Olivia
Online
yılmaz erbaşı
@yerbasi
Video Editör, İçerik Üretici, Dijital Arşivleme
İstanbul, Türkiye
Joined June 2011
187 Following
5.6K Followers
2.3K Posts
Seri Devam...
BÖLÜM 1
Yüz Yıllık Defter
1923...
Dünyanın çoğu savaşı bitmiş sanıyordu.
Gazeteler barışı yazıyor, meydanlarda yeni bayraklar dalgalanıyordu.
İnsanlar kazananları ve kaybedenleri konuşuyordu.
Fakat kimse hesap defterlerini konuşmuyordu.
Çünkü savaşlar cephede değil, kasalarda da kazanılırdı.
Ve kasalar hiçbir zaman manşet olmazdı.
...
Aynı gece...
Sisle kaplı eski bir Avrupa şehrinde, yerin altına inen taş merdivenlerden siyah paltolu insanlar sessizce yürüyordu.
Ne isim kullanıyorlardı...
Ne de unvan.
Kapının üzerinde tabela yoktu.
Sadece demirden yapılmış eski bir mühür...
Üzerinde tek kelime yazıyordu.
ODA.
İçeri giren herkes cebindeki saati masaya bırakıyordu.
Çünkü burada zaman dışarıdaki gibi işlemiyordu.
Salonun tam ortasında yuvarlak bir masa vardı.
Masanın üzerinde ne altın bulunuyordu...
Ne para...
Ne de silah.
Sadece dosyalar...
Kalın...
Sarı sayfalı...
Yüzlerce yıllık dosyalar...
Yaşlı adam dosyalardan birini açtı.
İlk sayfaya baktı.
Sonra yavaşça konuştu.
"Krallar değişti."
Bir başkası devam etti.
"İmparatorluklar dağıldı."
Üçüncüsü dosyayı çevirdi.
"Haritalar yeniden çizildi."
Sessizlik...
Sonra en yaşlı üye ayağa kalktı.
"Bunların hiçbiri önemli değil."
Odadaki herkes başını kaldırdı.
"Asıl mesele..."
"...paranın hangi yolu izleyeceği."
İşte o gece yeni bir plan hazırlandı.
Artık ordular önde yürümeyecekti.
Önde şirketler olacaktı.
Önde bankalar olacaktı.
Önde sigorta evleri olacaktı.
Önde liman işletmeleri...
Madencilik ortaklıkları...
Nakliye ağları...
Ve görünmeyen yatırım sandıkları olacaktı.
Çünkü bir ülkeye asker göndermek pahalıydı.
Ama sermaye göndermek...
Neredeyse görünmezdi.
O gece ilk defa "Damar Planı" adı verilen proje mühürlendi.
Kurala göre hiçbir yapı tek başına büyümeyecekti.
Her biri başka biriyle bağlantılı görünecek...
Fakat hiçbir bağ tam olarak çözülemeyecekti.
Her ülkede farklı isim...
Her şehirde farklı ortak...
Her dönemde farklı yüz...
Ama aynı defter.
...
1923...
ŞARK SİGORTA
Resmî kayıtlara göre yeni kurulmuş sıradan bir sigorta şirketiydi.
Halka güven verecekti.
Tüccarları koruyacaktı.
Limanları sigortalayacaktı.
Gemileri güvence altına alacaktı.
Kimse bu şirketin gerçek görevinin para kazanmak olmadığını bilmiyordu.
Asıl görevi...
Yeni kurulacak ticaret ağlarını birbirine bağlamaktı.
1934 Yılına gelindiğinde ilk halka tamamlandı.
Artık bazı ülkelerde bankalar görünüyordu.
Bazılarında sigorta şirketleri.
Bazılarında ticaret odaları.
Bazılarında ise yalnızca danışmanlık büroları.
Hiçbiri birbirini tanımıyormuş gibi davranıyordu.
Ama her yıl aynı tarihte...
Aynı kasaya aynı renkte dosyalar ulaşıyordu.
Dosyaların kapağında şirket isimleri değil...
Kodlar yazıyordu.
K-17
L-42
A-09
Hiçbirinin gerçek anlamını bilen yoktu.
Çünkü sistemi kuranlar çok basit bir kural koymuştu.
"İsimler değişebilir."
"Kodlar değişmez."
...
1947...
Savaş yeniden dünyayı değiştirdi.
İnsanlar şehirlerin yıkıldığını gördü.
Fakat ODA başka bir şey gördü.
Yıkılan şehirler...
Yeni yatırımlar demekti.
Yeni krediler...
Yeni ortaklıklar...
Yeni bağımlılıklar...
Ve ilk kez şu cümle dosyalara işlendi.
"En büyük servet, yeniden inşa etmektir."
...
1958...
Artık ikinci nesil göreve başlamıştı.
Yeni gelenlerin hiçbirine bütün plan gösterilmiyordu.
Herkes yalnızca kendi sayfasını biliyordu.
Kimisi bankacıydı.
Kimisi hukukçuydu.
Kimisi gazeteciydi.
Kimisi akademisyen.
Kimisi sanayici.
Hiçbiri patron değildi.
Hepsi taşıyıcıydı.
Çünkü ODA'nın ikinci kuralı açıktı.
"Lider olmayın."
"Sistem olun."
...
1973...
Enerji...
İlk kez dosyaların en üst sırasına yazıldı.
Çünkü artık savaşın yakıtı barut değil...
Petroldü.
Petrolün yanında doğal gaz...
Maden...
Lityum...
Ve su...
Yeni yüzyılın savaşları başlamadan onlar çoktan hesaplarını yapmıştı.
...
1989...
Duvarlar yıkıldı.
Yeni bir çağ başladığı söylendi.
Fakat ODA'da kimse kutlama yapmadı.
Çünkü onlar için duvarların yıkılması sadece yeni pazarların açılmasıydı.
Haritalar yeniden değişirken dosyalara tek satır eklendi.
"Kapılar açıldı."
...
2001...
Yaşlı üyelerin çoğu artık hayatta değildi.
Masaya üçüncü nesil oturuyordu.
İçlerinden biri sordu.
"Artık dünyayı kim yönetecek?"
En yaşlı kadın dosyayı kapattı.
"Gücü olan değil."
"Veriyi toplayan."
O gün ilk kez eski defterlerin yanına siyah kapaklı yeni klasörler kondu.
Üzerinde tek kelime yazıyordu.
VERİ.
Artık altından daha değerli olan şey buydu.
...
2010...
Toplantılar küçülmeye başladı.
Kalabalık salonlar tarihe karıştı.
Büyük masalar söküldü.
Çünkü sır büyüdükçe insan sayısı azalmalıydı.
Artık beş kişi yeterliydi.
Sonra üç kişi.
En sonunda yalnızca iki kişi.
Bir konuşur...
Diğeri yazardı.
...
2026...
Yerin onlarca metre altında bulunan kasanın kapısı yeniden açıldı.
Tozlu raflardan siyah bir sandık indirildi.
Mühür hâlâ bozulmamıştı.
Sandığın içinde yüz yıllık defter duruyordu.
Son sayfaya yeni bir cümle eklenmişti.
Ne isim vardı...
Ne tarih...
Sadece tek satır...
"İnsanlar hâlâ görüneni tartışıyor."
"Biz ise görünmeyeni devrediyoruz."
Odanın ışıkları söndü.
Defter kapandı.
Demir kapı ağır ağır kapandı.
Ve dışarıdaki dünya...
Yeni bir sabaha uyandı.
Hiç kimse yerin altında bir yüzyılın daha sessizce tamamlandığını bilmiyordu.
*******
1923: Şark Sigorta, İtalyan sigorta şirketi RAS (Riunione Adriatica di Sicurtà) tarafından kuruldu. Yani ilk sahibi İtalyan sermayesiydi.
1974: Şirket, Koç Holding bünyesine geçti.
1988: Alman Allianz SE ile Japon Tokio Marine şirkete ortak oldu.
1998: Şirketin adı Koç Allianz Sigorta olarak değiştirildi.
2008: Allianz, Koç Holding'in hisselerini satın aldı ve şirketin kontrolünü tamamen devraldı. Aynı yıl adı Allianz Sigorta oldu.
Kısacası:
1923–1974: İtalyan RAS'ın şirketiydi.
1974–1988: Koç Holding'in şirketiydi.
1988–2008: Koç Holding ile Allianz ortaklığı vardı.
2008'den günümüze: Alman Allianz Grubu'nun kontrolündedir.
Allianz, Türkiye'de doğrudan kendi şirketleriyle faaliyet göstermektedir.
Bugünkü Allianz Türkiye'nin kökeni 1923 yılında kurulan Şark Sigorta'ya dayanır.
Allianz Sigorta A.Ş. hisselerinin yaklaşık %96,21'i Allianz SE'ye aittir.
Yaklaşık %3,78'i Tokio Marine & Nichido Fire Insurance Co., Ltd.'ye,
Kalan çok küçük kısmı ise azınlık hissedarlarına aittir.
Ve....
Allianz'ın yatırım şirketi olan PIMCO, İsrail devlet tahvillerine (Israel Bonds) yatırım yapmıştır.
