Özellikle Bora Karakul sempati ile tiksinti arasında gidip geldiğim o sarsıcı performansıyla ağzıma sıçtı. Finalde derin bir boşluk ve karanlıkta kaldık. Çok güzel iş eller dert görmesin.
Barselo’yu izledim. Son dönemde yapılmış en samimi ve psikolojik derinliği olan metinlerden biri bence. Sert bir yüzleşme hikâyesi. Alper Kul kocaman bir alkışı hakediyor.
Şiddeti asla bir cazibe unsuru değil, yozlaşmanın sonucu olarak gösteriyor.
Senaryonun en iyi yanı tiyatrodan gelen o diyalog ritmini, klostrofobik bir otogar atmosferiyle birleştiriyor. Yoksulluğu, hırsları ve toksik maskülenliği kirli ama gerçekçi bir dilde anlatıyor.
@chemistisback mike flanagan hikayeyi tamamen Z kuşağına ve sosyal medya çağına uyarlamış. 70'lerdeki o boğucu kasaba atmosferi gidip yerine instagram zorbalığı gelince stephen king eseri gibi hissettirmemesi çok normal