünkü acıya sebep olacak riskler haz getirir. Önleme odaklı bir kişi ise aynı deneyimi bir risk olarak görür, çünkü onun için gelişme ve ilerleme değil, elindekini koruma ve acıdan kaçınma daha önemlidir. Gelişim odaklı biri için nihai amaç haz iken, önleme odaklı biri için nihai amaç acıdan kaçınmadır.