Devlet tahvili satın almak, o devlete borç vermek anlamına gelir.
Bu nedenle teknik olarak İsrail devletine borç veren yatırımcılar arasında PIMCO yer almıştır.
"Allianz'ın iştiraki PIMCO, İsrail devlet tahvilleri satın aldı; bu da devlet tahvili mekanizması gereği İsrail devletine finansman sağlamış oldu."
"Allianz Sigorta ile çalışan herkes İsrail'e para veriyor."
Devam Edecek...
Başlangıç...
Herkes NATO Zirvesi'nde hangi liderin kiminle tokalaştığına, hangi fotoğrafın servis edildiğine, hangi cümlenin kurulduğuna bakacak.
Bence yanlış yere bakıyor olurlar.
Asıl hikâye kameraların önünde değil, kapalı kapılar ardında yazılıyor.
Türkiye artık otuz yıl önceki Türkiye değil.
Eskiden masaya davet edilen ülkeydi.
Bugün ise masanın kurulabilmesi için varlığı hesaplanan ülkelerden biri.
Çünkü Karadeniz'in güvenliği konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Boğazlar konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Rusya'nın çevrelenmesi konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Doğu Akdeniz konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Suriye konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Irak konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Kafkasya konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Enerji koridorları konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Tahıl koridorları konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Göç baskısı konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Terörle mücadele konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Avrupa'nın güneydoğu savunma hattı konuşulacaksa Türkiye olmadan olmaz.
Ve son olarak...
Savunma sanayii konuşulacaksa artık Türkiye sadece müşteri değil, üretici olarak masada oturuyor.
İşte bu yüzden birçok kişi NATO Zirvesi'ni yanlış okuyor.
Mesele Türkiye'nin ne isteyeceği değil.
Mesele, Türkiye'nin hangi taleplerini hangi pazarlık gücüyle masaya koyacağıdır.
Ben, kapalı kapılar ardında bu ve buna benzer sert bir yaklaşımın konuşulmasının şaşırtıcı olmayacağını söylüyorum:
"Ben Karadeniz'in yükünü taşıyorum.
Boğazları ben koruyorum.
Güney sınırında yıllardır terörle mücadeleyi ben yürütüyorum.
Milyonlarca düzensiz göçün Avrupa'ya ulaşmasını büyük ölçüde ben engelliyorum.
NATO'nun ikinci büyük ordusuna sahibim.
Savunma sanayiimi her yıl büyütüyorum.
Enerji ve ticaret koridorlarının merkezindeyim.
Eğer bu ittifakın güvenliğine bu kadar katkı sağlıyorsam, güvenlik kaygılarım da aynı ciddiyetle karşılanmalıdır."
Devletlerin pazarlık mantığına baktığımızda, masaya oturan her ülke elindeki stratejik değeri en yüksek seviyede kullanmaya çalışır.
Asıl soru şu değil:
NATO Türkiye'ye ne verecek?
Asıl soru şudur:
Türkiye, elindeki jeopolitik ağırlığı önümüzdeki yıllarda hangi kazanımlara dönüştürmeye çalışacak?
Zirvenin gerçek sonucu şudur. Kameraların önündeki açıklamalarda değil, aylar sonra ortaya çıkacak kararların içinde saklı olacak.
(başlangıç devam edecek)
Gündem....
Bazen susmak gerekli....
Sıkıntıların varsa bir kenara bırak.
Bir dakika boyunca sadece şu görüntüye bak.
Yakından bak.
Ellerdeki tencerelere bak.
Boş kaplara bak.
Kalabalığa bak.
İnsanların yüzlerine bak.
Sonra dön ve kendi hayatını düşün.
Canını sıkan şeyleri düşün.
Ertelenen planlarını düşün.
Kırıldığın insanları düşün.
Sonra tekrar bu görüntüye bak.
Çünkü burada insanlar hayallerinin peşinde koşmuyor.
Burada insanlar yarınlarının hesabını yapmıyor.
Burada insanlar sadece bugün hayatta kalmaya çalışıyor.
Bir lokma.
Bir tas yemek.
Bir gün daha yaşayabilmek için...
Bazılarımız nimetlerin içinde eksiklerini sayıyor.
Bazıları ise yokluğun içinde bir lokma nimete ulaşmaya çalışıyor.
İşte dünya bazen bu kadar ağır.
Bir tarafta sofraya ne koyacağını düşünenler...
Bir tarafta sofraya koyacak bir şey bulamayanlar...
Ve insan bazen hiçbir şey söyleyemiyor.
Sadece susuyor.
Çünkü bazı görüntüler konuşularak değil, vicdanla izleniyor.
Hasbinallah ve nimel vekil
Hasbinallah ve nimel vekil
Hasbinallah ve nimel vekil
@Kehf_tekI_iz Keşke bu harikulade makalelerinizi bir kitap halinde yayınlasanız komutanım..
Yüzyıllar boyunca krallar değişti.
Sultanlar değişti.
Paşalar değişti.
Başkentler değişti.
Bayraklar değişti.
Ama bazı şeyler hiç değişmedi.
Toprak aynı toprak.
Nehir aynı nehir.
Dağ aynı dağ.
Ve bu coğrafya her çağda başka bir isimle yeniden ayağa kalktı.
1071 öncesi başka bir nesil vardı.
1453 de başka bir nesil.
1699'da başka bir nesil.
1808'de başka bir nesil.
1908'de başka bir nesil.
1923'te başka bir nesil.
1950'de başka bir nesil.
1980'de başka bir nesil.
2002'de başka bir nesil.
Şimdi ise...
Yeni bir nesil hazırlanıyor.
Çoğu insan bunun farkında değil.
Çünkü tarih yazılırken kimse tarih yazıldığını anlamaz.
1453'te yaşayanlar sadece bir şehrin fethedildiğini sanıyordu.
1908'de yaşayanlar sadece bir yönetimin değiştiğini sanıyordu.
1923'te yaşayanlar sadece yeni bir devlet kurulduğunu sanıyordu.
Asıl hikâye yıllar sonra ortaya çıktı.
Bugün de aynı noktadayız.
Herkes seçimi konuşuyor.
Ben seçimden sonrasını konuşuyorum.
Herkes adayları konuşuyor.
Ben sistemi konuşuyorum.
Çünkü önümde duran tablo bir seçim tablosu değil.
Bir geçiş tablosu.
Bir hazırlık tablosu.
Bir sonraki yüzyılın taslağı.
İnsanlar bugünün kavgasını izliyor.
Devlet yarının haritasını çiziyor.
Ve tarihte her büyük değişimden önce aynı sessizlik olur.
Kimse anlam veremez.
Kimse parçaları birleştiremez.
Kimse yaklaşanı göremez.
Sonra bir gün herkes aynı cümleyi kurar.
Meğer her şey gözümüzün önündeymiş.
Ama iş işten geçmiş olur.
Çünkü tarih geldiğinde kapıyı çalmaz.
İçeri girer.
Ve oturur.
İnsanlar söylenene bakar.
Siz söylenme zamanına bakın.
Çünkü bazen haber cümlenin içinde değil, cümlenin kurulduğu tarihtedir.
Normalde kimse iki yıl sonrasının biletini bugün kesmez.
Hele ki tren çok yakında kalkmayacaksa.
Garip olan bilet değil.
Gişenin bu kadar erken açılması.
Çünkü bazı yolculuklar hareket ettiğinde değil, hazırlık başladığında başlar.
Ama bazı istasyonlarda yıllar konuşulur.
Bazı peronlarda ise sadece dört anons kalmıştır.
4....
Yani; Takvimin on birinci kilidi.
Kış kapıyı çalmadan hemen önce.
Son yaprağın düşeceği günü bekle.
Seri Devam...
BÖLÜM 4
Hasat Zamanı
1897 yılının sıradan bir yıl olduğunu düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Çünkü tarihte bazı yıllar vardır; o yılın insanları bile neyin başladığını anlayamaz. Sonradan dönüp baktığınızda ise her şeyin o noktadan itibaren değiştiğini görürsünüz. İşte 1897 biraz böyle bir yıldı. Osmanlı Devleti dışarıdan bakıldığında yorgundu. Avrupa gazeteleri her hafta yeni bir çöküş senaryosu yazıyor, yabancı diplomatlar sarayın koridorlarında imparatorluğun ne kadar daha ayakta kalabileceğini hesaplıyordu. Fakat devletlerin dışarıdan görünen yüzü ile içeride kurduğu hesap çoğu zaman aynı şey değildir.
Bunu anlamak için küçük bir hikâye anlatayım.
Bir çiftçi düşünün. Tarlaya bakan herkes onun hiçbir şey yapmadığını sanıyor. Günlerce aynı yerde dolaşıyor. Toprağa bakıyor. Bekliyor. Yağmuru izliyor. Komşuları ise onunla alay ediyor. Çünkü ortada ürün yok. Ortada hasat yok. Ortada sonuç yok. Fakat kimsenin görmediği bir şey var. Çiftçi aslında toprağı hazırlıyor. Sonucu değil, zemini inşa ediyor. Hasat geldiğinde insanlar yalnızca çıkan ürünü görüyor. Oysa asıl iş aylar önce yapılmış oluyor.
