Zengin bir baba küçük oğluna insanların ne kadar fakir olabileceğini göstermek için onu bir köye götürmüş.
Maddi durumu iyi olmayan bir aile onları bir gün boyunca ağırlamış.
Gece yolculuktan dönerken baba oğluna “İnsanların ne kadar fakir olabileceğini gördün mü?” diye sormuş.
Çocuk “Evet baba gördüm.” demiş.
“O zaman anlat bakalım ne öğrendin?”
Oğlu şöyle cevap vermiş: “Bizim evde bir köpeğimiz var onlarınsa dört, bizim bahçenin ortasına kadar uzanan bir havuzumuz var onların sonu olmayan dereleri var bizim bahçede bir kaç lamba var onların bir sürü yıldızları var bizim görüş alanımız avluya kadar onlarınsa bütün bir ova.”
Baba şaşkın bir şekilde dinlerken çocuk son noktayı koymuş. “Ne kadar fakir olduğumuzu gösterdiğin için teşekkür ederim baba.”
İşte bir çocuğun saf dünyasından zenginliğe farklı bir açıdan bakışı...
Belki de içimizdeki çocuk öldüğü için büyüyünce herkes kendini fakir zannediyor ne dersiniz?
Bazen zenginlik, avuçlarımızın içine sığdırdığımız şeylerin değil, başımızı kaldırdığımızda görebildiğimiz ufkun genişliğidir. Bu hikâyede çocuk, dünyayı ölçmek için cetvel kullanmıyor; kalbiyle bakıyor. Onun gözünde dere, havuzdan; yıldız, lambadan daha gerçek ve daha bol. Çünkü çocuk aklı, sahip olmayı değil, temas etmeyi bilir.
Belki de büyümek, nesnelerin sayısını artırırken gökyüzünün genişliğini unutmak demektir. Beton yükseldikçe ova daralır, ışık çoğaldıkça yıldız kaybolur. İçimizdeki çocuk sustuğunda, elimizdekiler çoğalır ama gördüklerimiz fakirleşir. Bu yüzden bazı insanlar her şeye sahipken bile eksik hisseder.
Ve belki de asıl soru şudur: Biz gerçekten fakir miyiz, yoksa bakmayı mı unuttuk? Çünkü bazen zenginlik, cüzdanda değil, gece sessizliğinde başını kaldırıp hâlâ yıldızları sayabilen gözlerdedir.
Zekeriya EFİLOĞLU
Eğitimci-Yazar
Yaşlı bir kadının paylaşımı çok düşündürücü
60 yaşındayım.
Oğlum 33 yaşında.
Hâlâ benim evimde yaşıyor.
Büyüdüğü odada uyuyor; on yaşındayken yaptığım dolaba eşyalarını yerleştiriyor ve her gün pişirdiğim yemekleri yiyor.
Çalışmıyor.
Bir şey öğrenmeye, bir yere başvurmaya niyeti yok.
Geç kalkıyor. Televizyonu ya da bilgisayarı açıyor… Gün böylece akıp gidiyor.
Ben kahvaltı hazırlamazsam kahvaltı etmiyor.
Giysilerini yıkamazsam, temiz bir şey kalmayana kadar sandalyenin üzerinde birikiyorlar.
Ama her şey bir anda olmadı.
Yavaş yavaş yerleşti bu düzen… Ve ben her şeye izin verdim.
O çocukken onu hiçbir şeyi tek başına yaparken bırakmadım.
On iki yaşına kadar ayakkabılarını ben bağladım; “daha çok küçük” diye düşündüm.
Ödevlerini çoğu zaman ben yaptım; “stres olmasın” istedim.
Bir öğretmeniyle sorun yaşasa okula ben gittim.
Bir arkadaşıyla tartışsa savunmasını ben yaptım.
Onu koruduğumu sandım.
Acı çekmek için önünde uzun yıllar var diye düşündüm.
Rahatsızlık yaşamasına hiç izin vermedim.
On sekiz yaşında okul bittiğinde, “Ne yapacağımı bilmiyorum,” dedi.
“Bir yıl düşün,” dedim. O bir yıl üç oldu.
Ondan hiç çalışmasını istemedim.
Paraya ihtiyacı olsa verdim.
Kuzenleri işe girince, “Herkesin yolu farklıdır,” diye savundum.
Yirmi beşinde bir teknik eğitime başladı. Dört ay sürdü.
Saatlerin ağır olduğunu, yorulduğunu söyledi.
Onu yormamak için kaydını ben sildirdim.
“Gerçekten sevdiğin şeyi bulacaksın,” dedim.
Hiçbir şey aramadı.
Otuz yaşında teyzesi ona iş teklif etti. İki hafta dayanabildi.
Yol uzakmış, saatler zormuş, ortam ona uygun değilmiş…
Eve döndüğünde onu bir savaştan çıkmış gibi karşıladım.
En sevdiği yemeği yaptım.
“Daha iyisi gelecek,” dedim.
Henüz hiçbir şey gelmedi.
Bugün de rutini aynı.
Gece iki-üçte videoların karşısında uykuya dalıyor.
Öğlen uyanıyor.
Mutfağa gelip “Yemek ne?” diye soruyor.
“Çöpü çıkar” desem, “Sonra,” diyor.
“İş ara” desem, öfkeleniyor; “Beni zorluyorsun,” diyor.
Geçenlerde ona artık eskisi kadar güçlü olmadığımı söyledim.
Sırtım ağrıyor. Çabuk yoruluyorum.
Evde bana yardımcı olması için birini tutabileceğimizi önerdi.
İki ay önce hastalandım. Üç gün boyunca perişandım.
Belki bu kez bir şey değişir diye düşündüm.
İlk gün yemek siparişi verdi.
İkinci gün tabakları masada bıraktı.
