Bildiğiniz üzere annesi tarafından şiddete uğradığı için mahkeme kararıyla geçici velayetini alıp 2.5 yıldır burda beraber yaşadığım ancak Litvanya’daki boşanma anlaşmamıza dayanarak Litvanya tarafından iadesi istenen ve çocuğun durumunu görmezden gelip Avrupa’nın bendesi gibi davranan yetkililerin geçen sene mart ayında, aşağıdaki videoda da görüldüğü üzere, orada yaşayacaklarını bildiği için dehşet içinde ve can havliyle gitmek istememesine ve bunu ısrarla ifade etmesine rağmen gayri insani şekilde icra ile zorla benden ve vatanımızdan koparılan oğlumun bu sefer de annenin kocası tarafından şiddete uğradığını, çocuğumun oradaki mahkeme psikologuna verdiği ifadeden (fotoğrafta) öğrenmiş bulunmaktayım.
Ancak ne hikmettir ki alışıp rehabilite olduğu Türkiye’den zorla koparıp şiddet uygulayan annesine iki ekip polis zoruyla koparıp gönderen yetkililer, tüm ısrarlarımıza ve şimdi orada fiziksel ve duygusal şiddete uğradığını belirtmesine rağmen kılını kıpırdatmamakta, adeta üç maymunu oynayarak küçücük Türk vatandaşını orada yapayalnız ve korumasız kalmasına göz yummaktadır.
Beni takip edenler bilir. Oğlumu asla sosyal ya da geleneksel medyaya alet etmedim, etmezdim. Nitekim bu bir yıllık süreçte Litvanya mahkemesinin tüm yanlı tutumu ile bir türlü çocuğumun benle fiziksel temas kurmasına izin vermemesine rağmen meseleyi buraya taşımadım. Ancak 7.5 yaşındaki bir çocuğun artık hayati riski söz konusu. Çünkü oradaki mahkeme kendi vatandaşı olan anneyi kollama refleksi ile hareket ederek, annenin iddia dahi olsa çocuğuma dair hiçbir fiziksel, duygusal ya da başka bir kötü davranma iddiası bile olmamasına rağmen (bana dair yegane olumsuz iddiaları oğluma oyuncak almam, oynamam ve çikolata almam, Ciddiyim şaka değil bu) benle fiziksel temas hakkından bile mahrum bırakmaya devam etmesi küçücük çocuğu daha büyük şiddet olayları açısından riske sokmaktadır. Mahkeme eliyle, sözde kaçırma ihtimali nedeniyle, bir yıldır oğlumla sadece haftanın 3 günü 30’ar dakika online görüşmemize izin verilmekte. Ancak bu görüşmeler, oğlum annesinin kocasının kendisine şiddet uyguladığını anlattığından beri annesi tarafından engellenmekte ve yaklaşık 3 aydır online konuşmamıza dahi izin verilmemekte. Bu da 7.5 yaşındaki oğlumun tamamen onların insafına kalmasına yol açmakta.
Bir yıldır süren bu hukuksuzluğa rağmen Türkiye’deki hiçbir yetkili ile Vilnius konsolosluğumuz taleplerimize rağmen kılını kıpırdatmamış, söz konusu sanki bir Türk çocuğu değil de Fransızmış gibi davranılmakta.
İşte bu nedenlerden dolayı sesimi adalet ve dışişleri bakanlıkları ile ilgili yetkililere duyurup Türkiye’de doğmuş, Türkçe konuşan ve sizlerle bu toplumu derinden seven oğlumun oradaki gayri insani şiddet ortamından kurtarılması için yardımınızı rica ediyorum.
Bu platformun bir araya gelince neleri değiştirdiğine, olmazı oldurduğuna çokça şahit oldum.