Devletimiz de böyle çalışır.
1897'nin İstanbul'unda yaşanan bazı gelişmelere bugün baktığımızda, dönemin insanlarının göremediği başka bir tabloyla karşılaşıyoruz. Çünkü saraylarda alınan bazı kararlar ertesi günün gazeteleri için değil, bazen torunların torunları için hazırlanır.
O gece yağmur yağıyordu.
Bu cümle kulağa önemsiz gelebilir.
Ama tarih bazen böyle başlar.
Bir yağmur gecesi.
Bir masa.
Üç kişi.
Ve açılmış bir harita.
Devletlerin çalışma mantığını bilen herkes şu gerçeği bilir: Büyük kırılmaların öncesinde görünmeyen toplantılar vardır. Sonradan ortaya çıkan sonuçların çoğu aslında yıllar önce verilmiş kararların gecikmiş yansımalarıdır.
İşte bu yüzden bazı tarihçiler olaylara değil, olaylardan önceki hazırlıklara bakar.
Çünkü savaşlar cephede başlamaz.
Darbeler sokakta başlamaz.
Devrimler meydanlarda başlamaz.
Hepsinin görünmeyen bir hazırlık dönemi vardır.
Osmanlı'nın son yüzyılında da durum farklı değildi.
İmparatorluk küçülüyordu.
Toprak kaybediyordu.
Borçlarla mücadele ediyordu.
Fakat aynı dönemde devlet aklı başka bir hesap yapıyordu.
Çünkü bazı yöneticiler günün sorunlarını çözmeye çalışırken, bazıları yüz yıl sonrasını düşünüyordu.
Bugün kulağa abartılı geliyor olabilir.
Ama tarihte bunun örnekleri çoktur.
Mesela Çin.
Yüzlerce yıl boyunca bazı hanedanlar kendilerinden sonraki nesiller için kayıtlar tuttu. Bugün kullanılan birçok devlet geleneği aslında onları oluşturan insanların göremeyeceği kadar uzak geleceğe bırakılmış miraslardır.
Aynı şeyi Roma yaptı.
Aynı şeyi İngilizler yaptı.
Aynı şeyi Ruslar yaptı.
Ve büyük devletlerin ortak özelliği hep aynı oldu.
Kendilerinden sonraki dönemi düşünmeleri.
İşte tam da bu yüzden 1897 yılında yazılan "Miras Planı" fikri var.
İlginç olan defterin kendisi değil.
İlginç olan zihniyet.
Çünkü bir devlet kendisini seçim dönemleriyle değil de yüzyıllarla ölçmeye başladığında ortaya bambaşka bir oyun çıkar.
Bugün yaşadığımız birçok gelişmenin kökeni de aslında burada yatıyor.
Çünkü insanlar olaylara bakıyor.
Devletler ise süreçlere.
İnsanlar sonuçları görüyor.
Devletler ise zamanın içindeki yönü görüyor.
Belki de bu yüzden tarihin bazı sayfaları ilk bakışta anlamsız görünür.
Ama yıllar geçtikçe parçalar yerli yerine oturmaya başlar.
Ve bir gün gelir...
Yüz yıl önce yazılmış sıradan bir notun bile aslında hiç de sıradan olmadığını fark edersiniz.
İşte o zaman insanın aklına şu soru gelir:
Acaba bazı hikâyeler gerçekten yaşanırken mi başlar?
Yoksa onlar çok daha önce mi yazılmıştır?
İşte burada ilginç bir soru aklınıza geliyordur.
1897 yılında bir saray odasında konuşulan şeylerin bugünle ne ilgisi olabilir?
Normal şartlarda hiçbir ilgisi olmaması gerekir.
Çünkü arada bir imparatorluk yıkıldı.
Savaşlar yaşandı.
Haritalar değişti.
Milyonlarca insan öldü.
Yeni devletler kuruldu.
Yeni nesiller geldi.
Eski nesiller toprağa karıştı.
Mantık bize şunu söyler:
Bu kadar büyük değişimin yaşandığı bir yerde yüz yıl önceki hesapların hiçbir önemi kalmaz.
Ama tarih bazen mantığı sevmez.
Çünkü tarihte bazı olaylar vardır, yaşandığı gün önemsiz görünür. Sonradan dönüp baktığınızda ise aslında bütün hikâyenin orada başladığını fark edersiniz.
Mesela bugün birçok insan Osmanlı'nın son dönemine baktığında yalnızca çöküş görüyor.
Borçlar.
İsyanlar.
Savaşlar.
Toprak kayıpları.
Gazete manşetleri.
Avrupa'nın baskıları.
Fakat gözden kaçan başka bir şey var.
Devletler yalnızca yükselirken plan yapmaz.
Bazen en büyük planlar geri çekilirken hazırlanır.
Bir satranç oyuncusunu düşünün.
Rakibi taşlarını toplamaya başlamış.
Seyirciler maçın bittiğini sanıyor.
Fakat oyuncu tahtanın tamamını görüyor.
Bugün kaybedeceği bir taşı, yarın kazanacağı oyunun bedeli olarak hesaplıyor.
Dışarıdan bakınca yeniliyor gibi görünüyor.
İçeride ise başka bir hesap dönüyor.
İşte Osmanlı'nın son dönemine bakarken insanların kaçırdığı şey biraz bu.
Çünkü o yıllarda devletin karşısındaki güçler yalnızca İstanbul'u konuşmuyordu.
Boğazları konuşuyorlardı.
Ortadoğu'yu konuşuyorlardı.
Petrolü konuşuyorlardı.
Hindistan yollarını konuşuyorlardı.
Akdeniz'i konuşuyorlardı.
Yani aslında bir imparatorluğun kaderini değil, gelecek yüzyılın haritasını tartışıyorlardı.
Ve ilginç olan şu.
Bugün haberlerde duyduğunuz birçok başlık da neredeyse aynı yerlerde dönüyor.
Karadeniz.
Doğu Akdeniz.
Kafkasya.
Suriye.
Irak.
Boğazlar.
Enerji yolları.
İnsan ister istemez düşünüyor.
Yüz yıl geçtiyse neden aynı coğrafya hâlâ dünyanın merkezinde?
Neden dünyanın en büyük güçleri hâlâ aynı bölgelerde hesap yapıyor?
Belki de cevap sandığımızdan daha basit.
Çünkü coğrafya değişmiyor.
Teknoloji değişiyor.
Silahlar değişiyor.
Liderler değişiyor.
Ama harita yerinde duruyor.
İşte bu yüzden bazı devletler seçim takvimiyle düşünürken bazıları haritayla düşünür.
Harita ise acele etmez.
Bazen yüz yıl bekler.
Bunu anlamak için küçük bir hikâye anlatayım.
Yaşlı bir bahçıvan varmış.
Her gün aynı ağacın dibine gider, toprağı düzenler, budama yapar, kökleri kontrol edermiş.
Bir gün torunu sormuş:
"Dede, bu kadar uğraştığın ağacın meyvesini sen yiyemeyeceksin ki."
Yaşlı adam gülmüş.
Sonra şöyle demiş:
"Ben de çocukken aynı soruyu kendi dedeme sordum."
İşte bazı işler böyledir.
Sonucu göreceğin için yapılmaz.
Gerektiği için yapılır.
Tarih boyunca güçlü devletlerin ortak özelliği de buydu.
Kendileri için değil.
Kendilerinden sonrakiler için çalışmaları.
Bu yüzden bazen bir dönemin insanları yapılan hazırlıkları anlamaz.
Hatta çoğu zaman yapılan hazırlıklarla alay eder.
Bugün dönüp arşivlere baktığınızda bunun yüzlerce örneğini görürsünüz.
Demiryolları yapılırken gereksiz denildi.
Barajlar yapılırken para israfı denildi.
Fabrikalar kurulurken boş yatırım denildi.
Limanlar büyütülürken ihtiyaç yok denildi.
Yıllar geçti.
Aynı yatırımlar ülkenin omurgasına dönüştü.
Çünkü büyük planların en büyük sorunu şudur:
Meyvesi hemen çıkmaz.
Ve insanların çoğu yarını görmek ister.
Yirmi yıl sonrasını değil.
Belki de bu yüzden tarihin bazı sayfaları yanlış okunuyor.
Çünkü insanlar sonuçlara bakıyor.
Süreçlere değil.
Mesela bir devletin büyümesi dediğimiz şey tam olarak nedir?
Tank sayısı mı?
Ekonomi mi?
Nüfus mu?
Toprak mı?
Yoksa bunların hepsinden daha farklı bir şey mi?
Çünkü tarihe baktığınızda bazı devletlerin çok güçlü ordulara sahip olup yok olduğunu görüyorsunuz.
Bazılarının devasa ekonomileri vardı.
Onlar da dağıldı.
Bazılarının nüfusu yüz milyonları aşıyordu.
Onlar da tarihe karıştı.
Demek ki mesele yalnızca güç değil.
