balıkesir tatilimden (tatil demeye bin şahit kafam tatil dışı konulardaydı) beri bi gün dinlenmedim hadi hayırlısı ne gün burnout olacağım bakalım böyle eve işten 22 de gelmeye devam edersem çok uzun sürmez neyse en azından kafamı dağıtıyorum üstüne parası iyi baba mesleği neyse
ölen kedinin kardeşini bulduğum yerde annesini buldum fabrikanın yanındaki ofisin oralarda çığlık çığlığa bağırıyodu bi baktım renkleri de aynı hemen getirdim önüne koydum direkt ensesinden tuttu götürdü yuvasına
en azından küçüğü sıcacık ve karnı doymuş bi şekilde annesine gönderdim içim biraz rahatladı daha yeni eve geldim bakalım bide babamla çok endişelenmiştik bu da ölecek diye en azından annesini ve tatliş yuvasını bulduk
dedem yine wpden uzaylı hikayeleri anlatıyo bi an refleks olarak atıp beraber güleyim dedim sonra artık öyle her saçma şeyi yolladığım bi düzenimin olmadığını fark ettim insan bazen en alakasız şeyde durup kalıyo
avucunun içine sığacak kadar küçük bi şeyin yaşamak için uğraştığını görüyosun elimden bi şey gelmemesi de ayrı koydu keşke ikisini de eve götürebilseydim kalan yavruyu montumun içinde ısıtırken bi ara sadece nefes alıyo mu diye bakıp durdum amk o kadar savunmasızdı ki