Beno, yüreği insan ve hayvan sevgisi ile dolu, dışarda dilenen insan gördüğünde bile ağlayan ve onlara her şeyiyle yardım etmeye çalışan dünya merhametlisi bir çocuktu. Lütfen şimdi biz onun elinden tutup, içinde olduğu bu karanlık kuyudan çıkarmak için sesini duyuralım. Çok geç olmadan
Benim en büyük travmalarımdan biriydi bu acı. Kendimi babanın yerine bile koyamadım. Bunlar nasıl unutuldu? Nasıl hiçbir şey olmamış gibi akıyor, olağanlaşıyor her şey? Şimdi bu depremde ölümlere sebebiyet veren müteahhitleri af kapsamına almak istiyorlar. O kadar öfkeliyim ki.
Batuhan’ın sağ olarak çıkarıldığı rapor edildi, ancak kendisinden bir daha haber alınamadı. 6 Şubat depreminde sağ kurtulan çok sayıda çocuğun kaybolduğu bildirilmiş, ancak bu olaylar uzun süre gündemde yer bulmamıştı.
Daha önce paylaştığım tweetimde sizlere yaşadığım deprem felaketi sonrası her iki bacağımı kaybettiğimi ve yeniden hayata tutunabilmem için biyonik proteze ihtiyaç duyduğumu anlatmıştım. Bu süreçte Valilik aracılığıyla kampanya başlatılması için resmi başvuruda bulundum. Ancak ne yazık ki protezin özel olması gerekçesiyle başvurum reddedildi.
Benim için bu protez sadece yürümek değil; özgürlüğümü geri kazanmak, sevdiklerime kavuşmak, ihtiyaçlarımı bağımsızca karşılayabilmek ve hayallerimin peşinden gidebilmek anlamına geliyor. Bu nedenle umudumu kaybetmeden hukuki süreci başlattım.
Biliyorum ki yol uzun ve zorlu olacak. Ama aynı zamanda inanıyorum ki dayanışmayla, birlikle, imkânsız gibi görünen engeller bile aşılabilir. Bu yolda bana güç veren şey de sizlerin desteği.
Atacağınız en küçük adım bile benim için büyük bir umut demek. Bir RT, bir paylaşım, doğru kişilere yönlendirme ya da sadece yanımda olduğunuzu hissettirmek… Hepsi benim için çok değerli.
20 yıldır akla gelebilecek her konuda dolandırılan ve sesini çıkaramayan yurdum insanı, 3 senedir onbinlerce tweet atarak tüm hayatını ve hastalığını en küçük ayrıntısına kadar bizlerle paylaşan son evre kanser hastası bir kadından ve bağış kampanyasından çıkarıyor acısını...
İşin en ilginç (ve üzücü) kısmı da bağış yapan herkes vicdanen rahatken ve Evre'nin yaşaması için dua ederken bağış yapmayanların dolandırılmış hissetmesi ve beddua etmesi...
Bu fotoğrafta gördüğünüz kişinin ismi Işıl. Kendisi 18 Mayıs Pazar günü vefat etti. Şimdi Işıl’ın başına gelenleri sizlere anlatıyorum. Bu yaptığım paylaşım, vefat etmiş evladı için bir babanın yardım çığlığıdır.
DÜNYADA KALAN SON 100 ORYANTEL BENEKLİ KAPLUMBAĞA MİLLEYHA’DA BULUNDU.
Emys orbicularis eiselti_, Benekli Kaplumbağa’nın (_Emys orbicularis_) ender görülen bir alttürü olup, ilk kez 1998 yılında bilim dünyasına tanıtılmıştır. Bu tanımlama, 1966 ve 1972 yıllarında gerçekleştirilen saha çalışmaları sırasında gözlemlenen bireylere dayanmaktadır. Tarihsel kayıtlar, bu alttürün Kahramanmaraş-Amik Rift Vadisi boyunca, özellikle de Amik Gölü çevresinde geniş bir alanda yaşadığını göstermektedir. Ancak, yıllar içinde bölgedeki sulak alanların büyük ölçüde yok olması, bu alttürün tamamen tükenmiş olabileceği endişesini doğurmuştur.