Asıl mesele süreklilik.
Yani değişen dünyaya rağmen ayakta kalabilmek.
Belki de 1897'nin asıl sırrı burada saklı.
Çünkü o yıllarda dünyanın en büyük sorusu Osmanlı'nın ne zaman çökeceğiydi.
Bugünün insanı için bu sorunun cevabı belli.
Ama o günün insanı geleceği bilmiyordu.
Ve işte tam burada çok ilginç bir ayrıntı ortaya çıkıyor.
Bir devletin son döneminde yaşayan insanlar genellikle ikiye ayrılır.
Bir grup her şeyin bittiğine inanır.
Diğer grup ise her şeyin düzeleceğine.
Fakat tarihin ilginç tarafı şudur.
Bazen ikisi de yanılır.
Çünkü tarih düz çizgi halinde ilerlemez.
Çöküş gibi görünen şey dönüşüm olabilir.
Zafer gibi görünen şey ise başlangıçtaki son hata olabilir.
İşte bu yüzden bazı dönemler yıllar sonra yeniden okunur.
Bugün 1897'ye baktığımızda yalnızca bir tarih görmüyoruz.
Bir zihniyet görüyoruz.
Kısa vadeyle uzun vadenin mücadelesini görüyoruz.
Günü kurtarmak isteyenlerle geleceği hazırlamak isteyenlerin mücadelesini görüyoruz.
Ve belki de en önemlisi şu soruyla karşılaşıyoruz:
Gerçekten büyük olan nedir?
Bugünü kazanmak mı?
Yoksa yüz yıl sonra bile etkisi devam edecek bir adım atmak mı?
Bu sorunun cevabı kişiden kişiye değişebilir.
Ama tarihin cevabı oldukça nettir.
Bugün isimlerini hatırlamadığımız binlerce insan yaşadı.
Dönemlerinin en güçlü isimleriydiler.
Gazeteler her gün onlardan bahsediyordu.
Meydanlar onların adını konuşuyordu.
Fakat bugün kimse onları hatırlamıyor.
Buna karşılık bazı insanlar vardı.
Onlar manşetlerde değildi.
Kalabalıkların önünde değildi.
Hatta yaşadıkları dönemde çoğu kişi isimlerini bile bilmiyordu.
Ama kurdukları sistemler, attıkları temeller ve bıraktıkları miras hâlâ yaşamaya devam ediyor.
İşte insanın aklına takılan soru tam da burada başlıyor.
Acaba tarihte gerçekten görünen kişiler mi oyunu oynuyordu?
Yoksa görünmeyenler mi?
Çünkü bazen perde önündeki hikâye başka olur.
Perde arkasındaki hikâye ise çok başka.
Ve tarihin en ilginç tarafı da budur.
Perde kapanmadan hangisinin gerçek olduğunu asla bilemezsiniz.
(devam edecek)
....
İnsanlar devleti hep aynı yerlerde arıyor.
Makamlarda.
Karargâhlarda.
Bakanlıklarda.
Gizli toplantılarda.
Oysa kimse asıl soruyu sormuyordu.
Devlet kimi izliyordu değil...
Devlet kimi yetiştiriyordu?
Çünkü devlet bazen sizin aklınıza dahi gelmeyecek insanları kullanıyordu.
Hatta isimlerini duysanız bile inanmayacağınız insanları.
Tam da bu yüzden dosyada gerçek isimler yoktu.
Sadece kodlar vardı.
KOD: KARTAL
KOD: FENER
KOD: SAHNE
KOD: YANKI
KOD: PUSULA
KOD: REJİSÖR
KOD: AKSİYON
KOD: MİRAS
İlk bakışta hiçbir anlam ifade etmiyorlardı.
Fakat her kodun altında onlarca yıllık kayıt bulunuyordu.
Bazıları tek bir şehirde görev yapmıştı.
Bazıları kıtalar arasında dolaşmıştı.
Bazıları ise milyonlarca insanın gözünün önünde yaşamıştı.
İnsanlar onları tanıyordu.
Fakat gerçekte kim olduklarını bilmiyordu.
İşte dosyanın en ürkütücü kısmı da buydu.
Çünkü bazen en görünmez kişi...
Herkesin tanıdığı kişidir.
Bazı sayfaların üstünde geleceğe ait tarihler var.
Bazılarının yanında ise kırmızı mühür bulunuyor.
AÇILMAYACAK.
BEKLENECEK.
AKTİF DEĞİL.
Dosyaların ise sonunda yeni bölümler var.
Daha önce kimsenin açmadığı bir bölümler.
Kapağın üzerinde yalnızca üç kelime yazıyor.
UYUYAN DOSYALAR LİSTESİ
Devamı yarın...
Seri Devam...
BÖLÜM 3
İkinci Kale
2001...
Birinci kale düşmüştü.
Meral Akşener bunu kimseye söylemedi.
Çünkü bazı zaferler kutlanmaz.
Saklanır.
Büyütülür.
Ve zamanı gelince kullanılır.
Başkentte herkes onun neden ayrıldığını tartışıyordu.
Gazeteler farklı şeyler yazıyordu.
Kulislerde farklı hikâyeler anlatılıyordu.
Fakat hiçbiri gerçeği bilmiyordu.
Çünkü gerçek hiçbir zaman gazetelerin ilk sayfasında yazmazdı.
Gerçek...
Dosyaların arasında yaşardı.
Meral Akşener o sabah siyah zarfı açtığında içinde yalnızca bir kart buldu.
Kartın üzerinde tek satır yazıyordu.
"İkinci kale seni bekliyor."
Altında ise yalnızca bir sembol vardı.
Dağ ve güneş.
Kafdağı Projesi'nin mührü.
Yıllardır karşısına çıkan aynı mühür.
Yıllardır peşini bırakmayan aynı işaret.
Meral Akşener kartı cebine koydu.
Ve birkaç gün sonra MHP'nin kapısından içeri girdi.
MHP dışarıdan bakıldığında disiplinli görünüyordu.
Sarsılmaz görünüyordu.
Tek parça görünüyordu.
Ama Beyaz Ulak yıllar önce uyarmıştı.
"En sağlam görünen kalelerde en büyük çatlaklar saklanır."
Meral Akşener ilk aylarda konuşmadı.
Sadece izledi.
Koridorları izledi.
İnsanları izledi.
Grupları izledi.
Sessiz kalanları izledi.
Çünkü bazen konuşanlar değil...
Suskunlar geleceği belirlerdi.
Bir yıl geçmeden ilk rapor hazırlandı.
Raporda isimler vardı.
Kırmızı isimler.
Sarı isimler.
Beyaz isimler.
Kırmızı olanlar değişime direniyordu.
Sarı olanlar bekliyordu.
Beyaz olanlar ise yeni düzenin parçası olabilecek kişilerdi.
Meral Akşener dosyayı gece boyunca okudu.
Sabaha karşı son sayfaya geldi.
Orada yalnızca şu cümle yazıyordu:
"Üçüncü kale için çekirdek kadro hazırla."
İlk kez o gece görevin tamamını anlamaya başladı.
Bu yalnızca bir parti yolculuğu değildi.
Bu bir inşa süreciydi.
2004
MHP içinde görünmeyen hareketlilik başladı.
Kimse açıkça taraf olmuyordu.
Ama herkes tarafını seçiyordu.
Küçük toplantılar yapılıyordu.
Ev buluşmaları düzenleniyordu.
Şehir şehir dolaşan ekipler oluşuyordu.
Meral Akşener artık yalnız değildi.
Etrafında bir halka oluşmuştu.
Koray Aydın
Ümit Özdağ
Ahat Andican
Müsavat Dervişoğlu
Ayhan Erel
Ali Sağır
Mehmet Bilgiç
Murat Eren.
Levent Başar.
Selçuk Koral.
Aylin Tunca.
Hakan Sancar.
Ve daha niceleri...
Kamuoyu onları sıradan siyasetçiler olarak görüyordu.
Ama dosyalarda başka isimleri vardı.
"Çekirdek Kadro."
2007
Bir gece.
Başkentin dışında bulunan eski bir çiftlik evinde toplantı yapıldı.
Katılanların sayısı on ikiydi.
Masanın ortasında siyah dosya duruyordu.
Meral Akşener ayağa kalktı.
İlk kez bütün isimlere aynı anda baktı.
Ve ilk kez açık konuştu.
"Bir gün ayrılacağız."
Odada sessizlik oluştu.
Kimse şaşırmamıştı.
Çünkü herkes bunu hissediyordu.
Ama ilk kez yüksek sesle söylenmişti.
"Bir gün yeni bir yol açacağız."
"Yeni bir yapı kuracağız."
"Yeni bir merkez oluşturacağız."
"Ve o gün geldiğinde geri dönüş olmayacak."
Kimse itiraz etmedi.
Çünkü o gece masadaki herkes aynı kaderi paylaşmaya başlamıştı.
Yıllar geçti.
MHP içindeki gerilim büyüdü.
Dışarıdan bakıldığında fikir ayrılıkları yaşanıyordu.
Fakat içeride daha büyük bir mücadele vardı.
Eski düzen ile yeni düzen savaşı.
