Ο μικρός (ναι θα τον λέω έτσι μέχρι τα 84 κι ας είναι 14) από παλιά,όταν τον ρωτούσαν τι θα γίνεις, τι σου αρέσει, ποτέ δεν είχε απάντηση να δώσει. Πάντα έλεγε δε ξέρω. Χθες το βράδυ, τη συνηθισμένη ώρα πριν τον ύπνο, αυτή που βγάζουν τα σωψυχα τους, μου λέει σκέφτηκα με τι
Ο καρκίνος σε ένα κοντινό σου πρόσωπο είναι μεγάλη πληγή.Εγώ όμως θα μιλήσω για τον αλλιώτικο,λιγοστό χρόνο πια μαζί του,που σου τον ληστεύουν οι εξετάσεις, οι θεραπείες,το συνεχές τρεξιμο.Είσαι πια άτομο φροντίδας,όχι κόρη,γιος,αδερφή.Αν με ρωτάτε,αυτή η ληστεία δε καταπίνεται.
Θα περάσουν καμιά πενηνταριά χρόνια ακόμα, θα ανεβάζουν είδηση " Πέθανε ο τάδε " και ο μαλάκας από κάτω θα συνεχίζει να σχολιάζει " Είχε εμβολιαστεί; Πόσα ε;; γιατί δε λέτε την αλήθεια;;"