Yaşım 29.. kafam kimseyi götürmüyor.. tepem hemen atıyor.. yüksek sesli ortamlar başımı ağrıtıyor..sürekli yazışmak ve her şeyini anlatmak sevdiğim biri değilse tamamen yük geliyor.. tahammülüm sıfır.. geleceğe dair planlarım hedefim yok sadece bu haftayı atlatmak için yaşıyorum
En yakınına bile kendini ifade etmeyi bıraktığın ve aslında tam olarak onların da en yakının olmadığını gördüğün bi evre var, şu an tam olarak ordayım.
Haftalardır ağır bi depresyonun içindeyim en çokta kalabalığın ortasında yalnız kaldım hastalık hastası oldum günlerce ağlayıp çekilmez tahammülsüz birine döndüm sessizleştim. Yanımda aradıklarımı bulamadım. Hayatımda olması gerekenler yerini tam da bu zamanda belirledi şükür ki
Cumhuriyetimizin 100. Yılında Anıtkabir’in açılmasını beklerken küçük bir çocuğun spontane bir şekilde tüm kalabalığa Andımızı okuttuğu anlar gündem oldu.
şuna inanıyorum... bi gün karşıma öyle biri çıkacak ki daha önce tahammül gösterdiğim tüm toksik ilişkilerin beni nasıl hep daha azına, değersizlik hissine alıştırdığını hatırlamayacağım bile. çünkü her şeyin en iyisine layığım, sevginin azına, koşullusuna zerre yerim yok artık