Geçmiş ile gelecek savaşı.
Ve Meral Akşener her geçen gün daha fazla dikkat çekiyordu.
2016
Beklenen gün geldi.
Kopuş yaşandı.
Televizyonlar günlerce bunu konuştu.
Gazeteler manşet attı.
Rakipler sevindi.
Dostlar üzüldü.
Ama Beyaz Ulak'ın yıllar önce söylediği söz gerçekleşmişti.
"İkinci kale sonsuza kadar senin evin olmayacak."
İYİ Parti kuruldu.
İnsanlar bunun ani bir karar olduğunu düşündü.
Ama değildi.
Çünkü bazı kararlar bir gecede verilmez.
On beş yılda hazırlanır.
İYİ Parti büyümeye başladı.
İlk başta kimse önemsemedi.
Sonra dikkat etmeye başladılar.
Sonra izlemeye başladılar.
Sonra endişelenmeye başladılar.
Çünkü yeni parti yalnızca oy toplamıyordu.
İnsan topluyordu.
Kadrolar topluyordu.
Gelecek topluyordu.
2019
Meral Akşener İBB başkanıyla daha da yakınlaştı.
Destek verdi.
Yanında göründü.
Güven kazandı.
Yıllar boyunca aynı masalarda oturdular.
Aynı toplantılara girdiler.
Aynı fotoğraflarda yer aldılar.
Fakat hiç kimse Meral Akşener'in aklındaki asıl hesabı bilmiyordu.
Çünkü Beyaz Ulak'ın yıllar önce bıraktığı haritada hâlâ açılmamış son bir bölüm vardı.
Ve o bölümün başlığı şuydu:
"Dördüncü Kale."
2023 yaklaşırken ülkedeki bütün muhalif hareketler büyük bir masa etrafında toplanmaya başladı.
Adına Altılı Masası dediler.
Herkes bunun tarihin en büyük siyasi ortaklığı olduğunu düşünüyordu.
Gazeteler umut yazıyordu.
Televizyonlar zafer hesapları yapıyordu.
Fakat Meral Akşener masaya her oturduğunda aynı şeyi düşünüyordu.
Birlik kurmak zordu.
Ama birlik dağıtmak daha zordu.
Ve bazen bir masanın kaderi...
Masaya oturanlardan değil...
Masanın altındaki görünmeyen ayaklardan belirlenirdi.
Bugün hâlâ birçok kişi Altılı Masası'nın neden dağıldığını konuşuyor.
Ben başka bir soru soruyorum.
Gerçekten dağıldı mı?
Yoksa görevi bitince dağıtıldı mı?
Çünkü bazı olaylar yaşanır.
Bazı olaylar yaşatılır.
Aradaki farkı yıllar sonra anlarsınız.
O günlerde herkes adaylık krizine odaklandı.
Meral Akşener'e...
Kemal Kılıçdaroğlu'a...
Birlik Masası'nın diğer liderlerine...
Basın açıklamalarına...
Televizyon ekranlarına...
(Roller verilmişti ve perde açılmıştı)
Masanın dağılmasıyla başlayan süreç...
Masanın yeniden kurulmasıyla devam etti.
Ama hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Güven gitmişti.
Şüphe başlamıştı.
Ve seçim aslında o gün kaybedilmişti.
Bugün hâlâ soruyorum.
Bir siyasi lider neden kariyerinin en büyük riskini alsın?
Neden bütün okları üzerine çeksin?
Neden masayı devirsin?
Sonra neden geri dönsün?
Bir lider bunu tek başına yapmaz.
Çünkü her büyük kararın arkasında görünmeyen hesaplar vardır.
Ve bazen görünen kavga...
Gerçek kavga değildir.
O günlerde kamuoyu Kemal Kılıçdaroğlu ile Ekrem İmamoğlu arasındaki ilişkiyi konuşuyordu.
Birbirlerine duydukları güveni...
Aynı sahnede görünmelerini...
Aynı hedefe yürüdüklerini...
Fakat hiç kimse başka bir soruyu sormuyordu.
Bu güven ne zaman kurulmuştu?
Kim kurmuştu?
Ve neden kurulmuştu?
Çünkü yıllar önce MHP koridorlarında başlayan bazı ilişkiler...
İYİ'in kuruluşunda devam etmişti.
İYİ'in kuruluşunda başlayan bazı ilişkiler ise Altılı Masası'na taşınmıştı.
Ve masaya taşınan her ilişki...
Beraberinde eski hesapları da getirmişti.
İşte çoğu insanın görmediği nokta buydu.
Masada yalnızca liderler oturmuyordu.
Masada geçmiş de oturuyordu.
Eski kırgınlıklar da...
Eski sözler de...
Eski hesaplar da...
Ve bazen bir masayı dağıtan şey bugünkü tartışmalar değildir.
Yıllar önce kurulmuş dengelerdir.
Belki cevap çok basittir.
Belki de değildir.
Ama bildiğim bir şey var.
Tarih sonuçlara bakar.
Niyetlere değil.
Ve sonuç ortada.
Altılı Masası'nın dağılmasıyla başlayan süreç...
Yeniden kurulmasıyla bitmedi.
Tam tersine...
O gün görünmeyen çatlaklar büyüdü.
O gün görünmeyen güvensizlik yayıldı.
Ve o gün atılan adımlar yıllar boyunca tartışılacak bir dönüm noktasına dönüştü.
Siz hâlâ bunun yalnızca bir adaylık tartışması olduğuna inanıyorsunuz?
Çünkü adaylar değişir.
Liderler değişir.
Partiler değişir.
Ama bazı hamleler vardır.
Yıllar sonra dönüp baktığınızda...
Onların bir dönemin yönünü değiştirdiğini anlarsınız.
Belki bir gün Proje Kafdağı'nın bütün dosyaları açılır.
Belki bir gün Beyaz Ulak'ın kim olduğu öğrenilir.
Belki bir gün Altılı Masası kurulurken ve dağılırken yapılan bütün görüşmeler ortaya çıkar.
Belki Arda Demir'in notları...
Belki Meral Akşener'in kayıtları...
Belki de yıllardır saklanan raporlar gün yüzüne çıkar.
İşte o gün...
Bugün cevaplayamadığımız birçok sorunun cevabı bulunabilir.
Ama bugün söyleyeceğim tek şey şu:
Ülkenin siyasi tarihi yazılırken...
Altılı Masası'nın dağıldığı gün bir dipnot olmayacak.
Bir kırılma noktası olacak.
Ve belki de...
Asıl hikâye o gün başlamış olacak.
*******
Ekrem İmamoğlu o günlerde ülkenin en popüler isimlerinden biriydi.
Meydanları dolduruyordu.
Kameralar onu seviyordu.
Gazeteciler peşinden koşuyordu.
Partisinin geleceği olarak görülüyordu.
Fakat İmamoğlu'nun bilmediği bir şey vardı.
Meral Akşener onu ilk gördüğü gün bir siyasetçi olarak değerlendirmemişti.
Bir anahtar olarak değerlendirmişti.
Çünkü Beyaz Ulak yıllar önce başka bir şey söylemişti:
"Bazı kapılar içeriden açılır."
Meral Akşener yıllarca İmamoğlu'nun karşısına rakip olarak çıkmadı.
Eleştirmedi.
Kavga etmedi.
Tam tersine...
Yanında durdu.
Destek verdi.
Güven verdi.
Ve en önemlisi...
Dinledi.
İnsanlar konuşurken kendilerini anlatırlar.
Dinleyenler ise onları çözer.
İmamoğlu konuşuyordu.
Akşener dinliyordu.
İmamoğlu planlarını anlatıyordu.
Akşener not alıyordu.
İmamoğlu geleceği hayal ediyordu.
Akşener ise o geleceğin hangi taşlarla kurulacağını hesaplıyordu.
Yıllar geçti.
İkili arasındaki güven büyüdü.
Gazeteciler bunu dostluk olarak gördü.
Partililer bunu ittifak olarak yorumladı.
Destekçiler bunu kader ortaklığı sandı.
Fakat Akşener'in masasındaki siyah dosyada başka bir başlık vardı:
"Merkez Oyuncu."
Bir gece.
Kafdağı dosyalarının saklandığı odada yeni bir rapor hazırlandı.
Raporun ilk cümlesi şuydu:
"İmamoğlu artık sürecin merkezindedir."
Akşener raporu sessizce okudu.
Sayfaları kapattı.
Ve ilk kez gülümsedi.
Çünkü bazen bir insanı yenmek için karşısına çıkmanız gerekmez.
Bazen yalnızca onun gitmek istediği yolu biraz değiştirmeniz yeterlidir.
İmamoğlu bunun farkında değildi.
Kurduğu her cümlede biraz daha merkeze ilerliyordu.
Katıldığı her toplantıda biraz daha görünür oluyordu.
Yaptığı her çıkış onu oyunun merkezine taşıyordu.
Ve merkeze gelen herkes aynı riskle karşı karşıyaydı.
Çünkü merkeze ışık vurur.
Ama gölge de vurur.
