Yağmurlara sordum,
Rüzgârların uğultusunu dinledim.
Batan güneşin kızıllığında aradım.
Denizler sustu,
Kırmızı bir hasretle üstünü örttü.
Dönüp gittim.
Çünkü varamadığın yer,
senin değildi.
Bütün gidişler yine
kendimeydi.
Eylül
Yaz biter.
Bir Eylül sabahına uyanırsın.
Günler bile kısalmıştır.
Yazdan kalma ılık bir rüzgâr
karşılar seni.
Ağaçların çoktan sarmıştır
hüzün bedenini.
Serin sabahlar karşılar seni.
Gidersin.
Şehirler unutur seni.
Bütün yaşanmışlıklar
bir sonbahar hatırasında
kalır.
Şimdi solgun güneş
Neyi ısıtır,
Hangi karanlığı aydınlatır?
Gün bitti, bak.
Geçip gitti yaz.
Önümüz kış,
Önümüz ayaz.
Biliyorum,
Yine bekleyeceğiz baharı,
Yine özleyeceğiz yazı.
Geçmişin izlerini
Taşırken tenimizde,
Yine isteyeceğiz
Aynı yaraları.
Şimdi solgun güneş
Neyi ısıtır,
Hangi karanlığı aydınlatır?
Gün bitti, bak.
Geçip gitti yaz.
Önümüz kış,
Önümüz ayaz.
Biliyorum,
Yine bekleyeceğiz baharı,
Yine özleyeceğiz yazı.
Geçmişin izlerini
Taşırken tenimizde,
Yine isteyeceğiz
Aynı yaraları.
Eğitimle sınırlanmamış
Kendi sesiyle özgür atlar gibi
Yaşamaktı arzumuz
Seçme şansımız olmadan
Çizilen sınırlarla yaşamaya mahkumduk
Ruhumuzda haykırışlarını duyduğumuz
Korkularımızla bastırdığımız
Özgürlük nerede
Şimdi değilse
Bir ömür mahkumuz elbette