Bu kaygı, 2021 yılında Samandağ’da, Asi Nehri’nin bir koluna yakın bir kanalda _E. o. eiselti_ bireylerinin yeniden keşfiyle yerini umuda bırakmıştır. Daha da çarpıcı bir gelişme, 2024 yılında Milleyha Sulak Alanı ve çevresinde bir popülasyonun varlığının doğrulanması olmuştur. Bununla birlikte, alttürün tarihsel olarak yaşadığı diğer bölgelerde yapılan kapsamlı araştırmalarda herhangi bir bireye rastlanmamıştır.
Günümüzde, _E. o. eiselti_ popülasyonunun Milleyha Sulak Alanı ve imara açık tampon bölgesi çevresinde 100’den az birey ile hayatta kalmaya çalıştığı düşünülmektedir. Ancak, sulak alanların yok olması, bu alanlara dökülen moloz ve çöpler, bu nadir alttür için ciddi bir tehdit oluşturmaya devam etmektedir. Bu kaygı verici durum, acil koruma önlemlerinin gerekliliğini açıkça ortaya koymaktadır. Çalışmayı yapan ve görseli gönderen Burak Akdağ’a teşekkür ederiz.
Bu soru aslında basit görünen öyle derin bir soruki, alıntılayıp cevap vermek istedim. Milleyha’da tam da yok edilmesine ramak kalmışken dünyada daha önce hiç görülmemiş bir bitkinin bulunması muhtemelen bu alanı tek başına kurtaracak bir olay değil. Zaten eğer yaşamın işleyişini, yaşam alanlarının değerini bilen insanlarımız yoğunlukta olsaydı koca bir gölün kurtarılması için belimizi bir çiçeğe bağlamazdık. Çünkü zaten alanda yüzlerce farklı türden canlı yaşamakta. Her biri ayrı bir değer. Dünyanın en uzun, dümdüz kumsallarından biri burada. 2000 Yeşil Denizkaplumbağası yumurtasını Milleyha Kumullarına bırakıyor. Birçok soyu tükenmekte olan dahil, 312 kuş türünün alana uğradığı tespit edilmiş durumda. Leylekler dahil, yüz binlerce kuş buraya uğruyor. Yolda giderken benzin istasyonuna uğramak gibi. Yakıt alıp, ihtiyaç molası veriyorlar. 300’den fazla bitki türü, 31 farklı kelebek türü de bu alanda. Kum zambakları eşsiz görüntüler oluşturuyor. Şimdi sorayım size, burası başka bir ülkede olsa nasıl olurdu? Cevabı sizden beklemeden vereyim. Çoktan MUHTEŞEM bir şekilde korunuyor olurdu. Bütün sorunları çözülmüş, ziyaretçi merkezleri çocukları ağırlayan, binbir türlü çeşitlilikte yerli ve yabancıların görmek isteyeceği harika bir yer olurdu. Dünyanın etrafını çok döndüm. Peru’sundan tutun, Güney Afrika’sına, Hindistan’ından herhangi bir Avrupa ülkesinde Milleyha gibi bir yer çoktan korunuyor olurdu. O haliyle yeni bir bitki türü dünya için bulunsa da bütün her yerde yankılanırdı…
Buradaki olay bir bitkinin bir alanı kurtarması değil, bu olayın muazzam bir anda olması. Çiçeği ilk gören Samim Abi bana anlattı ilk anı… Depremzede kendisi de. Alana gittiğinde önce biraz gezinmiş, sonra durup kuşlara bakmaya başlamış. Dalmış gitmiş… Sonra gözlerini diktiği yerde birden daha önce hiç görmediği bir bitkinin durduğunu fark etmiş. Şaşkınlıkla dalgınlıktan sıyrılıp yanına gidip bakmış. Botanist bir biyolog kendisi. Daha önce ne gördüğü ne de bildiği bir bitki değilmiş. (Benzerleri var tabi) Sonra uzun bir süreçle başka uzmanlarla konuşup, incelemelerini yapıp bunun dünyada daha önce hiç kaydedilmemiş