Altılı Masası kurulurken İmamoğlu en çok konuşulan isimlerden biri olmuştu.
Kamuoyu onu geleceğin lideri olarak görüyordu.
Fakat Akşener başka bir şey görüyordu.
İhanet..
Bir gece Beyaz Ulak yeniden ortaya çıktı.
Masaya tek bir satır bıraktı.
Akşener satırı okudu.
Uzun süre sustu.
Sonra dosyayı kapattı.
Notta yalnızca şu yazıyordu:
"Bazı insanlar zirveye çıkarken yükseldiklerini sanır."
"Aslında hedef haline geliyorlardır."
İşte o gece Akşener ilk kez İmamoğlunun'un geleceğini gördü.
(devam edecek)
"Dördüncü kale açılıyor."
Seri Devam...
BÖLÜM 2
İlk Kale
Mart 1999.
Aradan üç ay geçmişti.
Konya'daki o geceyi bilen insan sayısı bir elin parmaklarını geçmiyordu.
Fakat bazı geceler vardır.
İnsan hayatında yıllar sürmez.
Dakikalar sürer.
Ama etkileri onlarca yıl devam eder.
Meral Akşener için de o gece öyle olmuştu.
O günden sonra hiçbir konuşmasına eskisi gibi çıkmamıştı.
Hiçbir toplantıya eskisi gibi girmemişti.
Ve hiçbir insanı eskisi gibi değerlendirmemişti.
Çünkü artık insanlara değil...
Pozisyonlara bakıyordu.
İsimlere değil...
Yerlerine bakıyordu.
Ve ilk kez büyük resmi görmeye başlamıştı.
Başkentte siyaset kaynıyordu.
DYP'nin içerisinde görünmeyen bir gerilim oluşuyordu.
Televizyonlar bunu fark etmiyordu.
Gazeteler bunu yazmıyordu.
Ama koridorlarda dolaşan herkes hissediyordu.
Bir şey değişiyordu.
Meral Akşener artık yalnızca konuşan bir siyasetçi değildi.
Gittiği her şehirde daha büyük kalabalıklar topluyordu.
Katıldığı her toplantıda daha sert konuşuyordu.
Parti içindeki bazı isimler onu alkışlıyordu.
Bazıları ise dikkatle izliyordu.
Çünkü yükselen her yıldızın gölgesi de büyür.
Ve gölgeler bazen insanları korkutur.
Bir akşam...
Parti genel merkezinin alt katındaki küçük toplantı odasında dört kişi bir araya geldi.
Kapılar kilitlendi.
Telefonlar kapatıldı.
Perdeler çekildi.
Masanın ortasında sadece bir çaydanlık vardı.
Meral Akşener sessizce oturuyordu.
Karşısındaki yaşlı adam konuştu.
"Bu gidişle seni durdurmaya çalışacaklar."
Meral Akşener çayından bir yudum aldı.
"Kim?"
Adam hafifçe güldü.
"Siyasette kim olduğu önemli değildir."
"Ne zaman olduğu önemlidir."
Odadakiler sessizleşti.
Adam devam etti.
"Çünkü herkes aynı hatayı yapar."
"Rakibini görür."
"Ama rakibini hareket ettiren eli göremez."
Meral Akşener masanın üzerindeki dosyayı açtı.
İçerisinde onlarca isim vardı.
Bazılarının yanında kırmızı işaretler bulunuyordu.
Bazılarının yanında ise mavi işaretler.
"Bu insanlar kim?"
diye sordu.
Yaşlı adam derin nefes aldı.
"Bir kısmı kariyer peşinde."
"Bir kısmı makam peşinde."
"Bir kısmı para peşinde."
"Asıl tehlikeli olanlar ise başka şeylerin peşinde."
Meral Akşener dosyayı kapattı.
Aklına üç ay önceki harita geldi.
İlk kale.
İlk mücadele.
İlk sınav.
Belki de her şey şimdi başlıyordu.
Yaz ayları yaklaşırken parti içerisindeki gerilim büyümeye başladı.
Koridorlarda fısıltılar dolaşıyordu.
Bazı gazeteciler kulis haberleri yazıyordu.
Bazı televizyoncular yeni dengelerden söz ediyordu.
Fakat kimse olayın tamamını göremiyordu.
Çünkü görünen kavga ile görünmeyen kavga aynı şey değildi.
Görünen tarafta insanlar koltuk için mücadele ediyordu.
Görünmeyen tarafta ise geleceğin siyasi haritası çiziliyordu.
Bir gece.
Meral Akşener çalışma odasında yalnız oturuyordu.
Masanın üzerinde onlarca dosya bulunuyordu.
Saat gece yarısını geçmişti.
Telefon çaldı.
Numara görünmüyordu.
Telefonu açtı.
Karşıdan gelen ses sakindi.
"İlk kalede ilerliyorsun."
Asena bir anda doğruldu.
Bu sesi daha önce duymuştu.
Yıllar değil...
Aylar önce.
Karlarla kaplı o köy evinde.
Beyaz Ulak.
"Sen misin?"
Karşı taraf cevap vermedi.
Sadece konuşmaya devam etti.
"Unutma."
"İnsanlar liderleri takip eder."
"Ama sistemler insanları takip eder."
"Asıl mücadele kişilere karşı değil."
"Düşüncelere karşıdır."
Asena ayağa kalktı.
"Peki ikinci kale ne zaman?"
Sessizlik oldu.
Uzun bir sessizlik.
Sonra yalnızca tek bir cümle duyuldu.
"İlk kale düşmeden ikinci kapı açılmaz."
Hat kesildi.
Kasım ayı yaklaşırken büyük kongreye günler kalmıştı.
Parti içerisindeki herkes sonucu konuşuyordu.
Kim kazanacak?
Kim kaybedecek?
Kim yükselecek?
Kim tasfiye olacak?
Fakat kimsenin bilmediği başka bir soru vardı.
Belki de en önemli soru buydu.
Bu kongre gerçekten bir son muydu?
Yoksa çok daha büyük bir hikâyenin başlangıcı mıydı?
Meral Akşener pencereye yürüdü.
Şehrin ışıklarına baktı.
Aklında Beyaz Ulak'ın sözleri vardı.
"Önce merkez."
"Sonra ayrılık."
"Sonra yeni bir yuva."
O gece ilk kez şunu düşündü:
Belki de bazı yollar insanın seçtiği yollar değildir.
Belki bazı yollar insanı seçer.
Ve o seçildiğini hissetmeye başlamıştı.
Ama henüz önünde duran fırtınanın büyüklüğünü bilmiyordu.
Çünkü ilk kale hâlâ ayaktaydı.
Ve savaş daha yeni başlıyordu.
Fakat bu savaşta taraflar yoktu.
En azından dışarıdan bakıldığında.
Gazeteler başka şeyler yazıyordu.
Televizyonlar başka şeyler konuşuyordu.
Parti binalarında başka hesaplar yapılıyordu.
Fakat görünmeyen tarafta farklı bir oyun oynanıyordu.
Çünkü bazı insanlar seçim kazanmaya çalışır.
Bazıları parti yönetmeye çalışır.
Bazıları ise gelecek inşa etmeye çalışır.
Ve bu üçü aynı şey değildir.
Kasım 1999.
Büyük kongre günü gelmişti.
Başkent günlerdir hareketliydi.
Otel lobileri doluydu.
Gazeteciler koridorlarda koşuşturuyordu.
Delegeler grup grup toplantılar yapıyordu.
Telefonlar susmuyordu.
Herkes sonucu merak ediyordu.
Ama Meral Akşener sonucu merak etmiyordu.
Çünkü sonucu zaten biliyordu.
Merak ettiği şey sonucun ardından ne olacağıydı.
İşte gerçek soru buydu.
Kongre salonu insanlarla doluydu.
Konuşmalar yapıldı.
Sloganlar atıldı.
Alkışlar yükseldi.
Kameralar çalıştı.
Saatler geçti.
Ve beklenen sonuç açıklandı.
Parti yönetimi yerini korumuştu.
Salonun bir tarafı seviniyordu.
Diğer taraf sessizdi.
Fakat Meral Akşener'in yüzünde ne öfke vardı ne de hayal kırıklığı.
Çünkü o gün kaybetmediğini biliyordu.
Çünkü bazı savaşlarda geri çekilmek yenilgi değildir.
Yeni cephe açmaktır.
Aynı gece.
Saat 01:17.
Şehrin dışında eski bir çiftlik evinde altı kişi toplandı.
Masanın üzerinde haritalar vardı.
Dosyalar vardı.
İsim listeleri vardı.
Meral Akşener içeri girdiğinde herkes ayağa kalktı.
Kimse konuşmuyordu.
Sonunda Süleyman Soylu sözü aldı.
"Birinci kale tamamlandı."
Meral Akşener sessiz kaldı.
Süleyman Soylu devam etti.
"Şimdi ikinci aşama başlıyor."
Masadaki siyah dosya açıldı.
İçerisinde onlarca isim vardı.
Bazılarının yanında yıldız işareti bulunuyordu.
Bazılarının yanında kırmızı çarpı.
Bazılarının yanında ise yalnızca soru işareti.