Üçüncü gün, ne zaman ayağa kalkacağımı sordu… Çünkü temiz giysisi kalmamıştı.
İşte o an anladım:
Birine bakılmadan yaşayamıyor.
Ve o biri hep bendim.
Kız kardeşlerim, artık onu göndermem gerektiğini söylüyor.
“Büyüdü,” diyorlar. “Bazı şeyler bitmeli.”
Ama geceleri odasına bakıp o huzurlu yüzünü gördüğümde,
yastığına sarılarak uyuyakalan beş yaşındaki çocuğu görüyorum.
Onu dünyaya ben hazırlamadım.
Onu dünyadan korudum.
Ve şimdi dünya, benim evimin duvarlarıyla sınırlı…
Sahip olduğu tek şey benim.
Hâlâ onu korumaya hakkım var mı?
Yoksa gerçekten yaşamasına yardım etmenin tek yolu onu bırakmak mı? 😔
Alıntı...
@alphafinansdata@greaturk@ozelbankaci Ugraşma Neyzen Tevfik in de dediği gibi, Bezm i meyde sufehanın saza meftun oluşu Nazarımda su içen eşşeğe ıslık gibidir,
İsviçre'de Her 7 Yetişkinden 1’i Milyoner.
Bu yüzden onların servet edinme alışkanlıklarını öğrenmek istedim.
İşte İsviçrelilerin sizden daha zengin olmak için paraya yaklaşımlarının 7 yolu:
1. Kiralamak ayıp değil, stratejidir.
Ev almak zorunda hissetmiyorlar.
Paralarını tuğlaya gömmek yerine yüksek getirili yatırımlara yönlendiriyorlar.
2. Tasarrufu fatura gibi düşünürler.
Tasarruf “kalan parayla” yapılmaz.
Onlar maaş gelir gelmez %20–30’unu otomatik olarak kenara ayırır.
Harcama, tasarruftan sonra başlar.
3. Kendilerine yatırım yaparlar.
Gelirlerinin %5–10’unu her yıl yeni beceriler öğrenmeye ayırırlar.
Diploma değil → daha değerli skill’ler:
• Dil
• Teknoloji
• Finansal okuryazarlık
4. Tek bankaya güvenmezler.
“Multi-bank strategy”
3–5 farklı banka kullanırlar:
• Günlük işlemler
• Servet yönetimi
• Döviz & global yatırım
Risk dağıtılır, fırsat büyür.
5. Gösterişsiz zenginlik
İsviçreliler zengin ama sessizdir.
Lüks değil → Özgürlük.
Kazandıklarını harcamak yerine, yatırım için saklarlar.
“Zengin gibi görünmek, fakirleşmenin en hızlı yoludur.”
6. Küresel düşünürler
Sadece varlıklarını değil, vatandaşlık ve ikametlerini bile çeşitlendirirler.
Vergi, fırsat ve özgürlük için farklı ülkelerle bağlantı kurarlar.
7. Uzun vadeli oyun oynarlar
Hızlı zenginleşme kültürü yoktur.
Kuşaklar boyu sürecek servet inşa ederler.
Özetle İsviçre zihniyeti:
• Tasarrufu otomatikleştir
• Altında yaşa
• Kendine yatırım yap
• Banka & ülke çeşitlendir
• Gösteriş yerine özgürlüğü seç
• Uzun vadeli düşün
Ve Aleykümselam….
Ticaret Bakanlığımız tarafından yapılan inceleme sonucunda, söz konusu araç ilanında güncel satış fiyatının üzerinde pazarlama yapıldığı tespit edilmiştir.
Bu kapsamda, 1274496634 numaralı ilan için 279.375 TL idari para cezası uygulanmasına karar verilmiştir.
Ticaret Bakanlığı olarak, ilan platformlarında haksız fiyat artışı ve tüketiciyi yanıltıcı her türlü uygulamaya karşı denetimlerimizi aralıksız sürdürüyoruz.
Adil, şeffaf ve rekabetçi bir piyasa düzeni için gereken tüm idari işlemler kararlılıkla uygulanmaktadır.
@ticaret
DOLAŞIMDAKİ LOT SAYISI EN AZ ŞİRKETLER
Böyle şirketler borsada çok az kaldı çoğuda yerlerde sürünüyor bu şirketlerin bir çoğunu bu fiyatlarda artık görmek imkansız olacak. 2026 yılı bedelsiz beklentisi olan ve karı yüksek sağlam şirketler için en parlak yıl olacak.Kaydedin lazım olacak bu liste.
📊 Borsada dolaşımdaki lot sayısı en düşük olan şirketler:
#KSTUR – 516.566
#LYDYE – 583.189
#MRSHL – 701.169
#KONYA – 778.649
#POLTK – 850.307
#CMBTN – 877.319
#EGEEN – 1.105.434
#MAALT – 1.638.550
#TURGG – 1.661.100
#ALCAR – 1.719.317
#AYCES – 1.866.412
#CLEBI – 2.442.226
#FMIZP – 3.176.041
#KAPLM – 3.354.963
#YAPRK – 3.976.240
#BRYAT – 4.322.180
#BURVA – 4.389.316
#PKENT – 4.899.594
#TARKM – 4.951.820
#ACSEL – 5.179.269
#PSDTC – 5.432.187
#TMPOL – 6.887.897
#PKART – 7.689.189
#ONCSM – 8.327.166
#TGSAS – 8.657.192
#IZINV – 10.042.426
#ERBOS – 11.362.373
#DESPC – 11.696.373
#GOLTS – 12.186.625
@tanjuozcanchp Büyük banktnot piyasayı nakite yönlendirir, sistem ise dijital kölelik üzerine gidiyor bu nedenle herkesi banka pos kart sisteminin kucagına itiyorlar