bir bitki türü olduğunu anlamışlar. HİKAYENİN MUAZZAMLIĞINA BAKAR MISINIZ? Bu beni bir savaşçı olarak çok etkiliyor çünkü yüzüklerin efendisinde tam umutlar tükenirken de beşinci günün şafağında Gandalf gelmişti. Bizim umudumuz hiçbir zaman tükenmedi ve tükenecek gibi de değil, çünkü hayat her şeye rağmen devam ediyor ama tam da Milleyha’nın cellatları boynunu vurmaya hazırlanırken, zaten kolu bacağı koparılmışken bu çiçeğin ortaya çıkışı, üstelik hep gözümüzün önünde olan bir yerde ortaya çıkışı umudumu yeşertiyor. İçime su serpiyor ve doğru yolda olduğumuza dair bir göz kırpıyor. Alın size bir Yaren Leylek hikayesi daha… O yüzden bu çiçek belki bulunduktan kısa bir süre sonra gözü paradan ve ranttan başka bir şey görmeyenler tarafından, öteki yukarıdaki bahsettiğim birçok canlı ile birlikte ortadan kaldırılacak. İşte o zaman da biz neyi sildiklerini çok iyi bilip, acımızı bağrımıza basacağız. Tıpkı Amik Gölü kurutulduğu için soyu tükenen Yılanboyun gibi, tıpkı göç yolları ve ürediği alanlar tahrip edildiği için benim hayat dilimimde ortadan kalkan İnce gagalı Kervançulluğu gibi… Bir çiçek koca bir alanı kurtarır mı? Kurtarır. Yeterince insan bu olayı duyar, anlar ve içine dahil olursa kurtarır. Şu an bizim yaptığımız şey de o. Bu çiçeğin ve içinden çıktığı alanın bilinirliğini artırmak, çiçeğin taç yapraklarından koca bir zırh örmek…
O yüzden ben ne olacağını bilmiyorum, sadece doğru bildiğim şeyi yapıyorum ve bunu inanarak yapıyorum. Çünkü yaşadığım şeyler ve bu canlıları inanılır şeyler. Yaşadıklarıma ve olay örgüsüne şaşırmıyorum. Umarım bu çiçekle birlikte bu muazzam bir alan bu çok zor ülke şartlarında korunur ve biz de bu yazıyı okuduğumuzda “sadece küçük bir rüyaydı, geldi geçti” diye hatırlarız.
TAM DA YOK EDİLMEK ÜZEREYKEN Milleyha’da dünyada daha önce hiç görülmemiş ve kaydedilmemiş bir bitki türü keşfedildi. Detaylar yakında Samim Kayıkçı(@SamimKayikci) tarafından açıklanacak. MİLLEYHA KUŞ CENNETİ SADECE KUŞLARA DEĞİL, HER TÜRDEN CANLIYA EV SAHİPLİĞİ YAPIYOR! Dünyaya yeni bir bitki türü ne demek, üstelik bu kadar ayak altı olan bir yerde! Samim Hoca beni de götürdü bu yeni güzelliğimizi görmeye. Detayları yakında açıklanacak. DAYAN MİLLEYHA! (En önemli göl havzası zamanında parsellenmiş ve inşaat yapılabilmesi için imar izni verilmiş bir alandan bahsediyoruz… Kurumlardan biri “hiçbir önemli canlı yaşamamaktadır, imar sakıncası yoktur” diye görüş vermiş hatta… Deprem bölgesi, sulak alan… Samandağ, Hatay
Her gözlemci, özellikle sosyal medyayı kullanan gözlemciler bir şekilde doğanın hizmetçisi. Alper, burada büyük bir iş yaptı. Benim ona burada diyecek bir lafım yok. Bazıları öyle göstermeye çalışıyor sanırım. Milyonlarca insana elinden geldiğince doğayı fark ettiriyor. Ben biraz acele ettim sanırım, bazı alanlarda bam telinize basılıyor. Bu kadar insanın yoğun ilgisini görünce “hadi bir dokunsalar nereler, nereler kurtulacak” diye düşündüm. Buradaki olayın da doğru anlaşılması gerektiğini düşünüyorum ve arkadaşıma bu konuda güveniyorum. Alper, bu konuyu herkese anlatabilecek durumda. Umarım bu olayın tabiatın içindeki bütün canlılar tarafından uygulandığı fark edilir ve hızla ortadan kaldırdığımız doğal alanlarımıza ilgi artar. Herkese selam ve sevgiler. ❤️