Meral Akşener sayfaları çevirmeye başladı.
Bir süre sonra durdu.
Başını kaldırdı.
"Bu liste nedir?"
Odadaki herkes birbirine baktı.
Sonunda Süleyman Soylu cevap verdi.
"Yarının sahipleri."
Meral Akşener gözlerini kıstı.
"Peki kırmızı işaretler?"
Sonunda Süleyman gülümsedi.
"Yarının sahipleri olamayacak olanlar."
Odadaki hava bir anda değişti.
Aynı gece.
Şehrin başka bir noktasında.
Beyaz Ulak yeniden ortaya çıkmıştı.
Bu kez yalnız değildi.
Karanlık bir odada dört kişiyle oturuyordu.
Masanın üzerinde eski bir harita vardı.
Konya'daki toplantıda görülen haritanın aynısı.
Sadece bu kez yeni işaretler eklenmişti.
Birinci kalenin üzerine siyah bir mühür vurulmuştu.
İkinci kalenin çevresi ise kırmızı çember içine alınmıştı.
Beyaz Ulak haritaya baktı.
Sonra sessizce konuştu.
"Beklediğimizden hızlı ilerliyor."
Karşısındaki adam sordu.
"Risk var mı?"
"Her zaman."
"Peki başarısız olursa?"
Beyaz Ulak ilk kez başını kaldırdı.
"Başarısız olamaz."
"Neden?"
Çünkü o yalnızca bir kişi değil."
"O artık bir süreç."
2000 yılına girildiğinde siyasi dengeler değişmeye başlamıştı.
Henüz kimse bunun farkında değildi.
Ama bazı gazeteciler aynı isimleri farklı yerlerde görmeye başlamıştı.
Bazı bürokratlar beklenmedik şekilde görev değiştiriyordu.
Bazı iş insanları yeni çevrelerle tanışıyordu.
Bazı eski siyasetçiler ise birden bire ortadan kayboluyordu.
Tesadüf gibi görünüyordu.
Ama değildi.
Çünkü görünmeyen ağ yavaş yavaş kuruluyordu.
Ve ağ kurulduğunda artık geri dönüş olmayacaktı.
Bir gece.
Meral Akşener evine döndüğünde kapısının önünde küçük bir kutu buldu.
Gönderen yoktu.
İsim yoktu.
Adres yoktu.
Kutuyu açtı.
İçinden eski bir anahtar çıktı.
Paslıydı.
Yıllardır kullanılmamış gibiydi.
Yanında tek satırlık bir not vardı.
"Asıl kapı henüz açılmadı."
Asena notu defalarca okudu.
Sonra anahtarı cebine koydu.
Çünkü artık şunu anlamaya başlamıştı.
Kendisine verilen görev bir parti meselesi değildi.
Bir seçim meselesi değildi.
Bir liderlik yarışı hiç değildi.
Daha büyük bir şeydi.
Çok daha büyük.
Ve tam o günlerde...
Devletin en gizli arşivlerinden birinde...
Yıllardır açılmayan bir dosya yeniden raftan indirildi.
Dosyanın kapağında yalnızca şu yazıyordu:
PROJE KAFDAĞI
Dosyayı açan görevli içerideki ilk sayfaya baktığında yüzü değişti.
Çünkü ilk sayfada yazan isimlerden biri Meral Akşener'di
Fakat onu asıl şaşırtan şey isim değildi.
Tarihti.
Çünkü dosyanın hazırlanma tarihi 1987'ydi.
Yani Meral Akşener'in siyasette adının bile bilinmediği yıllar...
Dosya yıllar önce hazırlanmıştı.
Ve görünüşe göre bazı insanlar...
Henüz oyun başlamadan oyuncuları seçmişti.
Ama dosyanın son sayfasında yazan cümle her şeyden daha ürkütücüydü.
"Birinci aşama tamamlandığında ikinci taşıyıcı devreye alınacaktır."
Peki ikinci taşıyıcı kimdi?
Meral Akşener miydi?
Yoksa bütün hikâyede henüz adı bile geçmeyen başka biri mi vardı?
İşte asıl soru buydu.
Ve cevabı bilen tek kişi...
Beyaz Ulak'tı.
(devam edecek)
Eskiden insanlar öğrenmek isterdi.
Şimdi haklı çıkmak istiyor.
Bir ömürlük sorulara, on saniyelik cevaplar aranır olmuş.
Herkes hüküm vermeye hazır.
Kimse anlamaya niyetli değil.
Bilgi çağında yaşıyoruz.
Ama düşünmeye ayrılan süre her geçen gün azalıyor.
Türkiye Cumhuriyeti PKK'yı bitirdi;
bölgesel güç oldu.
Tüm siyasi görüşler, ortak milli hedeflerde birleşebilirse;
küresel güç olacak.
Tarihinden aldığı vizyonu, bugünün teknolojisi ve devlet kapasitesiyle birleştirebilirse;
uluslararası bir süper güç olacak.
Çünkü güçlü devletler sadece sınırlarını koruyan değil,
bulunduğu coğrafyaya yön veren devletlerdir.
Türkiye'nin yeni dönemi bir seçim gecesi başlamayacak.
Bir güvenlik veya istihbarat atamasıyla başlayacak.
Çoğu kişi bunu sıradan bir bürokratik karar sanacak.
Haber değeri birkaç saat sürecek.
Ama o atamayla birlikte devletin öncelikleri değişecek.
Etkisi ise yıllar boyunca hissedilecek.
Terörle mücadeleden dış politikaya, yargıdan bürokrasiye kadar yeni bir çizgi oluşacak.
Bazı atamalar makamı doldurur.
Bazı atamalar ise bir dönemi başlatır.
( devam edecek )
Bunu bugün yazıyorum.
Çünkü 2027'de herkes zaten konuşuyor olacak.
Şu an yürüyen sürecin adı kamuoyunda başka.
Masalarda başka.
Televizyonlarda gördüğünüz tartışmaların büyük bölümü dikkat dağıtmak için değil...
Ama asıl konunun yanında çok küçük kalıyor.
Çünkü gerçek plan seçim kazanmak değil.
Gerçek plan seçimlere ihtiyaç duymayacak kadar güçlü bir sistem kurmak.
Bunun için üç ayrı çalışma yıllardır eş zamanlı ilerliyor.
Birincisi kadro.
İkincisi veri.
Üçüncüsü koordinasyon.
Çoğu insan hâlâ siyasetin konuşmalardan ibaret olduğunu sanıyor.
Oysa son dönemde konuşanlar değil, rapor hazırlayanlar yükseliyor.
Mikrofon tutanlar değil.
Dosya tutanlar.
Bu yüzden önümüzdeki dönemin en etkili isimlerinin yarısını halk ilk kez duyacak.
Çünkü onlar ekranlarda değil.
Sistemin içinde büyüdüler.
Asıl hazırlık da burada.
İnsanlar bir sabah uyandığında her şeyin aniden değiştiğini düşünecek.
Oysa değişim çok önceden başlamış olacak.
Bazı kurumların neden büyütüldüğü...
Bazı yetkilerin neden toplandığı...
Bazı isimlerin neden sessizce öne çıkarıldığı...
Ancak geriye dönüp bakıldığında anlaşılacak.
Bugün herkes sonucu tartışıyor.
Ben sürecin kendisinden bahsediyorum.
Kapılar açıldı.
İnsanlar hâlâ koridorda olduklarını sanıyor.
Oysa bazıları çoktan bir sonraki odaya geçti.
@RTErdogan 'ın son seçimi kazandığını sanıyorsunuz.
Yanılıyorsunuz.
Erdoğan son seçimini çok önce kazandı.
Bugün gördüğünüz şey seçim değil.
Devir teslim süreci.
Asıl hazırlık yeni anayasa için yapılıyor.
Çünkü mevcut sistem görevini tamamladı.
Fakat Türkiye henüz bunun farkında değil.
Çünkü kimse büyük resmi görmüyor.
Herkes seçimi konuşuyor.
Ben seçimden sonrasını anlatıyorum.
Önce seçim olacak.
Sonra anayasa.
Sonra sistem.
Türkiye bugünkü Türkiye olarak devam etmeyecek.
Çünkü mevcut yapı önümüzdeki dönemi taşımıyor.
Yeni hedefler için yeni model gerekiyor.
Bu yüzden anayasa değişecek.
Sadece maddeler değil.
Devletin çalışma mantığı değişecek.
İnsanlar yıllarca bazı kavramlara güldü.
Şimdi aynı kavramlar masaya geliyor.
Eyalet sistemi.
Bölgesel yönetimler.
Yeni merkez.
Yeni denge.
Bugün imkânsız görünen şeyler yarın sıradan kabul edilecek.
Çünkü süreç başladığında geri dönüş olmayacak.
Daha ilginç olanı ise siyaset.
İnsanlar kavga bekliyor.
Ben birleşme olacak demiştim.
Seçime tek yapı çıkacak.
Ve beklenmeyen bir çoğunluk alacak. ( %71,48 )
O andan sonra tartışma seçim olmaktan çıkacak.
Sistem tartışmasına dönüşecek.
