Şu an hayatımın en huzurlu çöküşünü yaşıyorum. Deliriyorum, aynı zamanda çok sakinleşiyorum. Bir sürü şey için stresliyim ama aynı zamanda hiçbir şeyi takmıyorum.
Nasıl anlatacağımı da bilmiyorum.
.
.
.
.
Gülüyorum falan ama aylardır nelerle savaştığımı, canımın ne kadar çok yandığını, aklım ve kalbim arasında nasıl çaresiz kaldığımı ve hiçbir şeyin gönlümce olmadığını kimse bilmiyor...
Seni bilerek kışkırtırlar; kontrolünü kaybettirirler. Böylece öfkeli, dengesiz görünen sen olursun... Onlar ise sessizce mağdur rolüne bürünüp ortamdan çıkar...