Video Milleyha Kuş Cenneti’nden. Leylek vurulmuş ve sahile düşmüş. Videoya alan çocuklar öğretmenlerine kanatlarında kan lekeleri gördüğünü söylemişler. Dün milyonlarca insan bir leylek hikayesini paylaşıp mutlu sona ulaştı iç dünyalarında… Peki kaçı Türkiye’nin Avrasya ve Afrika arasındaki ana göç yolunun üzerinde olduğunun farkında? Misal bakın burası imara açılan ve inşaat tehlikesi yaşayan, leyleklerin mola verdiği alanlardan biri olan Milleyha… Alanı 3 sene önce valimiz ve milletvekillerimiz ile ava kapattırmıştık yani kuş Milleyha’da vurulmamış. Bu durumlar genelde şöyle oluyor. Kontrolsüzlük had safhada olduğundan (Göçmen kuşlara ateş etmek gelenekselmiş. Çok fazla noktada aynı anda oluyor ve görevli sayısı az kalıyor, en önemlisi ise eğitim çalışmaları yok bölgede) yaşlı, genç evdeki tüfeği alıyor ve tepesinden geçen göçmen kuşlara ayırt etmeksizin ateş ediyor. Kartallar, atmacalar, turnalar, şahinler fark etmiyor… Bazıları direkt ölüyor bazıları ise saçma menzilinin dışında kaldığından birkaç pelet yiyip yoluna devam ediyor. Hayati organlarına ya da kanatlarına denk gelmemişse bir süre sonra kan kaybından ve acıdan yorgun düşüp vurulduğu yerden kilometrelerce öteye düşüyor. Bazıları saatlerce can çekişerek ölümü bekliyor, bazıları ise yaralarının el verdiği ölçüde enerji toplayıp yollarına devam etmeye çalışıyor. O kadar çok korkunç sahnenin görüntüsü elimde mevcutki, paylaşsam toplumun yüreği kaldırmaz. Geçen sene DKMP personel sayısını artırıp dronlarla kontroller yaptı ve bu bir ölçüde etkili oldu ancak bunun düzenli yapılması ve bölgedeki okullarda eğitim çalışması verilmesi gerekiyor. Yaren ya da Nazlı meşhur olmuş olabilir ama kaçımız onların göç yolundaki Milleyha gibi alanların korunması için elimizi taşın altına koyuyoruz? Göç yollarındaki dinlenme istasyonları olmazsa, bu hayvanların bir yerden bir yere ulaşması giderek zorlaşacak… Bu videodaki leylek de muhtemelen yaraları hafif olduğu için peşinden fazla zorlanınca uçup gözden kaybolmuş… Bu sadece bir örnek… İkinci foto imarlı sulak alan tampon sahasına düşmüş bir leylek. Üçüncü foto sulak alan sınırındaki tarlaya düşmüş bir leylek. Dördüncü video ise leylekleri öldüren birilerini Milleyha’da uzun uğraşlar sonucu uzaklaştırmıştık kolluk kuvvetleriyle. Birçok öldürülmüş leylekle karşılaştık. (Geçen sene alan ava kapalı olduğu için kör noktalardan akşam olurken girip ateş ediyorlardı, ramazanda iftar saatinde denk getiriyorlardı böylece polisin gelme süresinde kaçıyorlardı.)
Nihayet beklenen kavuşma gerçekleşti. Yaren Leylek 14. yılında da varım dedi. Dün göçten gelip önce yuvasına konup eşiyle özlem giderdi ve bu sabahta soluğu Adem Amca'nın kayığında aldı. Adem Amca ise onu böyle ayakta karşıladı.
Hoşgeldin #YarenLeylek
Bahar şimdi geldi işte...