Bu güçle;
AK Parti.
MHP.
CHP.
DEM.
Ve birde ASKER...
Devletin doğrudan temsilcileri.
Aynı sistem içinde.
Aynı hedefte.
Aynı geçiş sürecinde.
Çünkü yeni dönemin meselesi parti olmayacak.
Devlet olacak.
İnsanlar hâlâ isimlere takılıyor.
Oysa tarih isimleri değil.
Geçişleri yazar.
Ve bazı dönemlerde insanlar yönetim değiştirir.
Bazı dönemlerde ise yönetim modeli değişir.
İşte asıl kırılma burada.
Herkes bugüne bakıyor.
Ben kurulmakta olan yapıya anlatıyorum.
Kapılar açıldı.
Odalar değişiyor.
Koridorlar değişiyor.
Harita aynı kalacak.
Ama devlet aynı devlet olmayacak.
Çünkü eyalet sistemi sadece bir yönetim modeli değil.
Yeni dönemin omurgası olacak.
İnsanlar eyalet deyince bölünme anlayacak.
Oysa anlatılan şey merkezin zayıflaması değil.
Merkezin yeniden tanımlanması.
Yetki dağılacak.
Ama güç toplanacak.
İşte kimsenin görmediği çelişki bu.
Bugün imkânsız görünen yarın sıradan olacak.
Bugün reddedilen yarın savunulacak.
Çünkü süreç başladığında geri dönüş olmayacak.
Ve o gün geldiğinde insanlar başka bir gerçeği daha görecek.
Asıl hazırlık seçim için yapılmıyormuş.
Seçimden sonrası için yapılıyormuş.
Çünkü bazı isimler dönem yönetir.
Bazı isimler sistem kurar.
Benim ANLATTIĞIM tabloda yeni sistemin ilk başkanı olarak tarihe geçecek isim belli.
Hakan Fidan.
Bugün birçok kişi bunu ihtimal olarak bile görmüyor.
Yarın aynı insanlar bunun nasıl gerçekleştiğini tartışacak.
Çünkü tarih bazen seçim gecelerinde yazılmaz.
Yıllar önce kurulan masalarda yazılır.
Ve o masalar çoktan kuruldu.
HAREMDE KAPILAR AÇILDI.
Herkes gücün kimde olduğunu tartışıyor.
Kimse gücün ne olduğunu tartışmıyor.
Çünkü eski çağın gücü para değildi.
Asker de değildi.
Nüfuzdu.
Telefon açabilmekti.
Bir yere ulaşabilmekti.
Bir kapıyı açtırabilmekti.
Türkiye'de yüz yıldır görünmeyen bir aristokrasi vardı.
Soyadı aristokrasisi.
Makam aristokrasisi.
Çevre aristokrasisi.
İnsanlar seçimlerle hükümetlerin değiştiğini sandı.
Ama birçok masada aynı soyadları kaldı.
Aynı aileler.
Aynı çevreler.
Aynı ilişkiler.
Şimdi ilk kez başka bir şey oluyor.
Sistem sadakati, geçmişten daha değerli hale geliyor.
Soyadından daha değerli.
Çevrenden daha değerli.
Hatta servetinden daha değerli.
Bu yüzden önümüzdeki yılların en büyük çatışması iktidarla muhalefet arasında olmayacak.
Eski seçkinlerle yeni seçkinler arasında olacak.
Kameralar bunu göstermeyecek.
Manşetler bunu yazmayacak.
Ama büyük kavga burada yaşanacak.
Çünkü tarihte her dönemin sonunda aynı soru sorulur:
Ülkeyi kim yönetecek?
Bu kez farklı bir soru geliyor:
Ülkeye kimlerin yöneteceğine kim karar verecek?
Kapı tam burada açıldı.
Çoğu insan daha eşiğe bile gelmedi.
Gerçekleştikten sonra bir olaya yorum yapmak kolaydır.
Asıl imkansız olan, henüz ortada hiçbir gelişme yokken yaklaşan süreci dile getirebilmektir.
Temmuz 2026 dönemi sonrası dünya YUNANİSTAN / TÜRKİYE savaşı ile çalkalanacak.
Gerekli uyarıları yapmamıza rağmen İsrail’in kuklası olan Yunanistan geri adım atmadı.
(devam edecek)
Esselamu Aleyküm kardeşlerim.
Tarihte bazı yazılar vardır... Yazıldıkları gün kimse dönüp ikinci kez okumaz. Hatta çoğu insan onların sıradan birkaç satırdan ibaret olduğunu zanneder. Fakat yıllar geçer, toz bulutları dağılır, tartışmalar unutulur ve geriye sadece sonuç kalır. İşte o zaman insanlar dönüp o satırlara yeniden bakar. Çünkü bazen bir devletin yönünü değiştiren şey meydanlarda atılan sloganlar değil, sessizce bırakılmış birkaç cümledir.
Hatırlayın...
Bir zamanlar Ankara'nın koridorlarında başka sesler yankılanıyordu. Televizyon ekranlarında başka yüzler vardı. Her şey yerli yerindeymiş gibi görünüyordu. Sonra bir yazı çıktı. Kimi güldü, kimi küçümsedi, kimi ise öfkelendi. Fakat çok az kişi o yazının ne söylediğine değil, neden o gün yazıldığına baktı. Aradan fazla zaman geçmedi. Türkiye yeni bir döneme girdi. O gün birçok insan sonucu gördü ama hazırlığı göremedi.
Devletler bazen kararlarını açıklamaz kardeşlerim. Önce zemini değiştirir. Önce kelimeleri değiştirir. Önce yönleri değiştirir. Sonra bir sabah kalkarsınız ve herkes sonucu konuşmaya başlar. Oysa sonuç dediğiniz şey aylar önce başlamış bir yürüyüşün son adımıdır.
İşte bugünlerde beni düşündüren de budur. Ortada henüz büyük bir olay yok. Fakat bazı cümleler yer değiştiriyor. Dün birbirine uzak duran bazı odaklar aynı noktaya bakıyor. Bazı tartışmalar gereğinden fazla büyütülüyor, bazıları ise olması gerekenden fazla sessiz geçiliyor. Bu yüzden gözümü sonuca değil, işaretlere çeviriyorum.
Çünkü tarih bana şunu öğretti: Büyük değişimler kapıyı çalarak gelmez. Önce gölgesi görünür. Sonra ayak sesi duyulur. En son kendisi gelir.
Ve bazen... Herkes olan biteni anlamaya çalışırken, birileri çoktan bir sonraki sayfayı çevirmiş olur.
Belki de bu yüzden bazı tarihler, yaşanırken sıradan görünür kardeşlerim.
Takvim yaprağında diğer günlerden hiçbir farkları yoktur.
Güneş yine doğar.
İnsanlar yine işe gider.
Televizyonlar yine aynı haberleri verir.
Fakat görünmeyen tarafta bambaşka bir hazırlık vardır.
Bazen fırtına ufukta görünmez.
Önce hava değişir.
Sonra kuşlar yön değiştirir.
Sonra deniz sessizleşir.
Ve en son dalgalar yükselmeye başlar.
Ben son zamanlarda o sessizlikten var.
Sanki uzun süredir birbirinden kopuk duran parçalar yavaş yavaş aynı resmin içine yerleşiyor.
Sanki yıllardır ayrı ayrı akan nehirler aynı yatağa yöneliyor.
Belki yanılıyorumdur.
Belki de sadece tarihin tekrar eden ritmini görüyorumdur.
Ama zihnimde garip bir soru dolaşıyor:
Ya Temmuz 2026'dan sonra bazı kapılar birbiri ardına açılırsa?
Ya bugün önemsiz görülen tartışmalar yarının büyük dönüşümlerinin habercisiyse?
Ya insanlar bugün sadece gündemi izlerken, yarının haritası çoktan çiziliyorsa?
Belki hiçbir şey olmaz.
Belki de çok şey olur.
Fakat tarih bize şunu gösterdi:
En büyük değişimler, gerçekleşmeden hemen önce en imkânsız görünenlerdir.
Bu yüzden ben bugüne değil, ufka bakıyorum.
Çünkü ufukta bazen henüz görünmeyen bir fırtına vardır.
Ve fırtınalar...
İlk önce gökyüzünde değil,
İnsanların zihinlerinde başlar.
Last Seen Users on Sotwe
Trends for you
Most Popular Users
Elon Musk 
@elonmusk
240.7M followers
Barack Obama
@barackobama
119.2M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.7M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
110.7M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107M followers
Rihanna
@rihanna
97.7M followers
NASA
@nasa
92.2M followers
Justin Bieber
@justinbieber
90.9M followers
KATY PERRY
@katyperry
87.7M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
81.6M followers
Lady Gaga
@ladygaga
73.1M followers
Virat Kohli
@imvkohli
70M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
69.8M followers
YouTube
@youtube
68.7M followers
Bill Gates
@billgates
63.9M followers
Neymar Jr
@neymarjr
62.8M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.4M followers
CNN
@cnn
61.9M followers
X
@x
60.8M followers
Selena Gomez
@selenagomez
60.8M followers